ซูหว่านทะลุมิติเข้าในหนังสือ เข้ามาอยู่ในนิยายหญิงแท้เทียมในอ้อมกอดรักที่ตนเคยอ่านมาก่อน กลายเป็นตัวร้ายร้ายกาจในเรื่องอย่างซูหว่านที่ชื่อเดียวกัน
ก่อนหน้านี้ นางเคยตำหนิเพื่อนร่วมห้องที่แนะนำให้อ่านเรื่องนี้อย่างรุนแรง
ตอนนั้นนางยังพูดโอ้อวดว่า หากตนถือไพ่หมัดดีเช่นนี้ นางต้องเล่นจนจบ และทบแต้มแบบทวีคูณแน่นอน
เพื่อนร่วมห้องยังล้อเลียนว่ากลางวันแล้วยังฝัน ตัวละครไม่มีทางรู้เนื้อเรื่องทุกมุมหรอก
ซูหว่านนอนอยู่บนเตียง เมื่อความทรงจำเหล่านั้นหลั่งไหลเข้ามา ดวงตาว่างเปล่า ใช้เวลานานกว่าจะยอมรับความจริงที่ว่าตนทะลุมิติเข้าในหนังสือได้
เพียงหนึ่งชั่วยามก่อน ตระกูลกู้รับตัวธิดาแท้กู้เยวี่ยกลับมาแล้ว บัดนี้กำลังจะส่งร่างเดิมกลับไป นั่นก็คือคุณหนูเทียมซูหว่าน ผู้ร้ายร้ายกาจในหนังสือเล่มนี้
ร่างเดิมไม่อยากกลับตระกูลซู เพราะตระกูลซูยากจน และยังอยู่ชนบท นางอยากอยู่ตระกูลกู้เป็นคุณหนูไฮโซต่อไป จึงอ้อนวอนฮูหยินกู้มารดาบุญธรรมอย่าไล่นางไป
แต่ฮูหยินกู้ท่าทีเด็ดเดี่ยว ไม่ว่าซูหว่านจะร่ำไห้โวยวายอย่างไรก็ไม่เปลี่ยนใจ ฮูหยินกู้ให้คนพานางไป ในระหว่างขัดขืน ซูหว่านร้องไห้หอบจนหายใจไม่ทัน ถึงกับอาเจียนออกมาเป็นเลือดหนึ่งคำ แล้วก็สลบไป
ฮูหยินกู้เห็นดังนั้น ได้แต่ส่งนางไปห้องพักชั่วคราว แล้วตามหมอมาดูอาการ
……
หนึ่งชั่วยามให้หลัง ในห้องคือกู้หว่าน ไม่ใช่ ตอนนี้คือซูหว่าน เพราะนางมิใช่ธิดาตระกูลกู้อีกต่อไป
ซูหว่านโกรธเกินไป ไม่ยินยอมเกินไป กลั้นใจไม่ออก ลืมตาอีกทีวิญญาณก็เปลี่ยนไปแล้ว ซูหว่านจากยุคปัจจุบันข้ามเวลามาอยู่ในร่างซูหว่านในหนังสือ
นางเพิ่งเรียนจบมหาวิทยาลัยเข้าทำงาน ได้รับเงินเดือนปีแรก จึงเตรียมไปร้านทองซื้อเครื่องประดับทองชิ้นเล็กๆ ปลอบใจตัวเอง เพราะนางเป็นคนสมจริง ชอบทอง ไม่คิดว่าหยาบคาย เพราะทองรักษามูลค่าได้
นางเหลือบเห็นแหวนทองวงใหญ่หนักสามสิบกรัม นึกอยากลองสวมแก้มือ ไม่ซื้อก็ได้ คิดไม่ถึงว่ารถแข่งคันหนึ่งเสียหลักพุ่งชนเข้าร้าน ชนนางตายทันที
ลืมตาอีกครั้ง นางก็มาอยู่ที่นี่ ใช้เวลาอยู่พักใหญ่จึงจัดการความทรงจำยุ่งเหยิงในสมองได้
