เขาก็เดินเตร่ไปอย่างไร้จุดหมายในหมู่บ้าน กระทั่งพบกับเด็กเลี้ยงแกะ
เด็กคนนี้อายุไม่ถึงสิบปี ดูซื่อไร้เดียงสา เขาจึงเปิดปากไต่ถาม
“เด็กน้อย ถามอะไรสักหน่อยได้หรือไม่?”
เด็กเลี้ยงแกะมองดูพี่ชายประหลาดที่สวมหน้ากากตรงหน้า ก็พลันรู้สึกฉงน
“ท่านจะถามอะไร?” เขาค่อนข้างหวาดกลัว
ฝูงแกะรุมล้อมพวกเขาอยู่ ร้องแบ๊แบ๋ออกมา บางตัวก็วิ่งนำไปข้างหน้าแล้ว สายตาของเด็กน้อยคอยมองตามฝูงแกะของตนไม่วางตา
“ในหมู่บ้านมีพรานป่าคนหนึ่งใช่หรือไม่? บ้านของเขาอยู่แห่งใด?” เจียงอวี๋เอ่ยถามตรงๆ
เด็กน้อยร้อนใจจะไล่ตามฝูงแกะของตน จึงชี้นิ้วบอกทิศทางให้เขาดู
“ก็ตามทางนี้ไปเรื่อยๆ เจอเรือนที่มีกำแพงอิฐเขียวเท่ากับใช่แน่!”
เจียงอวี๋เข้าใจแจ่มแจ้ง หยิบเศษเงินก้อนเล็กๆ มอบให้เด็กเลี้ยงแกะ
“ขอบใจมาก!”
เด็กน้อยรับเงินอย่างดีอกดีใจ ฟ้าประทานโชคมาให้ ถึงกับถามทางก็ยื่นเงินให้อย่างเอื้ออารีถึงปานนี้?
เจียงอวี๋เร่งฝีเท้าจากไป เด็กน้อยก็วิ่งไล่ตามฝูงแกะของตนเช่นกัน
ไม่นานเขาก็มาถึงเรือนที่มีกำแพงอิฐเขียวนั้น มองจากภายนอกก็ไม่เห็นสิ่งใดผิดแปลก เป็นเพียงเรือนอิฐมุงกระเบื้องเขียวธรรมดาหลังหนึ่ง ทว่าสามารถเห็นกิ่งท้อที่ปลูกไว้ยื่นออกมาได้อย่างชัดเจน
พอดี ประตูเรือนเปิดออก เป็นชายวัยกลางคนผู้หนึ่งหอบเครื่องไม้เครื่องมือล่าสัตว์เดินออกมา มุ่งสู่ภูเขา
ดูเหมือนว่าเขาจะไม่รู้สึกถึงตัวตนของเจียงอวี๋ เจียงอวี๋ก็มิได้เห็นหน้าเขาชัดเช่นกัน