ซูเฉินได้ยินคำพูดนั้นก็ฉับพลันหน้าดำคร่ำเครียด ฟันกรามกัดเสียแน่น
“เมื่อครู่เจ้าว่าอะไรนะ ว่ามาอีกครั้ง”
“นี่ก็ยังฟังไม่เข้าใจอีกหรือ คุณชายข้าเอ็นดูน้องสาวท่าน อยากแต่งนางเป็นภรรยา และเป็นภรรยาเอกด้วย พวกเจ้าจงแอบชื่นใจเถิด คุณชายข้าเป็นโอรสเพียงผู้เดียวของท่านนายอำเภอชิงหย่วน ติดตามคุณชายข้า มีแต่ของดีกิน มีบุญมีวาสนา ในเขตแดนชิงหย่วนนี้ อยากได้ลมย่อมได้ลม อยากได้ฝนย่อมได้ฝน อย่าไม่รู้จักเห็นแก่ดี ให้บุตรีของเจ้าลงจากรถม้ามาดูตัวเดี๋ยวนี้”
ไอ้ลูกสมุนนั้นก็เริ่มพูดจาไร้สาระอีกครั้ง ช่างเป็นหมาอาศัยนายเห่าซะจริง
ครานี้ เจ้านายของมันกลับมิได้แย้ง กลับมองซูเฉินด้วยท่าทีทะนงใจอย่างยิ่ง
ซูหว่านในรถม้า ฟังคำพูดที่โอหังอวดดีเหล่านี้แล้ว แทบอยากจะอาเจียน
นางนึกว่าใคร ที่ไหนได้คือสัตว์ชั้นต่ำคุณชายน้อยท่านนายอำเภอ โชคของนางวันนี้ย่ำแย่ยิ่งนัก ถึงได้พบเจ้าเรื่องอัปมงคลเช่นนี้
แล้วยังจะแต่งนางเป็นภรรยาเอกอีก ฟังดูเหมือนนางควรต้องดีใจขอบคุณเสียเต็มประดา นี่มันมิใช่มีภรรยาอยู่แล้วหรือ
ภรรยาเขาไซร้ หากรู้เข้า จะรู้สึกเช่นไร นับว่าทำบาปกรรมยิ่งนัก
“เจ้าก็คือคุณชายท่านนายอำเภอชิงหย่วนใช่ไหม”
ซูเฉินหน้าดำคล้ำ กระโดดลงจากรถม้าแล้วเอ่ย น้ำเสียงแฝงไว้ด้วยความไม่พอใจที่ปิดไม่มิด
“ถูกต้อง คือข้าเอง น้องสาวท่านแต่งกับข้า ข้าจะไม่ทิ้งขว้างนาง ข้าจะเอ็นดูนางทุกวัน ต่อให้นางอยากได้ดวงดาวบนฟ้า ข้าก็จะเด็ดมาส่งให้นาง”
ครั้นเอ่ยว่าข้าจะเอ็นดูนางทุกวันนั้น สีหน้ามันอย่างน่าเกลียดและยิ้มชั่วร้าย ความหมายมิต้องอธิบายก็แจ่มแจ้ง ล่วงเกินต่อปมต้องห้ามของซูเฉินอย่างถึงที่สุด