"ข้า... ข้ามิได้ตั้งใจ..." กู้เยวี่ยก้มหน้าด้วยความรู้สึกผิด ชัดเจนว่าพูดอ่อนลงไปมาก
"เจ้าเก็บไว้ไต่ถามกับพี่สี่ของข้าเถอะ มาอธิบายกับข้ามิมีประโยชน์อันใด!" เมื่อเผชิญผู้เห็นแก่ตัวเช่นนาง ซูหว่านจึงไม่อาจมีท่าทีที่ดีต่อนางได้
กู้เยวี่ยกัดริมฝีปาก เดินอ้อมซูหว่านหมายจะจากไป นางไม่ต้องการอยู่ที่นี่อีกแล้ว ทว่าประตูห้องกลับถูกเปิดออก ซูมู่ปรากฏกายตรงหน้า
ซูฟู่และซูมู่ก็มาอยู่ตรงปากบันไดเช่นกัน ประจันหน้ากับกู้เยวี่ยพอดิบพอดี เมื่อนางเห็นซูฟู่และซูมู่ ใจก็กระตุกวูบอย่างแรง ยิ่งรู้สึกผิดหนักขึ้นไปอีก
"ท่านพ่อ ท่านแม่..." นางยังคงเอ่ยเรียกเช่นเคย
ทว่าเมื่อคำว่าท่านพ่อท่านแม่นี้ดังเข้าโสตของซูฟู่และซูมู่ กลับฟังดูมิได้น่ายินดีอีกต่อไป ก่อนหน้านั้นได้ยินยังรู้สึกว่านางเป็นเด็กดี ต่อให้พบบิดามารดาผู้ให้กำเนิดที่ร่ำรวยแล้ว ก็ยังไม่ลืมบิดามารดาผู้เลี้ยงดูที่ยากจน ยังเรียกพวกเขาว่าท่านพ่อท่านแม่ได้นับว่าดีนัก แต่บัดนี้กลับเห็นว่า ในใจของนาง พวกเขามิได้สำคัญมากมายถึงเพียงนั้น ในยามวิกฤตก็ยังถูกละทิ้งได้ง่ายดาย
"คุณหนูกู้ ต่อไปอย่าเรียกพวกเราเช่นนี้อีกเลย พวกเรามิบังอาจรับไว้" ซูมู่พยายามยิ้มออกมาปฏิเสธ
ในชั่วพริบตานั้น กู้เยวี่ยรู้สึกได้เพียงความขมขื่นเอ่อท้นในหัวใจ คนในตระกูลซูที่เคยทะนุถนอมนางดั่งของล้ำค่า ค่อยๆ ห่างเหินนางออกไปทุกที
"ท่านแม่ อย่ากล่าวเช่นนั้นเลย ท่านเลี้ยงดูข้ามาจนใหญ่ถึงเพียงนี้ ในใจข้า พวกท่านคือครอบครัวของข้าตลอดกาล ข้ามิได้เจตนาจริงๆ ขณะนั้นข้าเพียงทำไปตามสัญชาตญาณ" กู้เยวี่ยร้อนรนอธิบาย น้ำเสียงสั่นเครือ