ตามที่ซูเฉินกล่าวไว้ ตอนนี้สองสามีภรรยานั้นมิจำเป็นต้องทำงานในเหมืองแร่ต่อไปแล้ว
แต่การจะบอกว่าจะไปก็ไปเลย ก็มิถูกต้องตามธรรมเนียมนัก อย่างน้อยก็ควรทำงานจนสิ้นเดือนนี้
“อีกสิบกว่าวันเดือนนี้ก็สิ้นสุดแล้ว พวกเราไปบอกผู้ดูแลสักหน่อยว่าเมื่อสิ้นเดือนนี้จะไม่ทำต่อ แต่หากจะไปเสียเดี๋ยวนี้ ก็ดูจะไร้ความรับผิดชอบเกินไป ข้าและแม่ของเจ้ารู้แก่ใจถึงความหวังดีของหว่านหว่านแล้ว เจ้ากลับไปบอกนางว่า พวกเราทำงานจนสิ้นเดือนนี้แล้วจะกลับบ้าน!”
ซูฟู่ปฏิบัติต่อสิ่งต่างๆ อย่างจริงจังยิ่ง มีต้นก็ต้องมีปลาย จักไม่ขาดความรับผิดชอบถึงขั้นบอกไม่ทำแล้วก็ไม่ทำเลย
อยู่ในเหมืองแร่แห่งนี้ก็หลายปีแล้ว กับผู้ดูแลก็สนิทสนมกัน ก่อนจากไปก็สมควรบอกกล่าวกับผู้อื่นสักหน่อย
ซูเฉินเห็นว่ามีเหตุผล อย่างมากก็แค่สิบกว่าวัน ดังนั้นเขาจึงมิคัดค้านสิ่งที่บิดามารดากระทำ
“เช่นนั้นวันนี้ข้าจะกลับไปก่อน ท่านและแม่เมื่อทำงานสิ้นเดือนแล้วค่อยกลับบ้าน!”
“อืม พี่ใหญ่และพี่สองของเจ้าไม่อยู่บ้าน เจ้าคือผู้นำในบ้าน จงดูแลหว่านหว่านให้ดี อย่าให้นางทำอะไรทุกอย่าง การเป็นพี่ชายต้องเรียนรู้ที่จะแบกรับหน้าที่”
ซูฟู่ก่อนที่ซูเฉินจะจากไป ยังกล่าวกำชับเขาอีกด้วย
ซูเฉินผงกศีรษะรัวๆ จากนั้นลงจากภูเขากลับหมู่บ้าน ต้องเร่งฝีเท้าให้ไวขึ้น กลับไปถึงบ้านก่อนฟ้าดำ
แถบนี้ห่างไกลผู้คน ยามค่ำคืน สัตว์ร้ายมีมากมาย เขามิได้พกอาวุธมาด้วย อาศัยเพียงหมัดเท้า ยังไม่มั่นใจนัก