หมิงจิ้งผุดลุกขึ้นยืนทันที ก้าวยาวๆ เข้าไปขวางเสิ่นเหมยไว้
“คุณเสิ่น เมื่อคุณกลายเป็นผู้หญิงที่รวยที่สุดในเขตชั้นใน ยังกลัวจะช่วยสามีมนุษย์สัตว์ของคุณไม่ได้หรือไง? แค่เงินสหพันธรัฐสองพันล้าน ตอนนั้นมันไม่ใช่ปัญหาเลย” หมิงจิ้งขมวดคิ้วเล็กน้อย แววตาสีน้ำตาลเข้มแฝงความหงุดหงิด
เขาไม่คิดจริงๆ ว่าผู้หญิงที่ฉาวโฉ่และเลวทรามคนนี้จะดื้อด้านขนาดนี้
เสิ่นเหมยเงยหน้าขึ้นอย่างเกียจคร้าน “โอ้ สองพันล้านเล็กน้อยนักหรือ เอามาให้ฉันสิ ฉันจะได้ร่วมงานกับนาย”
เธอมองหมิงจิ้ง เห็นอย่างชัดเจนว่าคนที่เพิ่งพูดจาโผงผาง วางแผนทุกอย่างราวกับรู้ทุกรายละเอียด มุมปากกระตุกเล็กน้อย
เสิ่นเหมยถอยหลังครึ่งก้าว เอาแขนโพกหน้าอก มองหมิงจิ้งด้วยสีหน้าเหยียดหยาม “เล็กน้อยนักหรือ? นายเป็นผู้มีพลังธาตุรักษาระดับสี่ มีคนมาขอให้รักษาทุกวัน แค่นี้กลับมีเงินเก็บไม่ถึงสองพันล้าน? เป็นแบบนี้แล้วยังหวังว่านายหนิงเสวี่ยจะมีนายเป็นสามีมนุษย์สัตว์คนเดียวอีกเหรอ? ฮึ ตัวเองยังเลี้ยงเธอไม่รอดเลยมั้ง?”
ใบหน้าหล่อเหลาของหมิงจิ้งแดงขึ้นเล็กน้อยด้วยความอับอาย “ผู้หญิงอย่างเธอจะรู้อะไร?!”
เขาขมวดคิ้วแน่น รู้สึกเหมือนถูกดูถูก เอ่ยด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ “ฉันแม้จะเป็นผู้มีพลังธาตุรักษาระดับสี่คนเดียวในค่าย แต่ค่ารักษาพยาบาลต้องแบ่งให้โรงพยาบาลครึ่งหนึ่ง ส่วนที่ตกถึงมือฉันก็ไม่มากนัก”
“ส่วนการใช้ชีวิตในเขตชั้นใน ทั้งเสื้อผ้า อาหาร ที่พัก แม้แต่จะทิ้งขยะก็ต้องใช้เงินสหพันธรัฐ” พูดจบ หมิงจิ้งเหลือบมองเสิ่นเหมย แววตาเยาะเย้ยเล็กน้อย “อีกไม่นานคุณเสิ่นก็จะได้สัมผัสชีวิตที่ต้องใช้เงินเพื่อทุกอย่างแบบนี้แล้ว”