ซูหว่านถูกสายตาของคนในครอบครัวจับจ้องอย่างกะทันหัน พลันรู้สึกประหม่าเล็กน้อย
อันที่จริง ทุกคนล้วนไม่กล้าคิดว่าหากเรื่องเหล่านี้เกิดขึ้นกับซูฟู่ ย่อมเป็นดั่งหิมะซ้ำเติมน้ำแข็งให้ครอบครัวที่ยากจนอยู่แล้วอย่างไม่ต้องสงสัย
สิ่งที่น่าปวดใจที่สุดคือซูฟู่อาจสูญเสียสุขภาพร่างกายที่แข็งแรง
"ใช่แล้ว ต้องขอบคุณหว่านหว่านอย่างมาก หากนางไม่เรียกให้พวกเรากลับบ้าน คนที่ขาหักก็อาจเป็นข้าแล้ว"
ซูฟู่รู้สึกหวาดหวั่นอยู่บ้าง หลังจากได้ฟังเรื่องนี้จากภรรยา ในวันฤดูหนาวเช่นนี้ แผ่นหลังของเขากลับชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็นเยียบ
"ท่านพ่อ นี่คือโชควาสนาของท่านเอง หาได้เกี่ยวกับข้ามากนักไม่"
ซูหว่านยังคงถ่อมตนอยู่มาก หากมิใช่เพราะมีมุมมองจากสวรรค์ ถือครองบทดั้งเดิมในมือ นางคงคาดเดาไม่ได้เลย อันที่จริง การได้ช่วยให้บิดาและพี่ชายหลีกเลี่ยงหายนะเหล่านั้นได้ นางรู้สึกยินดียิ่งนัก
บัดนี้ ซูฟู่รอดพ้นภัยขาหัก ใช้ชีวิตอย่างแข็งแรงสมบูรณ์ ภายภาคหน้าจักได้ใช้บั้นปลายอย่างสงบสุข และสิ้นอายุขัยอย่างเป็นธรรมชาติ
พี่ชายใหญ่ก็หลีกหนีจากนางจ้าวซีอวิ๋นสตรีปากร้ายนี้ อนาคตจักต้องมีชีวิตที่สดใสกว่าเดิม และยังจะได้ภรรยาที่ดีกว่า บ้านเรือนจะได้สงบร่มเย็น
บาดแผลของซูอวินสมานเป็นสะเก็ดหมดแล้ว ฟื้นฟูได้ดียิ่ง
อีกเพียงสองวันก็จะถึงวันสิ้นปี ซูเฉินแสร้งไปสืบข่าวตระกูลสกุลจ้าวในเมือง เพื่อทราบว่าเรื่องในภายหลังคลี่คลายอย่างไร
ว่ากันว่าตระกูลสกุลจ้าวปิดบังไว้อย่างมิดชิด คนในบ้านปิดประตูไม่ออกมา ทางฝั่งตระกูลฉีได้ส่งคนมาสู่ขอแล้ว
หลังจากจ้าวถงเต๋อทราบข่าว ก็โกรธจนกระอักเลือดล้มป่วยลงกับเตียง