"ข้าไปกับพวกเจ้าด้วย" ซูเฉินใคร่จะดูนักว่าพวกมันจะเล่นลูกไม้อันใดอีก
"เช่นนั้นมิได้ หากคนของเจ้าพาคนของข้าหนีไปเล่า? จะไปก็ไปด้วยกัน"
หัวหน้าพวกนั้นเห็นว่าซูหว่านก็เป็นหญิง ได้ยินเสียงยังอ่อนวัย สวมผ้าคลุมหน้า หากมิใช่งามเลิศก็ต้องอัปลักษณ์สุดขีด สู้ลองเสี่ยงดู
พวกเขาสามคนร่างสูงใหญ่ จะมิอาจจัดการหญิงสองคนกับชายหนุ่มมือเปล่าอีกคนได้หรือ?
ซูเฉินมิอาจวางใจซูหว่านได้เลย ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง จึงกล่าวอย่างตรงไปตรงมาว่า
"ข้าพาหญิงสาวผู้นี้ไปกับพวกเจ้าก็แล้วกัน ได้หรือไม่?"
เขาเอาชีวิตน้องสาวตัวเองไปเสี่ยงมิได้ แต่ก็จะยืนดูหญิงสาวนางนี้ตกสู่รังโจรก็มิได้เช่นกัน
ซูหว่านรู้ดีถึงฝีมือของพี่สาม การจัดการกับลูกกระจ๊อกไม่กี่คนนี้มิใช่ปัญหา
พวกค้ามนุษย์ก็มิอาจบีบบังคับมากเกินไป เอาแค่นังนั่นไว้ก่อนก็ยังดีกว่าเสียเปล่าไปเลย
"ได้ ตามพวกเรามาเถิด"
เมื่อเห็นเขายอม ซูเฉินก็โล่งใจ เช่นนั้นก็ง่ายขึ้นมาก
ทว่าหญิงสาวที่หลบอยู่ข้างหลังซูหว่านยังคงหวาดกลัวยิ่งนัก นางไม่กล้าเอาอนาคตของตนไปเสี่ยงไว้กับคนแปลกหน้า
ต่อหน้าความเป็นความตาย โปรดอภัยที่ตนมีใจเห็นแก่ตัว
ซูหว่านมองออกถึงความกังวลของนาง จึงเข้าไปกระซิบข้างหูนางว่า
"พี่ชายข้าเป็นยอดฝีมือ ปกป้องเจ้าได้ไม่มีปัญหา เจ้าวางใจไปเถิด"
หญิงสาวมองนางอย่างครึ่งเชื่อครึ่งสงสัย ซูหว่านส่งสายตาและรอยยิ้มหนักแน่นให้นาง