อยู่บ้านหลายวันเข้า ซูหว่าน ซูเฉิน และเจียงอวี้ก็เตรียมเดินทางกลับจวนเซียงโจว
ซูหว่านต้องกลับไปซื้อเสบียง เรื่องนี้ต้องทำอย่างเงียบ ๆ มิเช่นนั้นหากทุกคนรู้ว่านางเตรียมรับมือไว้ล่วงหน้า แอบกักตุนเสบียง จะไม่ก่อให้เกิดความเข้าใจผิดได้อย่างไร
นางอยู่ในเซียงโจวก็ไม่เคยได้ยินข่าวคราวอันใด กลับรู้ว่าเกิดศึกที่ชายแดน ราคาเสบียงจะขึ้น ฟังดูฝืนเหตุผลเกินไปนัก
ยามเช้าตอนออกเดินทาง ฟ้าครึ้มขมุกขมัว ดูเหมือนฝนจะตก
ซูฟู่ไม่อยากให้บุตรสาวจากไป ผู้ใดเล่าจะไม่อยากอยู่กับครอบครัวไปตลอด
รอให้เก็บเกี่ยวข้าวในนาเสร็จ เขาก็จะได้ไปหาเหย้าเรือนที่เซียงโจวเพื่อรวมญาติ
เขาตื่นแต่เช้ามาทำแผ่นแป้งทอด หมั่นโถว เตรียมให้พวกนางกินระหว่างทาง ระยะทางไกลลิบ อีกทั้งไม่มีที่กินอาหารตลอดทาง จะให้หิวได้อย่างไร
"หว่านหว่าน เก็บไว้กินกลางทางนะ อย่าให้หิวเด็ดขาด"
เห็นได้ชัดว่าซูฟู่ใจหายที่ต้องจากกัน ก่อนซูหว่านจะไปนางยังสวมกอดเขาแน่นหนา
"ท่านพ่อ พวกเราจะรอท่านที่เซียงโจว"
เสียงเรียกท่านพ่อครั้งนี้หวานยิ่ง หัวใจซูฟู่แทบละลาย
"ดี ดี เจ้าอยู่เซียงโจวก็ดูแลตัวเองดี ๆ อย่าให้ล้มป่วย ต่อให้วุ่นวายเพียงใดก็ต้องกินข้าว อาเฉิน ปกป้องน้องสาวของเจ้า ได้ยินหรือไม่"
ซูฟู่เอ่ยกับบุตรสาวอย่างเอ็นดูยิ่ง แต่พอถึงคราวบุตรชายกลับสีหน้าเคร่งขรึม