นางข้ามเข้ามาอยู่ในนิยายตระกูลอบอุ่นอ้อมกอดรักที่เพิ่งอ่านจบ กลายเป็นตัวร้ายร้ายกาจอันดับหนึ่งในเรื่อง ซูหว่าน นางเอกของเรื่องคือกู้เยวี่ย ธิดาแท้ที่ถูกสลับตัวกับนางถึงสิบสามปี
ท่านเจ้าสัวกู้เป็นเจ้าของที่ดินเมืองชิงเหอ มีภรรยาเอกคือฮูหยินกู้ และอนุเอกสองคน คนหนึ่งเป็นคู่แค้นกับฮูหยินกู้ ท่านเจ้าสัวกู้รักใคร่นางมาก ฮูหยินกู้เวลานั้นไร้บุตร เกรงนางให้กำเนิดบุตรชายจะกระทบฐานะตน จึงให้ยาหนึ่งถ้วยตัดความสามารถในการมีบุตรของนาง
อนุจึงผูกใจเจ็บ พอดีตอนฮูหยินกู้คลอดบุตร มีบ่าวในจวนคนหนึ่งก็จะคลอดเช่นกัน คือซูหยางซื่อ ตอนนั้นทำงานในครัวหลังจวน นางกับฮูหยินกู้ล้วนคลอดบุตรสาว อนุคนนี้จึงคิดแก้แค้นฮูหยินกู้ ให้นางเลี้ยงดูบุตรของผู้อื่น แล้วให้บุตรสาวตนเองไปใช้ชีวิตลำเค็ญ นางจึงหาทางสลับทารกหญิงทั้งสอง
สิบสามปีต่อมาเรื่องแดงขึ้นมา จึงเกิดเหตุการณ์ซูหว่านโกรธจนอาเจียนเป็นเลือดครั้งก่อนหน้านี้
ในนิยายต้นฉบับนางไม่ตาย ระหว่างสลบถูกส่งกลับตระกูลซู หลังจากนั้นนางมาที่จวนหลายครั้ง ฮูหยินกู้ไม่ยอมพบ
ช่างเป็นเรื่องประโลมโลกเหลือเกิน ซูหว่านอดบ่นในใจไม่ได้
ตระกูลกู้เป็นเจ้าของที่ดินเมืองชิงเหอ ส่วนตระกูลซูเป็นชาวบ้านชนบท ที่บ้านมีบุตรชายห้าคน คือพี่น้องร่วมสายเลือดห้าคนของซูหว่าน ในหนังสือ พี่น้องทั้งห้านี้ภายหลังล้วนกลายเป็นใหญ่ แต่ละคนเก่งกาจ ภายหลังรักใคร่นางเอกยิ่งนัก
ตามหลักแล้ว ซูหว่านเป็นน้องสาวแท้ พี่ควรเอ็นดูน้องสาวแท้ของตนมากกว่า ต่อให้ไม่รักคนเดียว ก็ควรเท่าเทียมกัน แต่ในนิยายต้นฉบับซูหว่านร้ายกาจเหลือเกิน ไม่อยากถูกส่งกลับตระกูลกู้ ยังรังเกียจพ่อแม่ชาวนาและพี่ชายของตน กลับมาแล้วเสียดสีด่าว่า ทั้งยังอิจฉานางเอกที่เก่งกว่านางทุกด้าน ทำให้หน้าตาบิดเบี้ยว ทำเรื่องชั่วสารพัด เดิมทีความรู้สึกกับคนตระกูลซูก็ไม่ดีอยู่แล้ว ต่อมายิ่งเลวร้ายลง นางเอกก็ให้ความอบอุ่น มาแสดงความอ่อนน้อมเป็นระยะ เมื่อเทียบกัน พี่ชายแต่ละคนยิ่งยอมรับกู้เยวี่ยขึ้นเรื่อยๆ ถึงขั้นตอนหลังพระเอกจะฆ่าซูหว่าน ไม่มีใครเลยที่พูดแทนนาง แม้แต่พ่อแม่แท้ๆ ก็ไม่อยากยุ่ง นับว่าโทษตัวเองล้วนๆ
