ซูหว่านมาที่เรือนเพื่อเยี่ยมรองพี่สี่ เขาหันหลังให้ด้านนอก นอนขดตัวอยู่บนเตียง ท่าทางอ่อนแอเปล่าเปลี่ยวไร้ที่พึ่ง
ผู้ใดเอ่ยวาจาปลอบประโลม เขาก็เพียงตอบรับส่งเดช กินสิ่งใดก็ไม่ยอมกิน มักซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่มตามลำพัง เศร้าซึมอยู่เช่นนั้น
เพียงไม่กี่วันก็รู้สึกว่าเขาผ่ายผอมไปหลายชั่ง
ในใจเขามีความอัดอั้น ต้องหาทางระบายออก มิฉะนั้นก็จะหมักหมมจนป่วยไข้ ด้วยเหตุนี้ซูหว่านจึงตั้งใจมาหาเขา เพื่อพูดคุยด้วย
“พี่สี่ ท่านทำอันใดอยู่ ทำเหมือนสตรีมาเฟีย จำเป็นต้องถึงเพียงนี้เลยหรือ” นางรู้ใจเขาอยู่บ้าง ไอ้เด็กนี่ชอบถูกยั่วด้วยคำท้าทาย
ผลคือซูอวินพลิกกายช้าๆ เกรงจะกระทบแผล แล้วมองนางด้วยแววตาตัดพ้อ
“ซูหว่าน ข้ายังเจ็บแผลอยู่ ไยเจ้าก็ร้อนรนเอาเกลือมาโปรยนัก หรือจะแก้แค้นที่ข้าเคยตั้งแง่กับเจ้าตอนเจ้ากลับมาใหม่ๆ เรื่องนั้นข้าก็ขออภัยเจ้าไปแล้วมิใช่หรือ”
ซูหว่านกลั้นยิ้ม เลิกคิ้วกล่าว
“ผู้ใดว่าข้าใช้เรื่องงานแค้นส่วนตัวเล่า ท่านก็รู้มิใช่หรือ ว่าข้านั้นชอบกล่าววาจาตรงไปตรงมา”
“ผู้ใดมาเฟียกัน พูดเหลวไหล ข้าเพียงแค่กายไม่สบายต่างหาก” ซูอวินไม่ยอมรับเด็ดขาด
“เชอะ ดูความกล้าของท่านเสียบ้าง ท่านขังตัวเองด้วยความเศร้าเสียใจเพราะนาง คิดจมอยู่กับความแคบ แล้วนางคู่ควรแก่ท่านหรือ สิ่งที่นางกระทำต่อท่าน มันคู่ควรกับความรักที่น้องที่ท่านมีให้อย่างหมดใจหรือไม่” ซูหว่านยั่วเขาอย่างต่อเนื่อง
ใจของซูอวินกระตุกวาบ พิจารณาละเอียด แท้จริงแล้วไม่คู่ควรเลย เขามองนางดั่งน้องสาวแท้ๆ แต่นางกลับผลักเขาออกไปรับมีดโดยไม่ลังเล ยามเผ่นหนีก็ไม่แม้แต่จะชะงักคิด