"เฮ้ยเฮ้ย อย่าเพิ่งทำร้ายเขา" ซูหว่านกลับเป็นฝ่ายสงสารซูอวินขึ้นมา
"ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ คุณหนู ข้ามีความพอดี เขาไม่เจ็บหรอก" หลิวหยุนกล่าวอย่างจริงจัง
ซูอวินเพียงแต่ขยับตัวไม่ได้ แต่การถูกผู้หญิงคนหนึ่งจับในท่าเดียวก็ช่างน่าอับอายเหลือเกิน เขาจึงแอบปฏิญาณในใจว่า ไม่ได้ ต้องเรียนวิชายุทธ์ให้ได้
"ซูหว่าน เจ้าดีจริง ๆ นะ ร่วมมือกับคนอื่นมารังแกพี่ชายแท้ ๆ ของตัวเอง เจ้านี่มันแขนงอกออกนอก"
"โอ้ย พี่สี่คะ~ ที่แท้ข้าเป็นฝ่ายเริ่มก่อนต่างหาก ข้าเป็นคนจับมือเขาเอง"
ซูหว่านดึงแขนเสื้อเขา พลางอธิบายอย่างอึกอัก
ซูอวินโกรธแทบตาย ลูกสาวโตแล้วก็ไม่รักครอบครัว ลูกสาวโตแล้วก็ไม่รักครอบครัวจริง ๆ
"ปล่อยข้า!" เขาให้หลิวหยุนปล่อยตัวเขา หลิวหยุนเหลือบมองซูหว่านโดยสัญชาตญาณ ซูหว่านพยักหน้า นางจึงปล่อยมือ
"ข้าไปส่งของให้เจ้า กลับพบว่าเจ้าออกไปข้างนอกแล้ว ก็เลยมารอที่หน้าประตูเพื่อจะกลับบ้านด้วยกัน เจ้ากลับดีนัก แขนงอกออกนอก ทำให้ข้าโมโหจะแย่" ซูอวินพูดด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ พลางยืดแขนของตัวเอง
ตอนนี้เขาไม่อยากไปหาเรื่องเจียงอวี้แล้ว แต่แค่มองเขาที่ไหนก็ไม่เข้าตา
ตอนนี้เขายังเอาชนะผู้หญิงคนหนึ่งไม่ได้ แล้วจะไปสู้เจียงอวี้ได้อย่างไร
ซูอวินโกรธจัด หันหลังจะกลับบ้าน ซูหว่านจึงวิ่งเข้าไปกอดแขนเขาพลางออดอ้อน:
"โอ้ย พี่สี่ ข้าไม่ได้แขนงอกออกนอกนะ พี่เป็นพี่ชายที่ข้ารักที่สุด อย่าโกรธเลย ข้าผิดไปแล้วยังไงล่ะ"