ตัวร้ายชื่อเดียวกับนาง ตอนนั้นนางอ่านแล้วรู้สึกหลุดจากเรื่อง แต่ก็รู้สึกจริงๆ ว่าซูหว่านโง่เสียเหลือเกิน ไม่ยอมสานสัมพันธ์กับพี่ชายห้าคนให้ดี หมั่นก่อเรื่องทุกวัน หากเป็นนาง นางต้องไม่ปล่อยให้เรื่องมาถึงขั้นนี้แน่
ไม่ใช่แล้ว ตอนนี้นางก็คือซูหว่านในหนังสือ เรื่องราวเพิ่งเริ่ม อย่างที่นางกับเพื่อนร่วมห้องเคยพูดโอ้อวด ทุกอย่างยังทัน นางถือไพ่หมัดดีอยู่ในมือ สามารถเปลี่ยนท่าทีของพี่ชายห้าคนที่มีต่อตน พลิกชีวิตตัวเองได้
คิดถึงตรงนี้ ซูหว่านสะดุ้งเด้งตัวขึ้น
นอกประตูมีเสียงฝีเท้าดังขึ้น มีคนมาหลายคน ซูหว่านรีบนอนกลับไป แล้วคลุมผ้าให้เรียบร้อย เมื่อมองดูจึงเพิ่งพบว่าแหวนทองที่นางเคยลองสวมนั้นข้ามเวลามาด้วย สวมอยู่บนนิ้วมือของนาง
"นางเป็นอะไร เหตุใดจึงอาเจียนเป็นเลือด ร้ายแรงหรือไม่" คนพูดน่าจะเป็นแม่นมเฒ่าใกล้ชิดของฮูหยินกู้
หมอส่ายหน้าหนึ่งที แสดงว่าไม่ใช่เรื่องใหญ่
"นางโกรธจนกำเริบเข้าเส้น จึงอาเจียนเป็นเลือด ร่างกายอ่อนแออยู่บ้าง พักผ่อนดูแลสองสามวันก็หาย"
แม่นมได้ฟังจึงวางใจ ตราบใดไม่มีอันตรายถึงชีวิตก็แล้วไป
ตอนนี้ฮูหยินกำลังยุ่งจัดการคุณหนูเยวี่ยอยู่ ไม่อยากเห็นคุณหนูเทียมคนนี้เลย แต่ฮูหยินท่าทียังแน่วแน่ ไม่ต้องการให้นางอยู่
จากนั้น นางผลักประตูเดินเข้ามา ซูหว่านลงจากเตียงแล้ว กำลังสวมเสื้อผ้าอยู่ เมื่อเห็นนางเดินเข้ามา สบตากับนางจังๆ
แม่นมรู้สึกประหลาดเล็กน้อย เรื่องอะไร ฟื้นเร็วเกินไปหน่อยกระมัง ไม่เป็นไรแล้วหรือ ดูไม่อ่อนแอเลย
แต่นางยังกระแอมหนึ่งที เตรียมถ่ายทอดคำสั่ง
ซูหว่านยกมือโบกขัดจังหวะ
"ข้าทราบแล้ว ข้าจะไปเดี๋ยวนี้"
แม่นมตะลึงงัน ไม่รู้ว่านางเปลี่ยนท่าทีเร็วเพียงนี้ได้อย่างไร
"เจ้าคิดได้แล้วหรือ" นางใช้ท่าทีสูงส่งมองซูหว่าน
ซูหว่านเพียงพยักหน้า แล้วต่อสู้กับเสื้อผ้าอาภรณ์ยุ่งยากต่อไป
นางไม่คิดเอาสิ่งใดไปด้วย แต่จะไม่ใส่เสื้อผ้าได้อย่างไร
"คิดได้ก็ดีแล้ว หลายปีมานี้เจ้าก็ไม่ขาดทุน สุขสบายด้วยเกียรติยศ เทียบกับคุณหนูเยวี่ยแล้ว เจ้าโชคดีเหลือเกิน อย่าได้ปรารถนาสิ่งที่ไม่ใช่ของตนอีก รู้จักปรับตัวตามสถานการณ์จึงนับว่าผู้มีปัญญา"
แม่นมพูดไม่หยุดปากอยู่ข้างๆ ซูหว่านฟังไม่เข้าหูสักประโยค