เมื่อซูหว่านอธิบายให้เขาฟังเช่นนี้ เขาก็เข้าใจแจ่มแจ้ง แท้จริงแล้วเป็นเหตุผลเช่นนี้เอง
เงินสองร้อยตำลึงฟังดูเหมือนมากมาย แต่ความจริงแล้วก็หาได้มากไม่ ไม่อาจค้ำจุนให้พวกเขาใช้ชีวิตอย่างสุขสบายได้นานนัก
“เรื่องการค้าขายนี้ ต้องพึ่งเจ้าแล้ว หากให้ข้าเป็นผู้ดูแล เห็นทีจะขาดทุนย่อยยับตาย”
ซูมู่ยักไหล่ เขาเป็นเพียงคนหยาบช้า พอเป็นองครักษ์คุ้มกันก็พอแล้ว
ซูหว่านให้ความจริงใจแก่ร้านเบ็ดเตล็ดอย่างเต็มเปี่ยม ทว่านางก็ได้ทำสัญญาลายลักษณ์อักษรไว้เป็นหลักประกัน โดยฝากสบู่หกร้อยก้อนให้พวกเขาขาย โดยไม่รับเงินแม้แต่อีแปะเดียว รอให้ขายหมดสิ้นแล้วจึงค่อยเก็บเงิน
การค้าขายในเมืองชิงเฉวียนก็ราบรื่นเช่นนี้ ทางซูหว่านก็ออกเดินทางต่อเนื่องไปยังอำเภอชิงหย่วน
จากชิงเฉวียนถึงชิงหย่วนใช้เวลาเพียงครึ่งวัน วกวนไปถึงชิงหย่วนแล้ว เมื่อเข้าเมืองก็เป็นยามราตรี ซูเฉินให้ซูหว่านหลบอยู่ในรถม้า แล้วหาโรงเตี๊ยมขนาดใหญ่ จองห้องชั้นบนไว้สองห้อง
ชิงหย่วนไม่สงบนัก พักอาศัยในที่ที่ดีหน่อยย่อมปลอดภัยกว่า เมื่อจัดการห้องเรียบร้อยแล้ว ซูหว่านสวมผ้าปิดหน้าลงจากรถ
ในขณะเดียวกันนั้น คนที่ฟงอิ่งจัดไว้ก็ทยอยเข้าพักในโรงเตี๊ยมนี้ โดยที่ซูหว่านไม่รู้ตัว พวกเขาคุ้มกันนางไว้อย่างแน่นหนาดุจกำแพงเหล็ก
แม้แต่การทานอาหาร ซูหว่านก็ทานกับพี่สามในห้อง มิได้ลงไปที่ชั้นล่าง
ยังคงเป็นแนวคิดเดิม คือส่งสินค้าผ่านช่องทางร้านขายของเบ็ดเตล็ด
ซูหว่านก็มิได้ออกไปเดินเล่นแต่อย่างใด หากแต่เข้านอนแต่หัวค่ำ หลังจากจัดการธุระที่นี่เสร็จแล้ว ก็จะรีบรุดกลับเซียงโจว รอให้ทุกช่องทางการค้าเปิดกว้าง ต่อไปภายหน้านางก็จะไม่มาส่งสินค้าด้วยตนเอง หากจะซื้อคนมาเพิ่ม เพื่อจัดการเรื่องการจัดส่งโดยเฉพาะ