คนทั้งแปดออกแรงพร้อมกัน รถม้าก็ถูกยกขึ้นไปได้อย่างรวดเร็ว ตัวรถที่เอียงเทก็กลับมามั่นคง
เรียกได้ว่า ความรู้สึกปลอดภัยท่วมท้นยิ่งนัก ซูหว่านรู้สึกมาตลอดว่า ตราบใดมีเจียงอวี้อยู่ เรื่องราวมากมายก็ล้วนพึ่งพาได้
ซูเฉินและเจียงอวี้เปียกปอนราวกับไก่ตกน้ำ ทั่วร่างไม่มีส่วนใดแห้ง
ถ้าจะว่าไป ครานี้หากมิใช่เจียงอวี้ติดตามมา พวกเขาคงต้องติดอยู่ที่นี่เป็นแน่
ผู้ขับรถม้าด้านนอกเปลี่ยนเป็นคนของเจียงอวี้ ซูเฉินและเขากลับมานั่งในห้องโดยสาร คราบน้ำเปียกชุ่ม
ซูหว่านยื่นเสื้อผ้าให้ทั้งคู่ บอกให้พวกเขาเปลี่ยน
ทว่า ห้องโดยสารก็คับแคบเพียงนี้ นางย่อมต้องหลีกเลี่ยงความไม่เหมาะสม อีกทั้งข้างนอกฝนก็ตกหนัก
“หว่านหว่าน ไม่รีบ กลับไปค่อยเปลี่ยนก็ได้”
ซูเฉินรู้ดีว่าไม่สะดวก ฉะนั้นจึงปล่อยให้ตัวเปียกเช่นนี้ก็แล้วกัน ต่อให้เป็นอย่างไรเขาก็ไม่ถือสา เขาเป็นคนทนทาน
“จะได้อย่างไรเล่า เดี๋ยวก็ป่วยกันพอดี รีบเปลี่ยนเถิด ข้าจะไม่แอบดู” ซูหว่านยกมือปิดตา กิริยาช่างว่านอนสอนง่ายยิ่ง
อย่างไรก็ตาม ซูเฉินยังรู้สึกประหลาด กล่าวโดยสรุปคือไม่เหมาะสม
ในรถม้าคือน้องสาวแท้ ๆ ของตน เขาไม่อาจเปลี่ยนเครื่องแต่งกายอย่างเปิดเผยเช่นนั้นได้
“เช่นนั้นข้าเอาสิ่งของมาปิดตาเจ้า ก็ได้กระมัง”
ซูหว่านหงายห่อผ้าขึ้นปิดหน้าตนเอง ซูเฉินและเจียงอวี้ต่างหัวเราะโดยไม่รักษามารยาท
ซูเฉินเอาห่อผ้าออกแล้วหยอกเย้า
“เจ้าก็ไม่กลัวว่าจะอึดอัดเอาหรือ ไม่เป็นไรจริง ๆ หว่านหว่าน อากาศเช่นนี้มิได้หนาวเย็นเลย หาได้ป่วยง่าย ๆ เพราะเหตุนี้ไม่”
อีกทั้งตนและเจียงอวี้ล้วนเป็นผู้ฝึกยุทธ ไยจะล้มป่วยได้ง่ายดายถึงเพียงนี้
ฝนตกหนักเสียจนมิอาจเดินทางต่อไปได้ พื้นถนนขรุขระเป็นหลุมเป็นบ่อ ยากที่จะสัญจร จำเป็นต้องหาที่พักหลบฝนชั่วคราวแล้วค่อยว่ากัน