ล้วนเป็นข้ออ้าง คุณหนูซูอ่อนแอที่ตรงไหน? ยกถังน้ำที่เต็มได้ด้วยมือข้างเดียว นั่นเรียกว่าอ่อนแอหรือ?
คำพูดของนายน้อยมีความหมายชัดเจนยิ่งแล้ว แม้แต่ฟงอิ่งยังเข้าใจ ในที่สุดนายน้อยก็มีหญิงสาวที่หมายปอง เช่นนั้นพวกเขาจะไม่ปกป้องอย่างดีได้อย่างไร?
หากร่วงหล่นแม้เพียงเส้นผม ก็ยากจะไปรายงานนายน้อยให้พ้นผิด
“ข้าเข้าใจแล้วท่านหัวหน้า ต่อไปขอได้โปรดชี้แนะด้วย” ลูกน้องรับพู่กันและกระดาษคืน ขีดฆ่าส่วนที่เกินออกไป แล้วคัดลอกขึ้นใหม่หนึ่งฉบับ
อาทิ วันนี้เป็นวันส่งท้ายปีเก่า ไม่มีเรื่องใหญ่สิ่งใด ทุกอย่างเป็นปกติ คุณหนูซูตื่นแต่เช้า จับจ่ายซื้อของร่วมกับบรรดาคุณชายสกุลซู ติดคู่กลอน แขวนโคมไฟ ใบหน้าเปื้อนยิ้ม เปี่ยมสุขไร้กังวล มิต้องห่วงใย
“จงจำไว้ แม้จะอารักขาอย่างลับๆ แต่ต้องไม่รบกวนชีวิตของคนสกุลซู พอเหมาะก็พอแล้ว” ยามลูกน้องจะจากไป ฟงอิ่งยังกำชับอีกประโยคหนึ่ง
แม้จะเป็นการอารักขาอย่างลับๆ แต่ก็มิอาจทำให้กลายเป็นเช่นคนแอบส่อง นายน้อยเพียงบอกว่า ให้พวกเขาส่งจดหมายรายงานสถานการณ์ของสกุลซูได้ทุกเมื่อ แต่ไม่ได้บอกให้พวกเขาจดบันทึกเรื่องหยุมหยิมเหล่านี้ ทว่าชีวิตในเรือนเล็กของสกุลซูเรียบง่ายเกินไปนัก แท้จริงแล้วไม่มีสิ่งใดควรค่าแก่การจดบันทึก เว้นแต่เรื่องของสกุลจ้าวเมื่อไม่กี่วันก่อน ก็ได้รับการคลี่คลายอย่างราบรื่นแล้ว
ค่ำคืนนี้ ซูมู่มอบเงินอั่งเปาให้เด็กๆ ทั้งหลาย นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขาเติบใหญ่จนป่านนี้แล้วยังได้รับเงินอั่งเปายามตรุษ แม้จะมีเพียงสิบกว่าเหรียญอีแปะ แต่ในสกุลซูก็ไม่เคยมีแบบแผนเช่นนี้มาก่อน
ต่อให้เป็นซูจิ่งผู้มีอายุมากที่สุดก็ไม่เคยได้รับ
“ได้อาศัยวาสนาของหว่านหว่าน เพิ่งได้รับเงินอั่งเปาเป็นครั้งแรก ข้าผู้พี่ใหญ่จึงขอยืมดอกไม้ถวายพระ มอบเงินอั่งเปานี้ให้หว่านหว่าน ขอให้หว่านหว่านของเรา ทุกปีมีวันนี้ ทุกขวบปีมีสุขเสมอ”