"เช่นนั้นวันตรุษ พวกเราไปชมโคมไฟที่จวนเจ้าเมืองกันเถิด!" ซูหว่านเอ่ยตามตรง นางก็ชอบความครึกครื้นอยู่บ้าง
นับแต่ข้ามภพมาสู่โลกในหนังสือ นี่คือยุคโบราณ นางสนใจวัฒนธรรมโบราณเป็นอันมาก จึงใคร่รู้ใคร่เห็นในทุกสิ่ง อยากออกไปสัมผัส
อีกทั้งจะมาเสียเที่ยวเปล่าได้อย่างไร มิร่วมสนุกกับเขาบ้าง ก็ไร้รสชาติสิ้น
พอเอ่ยถึงการไปชมโคมไฟที่จวนเจ้าเมือง ซูอวินฟังแล้วดวงตาเป็นประกาย:
"จริงหรือ? แต่ท่านพ่อท่านแม่จะยินยอมหรือไม่?"
ซูอวินนึกถึงตั้งแต่เล็กจนโต ครอบครัวของตนจะหลีกเลี่ยงโอกาสร่วมสนุกทั้งปวงโดยอัตโนมัติ เพราะการร่วมสนุกต้องใช้เงิน
"เงินที่พวกเราหามาได้ด้วยตัวเอง เหตุใดจะใช้ไม่ได้เล่า? ถึงเวลาจ้างรถม้าสักคันไปด้วยกันทั้งครอบครัว ควรออกไปเปิดหูเปิดตาบ้าง เรียกท่านพี่ใหญ่ไปด้วย ให้เขาผ่อนคลายก่อนสอบชุนเหวย อย่าได้ตึงเครียดเกินไป ด้วยเหตุนี้ ท่านพี่สี่จึงต้องขยันหมั่นเพียร หาเงินพาพวกเราไปเที่ยวจวนเจ้าเมืองให้จงได้ ถึงยามนั้นค่าใช้จ่ายทั้งหมดให้ท่านพี่สี่เป็นเจ้ามือ!" ซูหว่านเริ่มให้กำลังใจซูอวินพลางขุดหลุมพรางให้เขา
"อีกอย่าง ท่านพี่สี่ พวกเราอยากทำสิ่งใดก็จงทำไปเถิด อย่าได้มีข้อกังวลใด ๆ ก่อนทำก็คิดถึงผลที่จะตามมาให้ดี เตรียมพร้อมไว้ก็พอ ขอเพียงถามใจตนแล้วไม่ละอาย มิใช่ไปทำเรื่องชั่วร้ายก็แล้วกัน เชื่อเถิดว่าเมื่อถึงตอนนั้นพวกเราใช้เงินที่หามาด้วยน้ำพักน้ำแรงตนเองพาท่านพ่อท่านแม่ออกไปเที่ยว พวกท่านก็คงยินดีและภาคภูมิใจในตัวพวกเรา!"
ซูหว่านกล่าวได้ถูกต้องนัก ทำให้ซูอวินฮึกเหิมขึ้นกว่าเดิม รู้สึกว่าความเหนื่อยยากหลายวันนี้มิเป็นสิ่งใดอีกแล้ว