[ติ๊ง ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ พลังธาตุไม้เลื่อนขั้นเป็นระดับขั้นสอง]
แต่เช้าตรู่ เสิ่นเหมยเพิ่งออกจากพื้นที่ฝึกฝนในจิตสำนึก ยังไม่ทันลืมตาก็ได้ยินเสียงระบบโปรยดอกไม้ไฟ
เธอขี้เกียจเกินกว่าจะลืมตา
แม้ร่างกายจะไม่รู้สึกเหนื่อยล้า แต่การถูกเถาวัลย์และกิ่งไม้ฟาดทั้งคืน ความเจ็บปวดดูเหมือนจะฝังอยู่ในจิตสำนึก ทำให้ทั้งคนห่อเหี่ยวและเหนื่อยอ่อน
แน่นอน ข้อดีก็เห็นได้ชัด ไม่เพียงแต่พลังจะเลื่อนขั้น เธอยังใช้พลังธาตุไม้ได้ละเอียดขึ้นมาก
ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงดังข้างหู เสิ่นเหมยลืมตาขึ้นมองฉางเจวี๋ยที่กำลังพยุงตัวลุกขึ้นยืนพิงกำแพง
เธอขมวดคิ้ว รีบลุกขึ้นปิดทางเข้าประตู น้ำเสียงไม่ค่อยดีนัก: "ไปไหน? ฉันบอกแล้วไงว่าอย่าไปท่าเรือ ร่างกายตอนนี้ของนายสำคัญที่สุดคือต้องพักฟื้น"
คิ้วหล่อเหลาราวภาพวาดของฉางเจวี๋ยขมวดมุ่น สีหน้าไม่ค่อยดีนัก: "ฉันจะไปห้องสุขา"
ได้ยินดังนั้น เสิ่นเหมยก็นึกขำ
เธอถอยไปยืนข้าง ๆ อย่างเงียบ ๆ มองฉางเจวี๋ยเดินออกไปอย่างช้า ๆ แล้วถามลอย ๆ ว่า: "ให้ฉันช่วยพยุงไปไหม?"
ฉางเจวี๋ยนิ่งเงียบ
ห้องสุขาเขตชั้นนอกมีเพียงห้องเดียว ต้องต่อคิวเพื่อแก้ธุระส่วนตัว สภาพค่อนข้างลำบาก
เสิ่นเหมยพิงอยู่ที่ประตู มองฉางเจวี๋ยบ้างเป็นครั้งคราว จิตสำนึกก็เข้าไปในพื้นที่เพาะปลูกอีกครั้ง
ไม่ผิดไปจากที่คิด ในพุ่มไม้มีผลไม้ผลิดอกออกผลเป็นร้อย ผลสีแดงสดใส ดูน่ากินมาก
เธอมองเมล็ดพันธุ์ที่ปลูกในที่โล่งเมื่อวาน ก็พบว่ากลายเป็นผักประหลาด ก้านเรียวยาว ใบเขียวขจีเต็มต้น มีลวดลายบนใบ ผ่านไปเพียงคืนเดียวก็สูงกว่าเมตร