ซูหว่านชะงักกึก ดวงตาของนางรู้สึกเจ็บแปลบเล็กน้อย แต่ภายในใจกลับอิ่มเอมยิ่งนัก
เจียงอวี้รักนางจริงๆ จึงได้แต่เก็บงำและอดกลั้นเช่นนี้ หากนางไม่เข้าใจแม้กระทั่งสิ่งนี้ นางก็คงเป็นคนโง่เขลา
ความรักที่เกิดจากใจ ย่อมหยุดอยู่ที่ความเหมาะสม เขาคิดว่าตนเองยังเด็กนัก จึงพยายามอดทนอย่างที่สุด ไม่ต้องการแตะต้องนาง ไม่อย่างนั้นเขาก็จะรู้สึกผิดในใจเอง
ซูหว่านจึงโอบคอเขาไว้เอง และวางคางลงบนบ่าของเขา
“โตแค่ไหนถึงจะเรียกว่าโต?”
สำหรับการแสดงออกเป็นฝ่ายของซูหว่าน เจียงอวี้ในใจนอกจากความอิ่มเอมก็มีแต่ความอิ่มเอม
ที่น่ารักคือความอดกลั้นและความยับยั้งชั่งใจ เขาเคารพนาง ก็คือเคารพความรักของพวกเขาทั้งสอง
“หญิงสาวเมื่ออายุสิบห้าปีผ่านพิธีเซียนผม ก็สามารถแต่งงานได้ แต่ในความคิดของข้า อย่างน้อยก็ต้องอายุสิบหกสิบเจ็ดขึ้นไป ถึงจะถือว่าโตจริงๆ”
ซูหว่านไม่คิดว่า เขาจะเคร่งครัดในเรื่องความรักถึงเพียงนี้
“เช่นนั้นเจ้าก็ต้องรอนานหน่อยแล้วล่ะ” ตอนนี้นางอายุเพียงสิบสี่ปีเท่านั้น
อย่างไรก็ตาม การได้ถูกชายหนุ่มที่ตนชื่นชอบปกป้องเช่นนี้ ช่างเป็นเรื่องที่ทำให้หัวใจเต้นแรงเสียจริง อย่างน้อยในเรื่องคุณธรรม เจียงอวี้ก็ผ่านเกณฑ์
เขาเข้าใจแล้วว่าทำไมในซีรีส์ พระเอกที่พูดกับนางเอกที่อายุน้อยกว่าว่า ข้ารอเจ้าโตขึ้นนะ ถึงได้กินใจคนขนาดนั้น
ตอนนี้นางรู้สึกซาบซึ้งใจ และรู้สึกหวานชื่นยิ่งนัก
เจียงอวี้ยกมือขึ้น ลูบเส้นผมดำสลวยบนหลังของนางเบาๆ ทีละเส้น ละมุนละไมอย่างที่สุด
ในยามนี้เขาตัวเกร็งไปหมด นอกเหนือจากมือนั้นแล้ว แม้แต่ส่วนอื่นก็ไม่กล้าขยับ สูดกลิ่นหอมจากเส้นผมของหญิงสาว เขากลัวว่าตนเองจะทนไม่ไหวแล้วโอบนางขึ้นกอดแน่นๆ ในอ้อมแขน