เสิ่นเหมยตาเป็นประกาย อธิษฐานในใจ ขอให้สุ่มได้พลังธาตุรักษา จะได้รักษาฉางเจวี๋ยให้หายทันที!
เปิดกล่องของขวัญเล็กๆ ออกมา แสงแวววาววาบหนึ่ง ตามด้วยชุดเครื่องปรุงรสมากมายหลากหลาย ประณีตเล็กกระทัดรัดและสะอาด น่าจะเป็นสิ่งที่พ่อครัวชอบ
เสิ่นเหมยกัดฟันกรอด: "ฉันให้เธอหาของที่รักษาฉางเจวี๋ยได้นะ ระบบ!"
ระบบก็เล่นไม่รู้ไม่ชี้เหมือนเดิม
เสิ่นเหมยเตะเครื่องปรุงรสออกไปข้างๆ แล้วขยับเข้าไปใกล้ฉางเจวี๋ยเล็กน้อย พูดเบาๆ: "นายไม่เป็นไรนะ?"
"ไม่เป็นไร" ฉางเจวี๋ยตอบกลับมาอย่างเย็นชา ไม่แม้แต่จะมองเธอ
เขาหันหน้าไปพิงกำแพง หลับตาพักผ่อน ท่าทางเย็นชามาก เห็นได้ชัดว่าเขาไม่อยากให้เสิ่นเหมยคิดมากกับเรื่องเมื่อกี้ ที่เขายอมพูดช่วยก็แค่ไม่ชอบนิสัยของเฉาเหมิง ไม่เกี่ยวกับตัวเธอ
เสิ่นเหมยก็ไม่สนใจท่าทีของเขา เห็นเขานิ่งเงียบก็กลับไปที่เตาของตัวเอง แล้วกินต่อ
เสิ่นเหมยเข้าใจความหมายของฉางเจวี๋ย แต่อย่างน้อยเขายอมออกมาปกป้องเธอเมื่อกี้ ก็แสดงว่าเขามีน้ำใจ เป็นคนดี ไม่เสียแรงที่ช่วยไว้ คิดถึงเรื่องแย่ๆ ที่เจ้าตัวเดิมเคยทำไว้ ต่อไปก็ต้องเลี้ยงเขาดีๆ ซ่อมแซมร่างกายให้แข็งแรง
แต่ร่างสัตว์วิญญาณแตกสลายขนาดนี้ คงต้องให้ผู้มีพลังธาตุรักษาระดับสูงมาช่วย
แต่ผู้มีพลังธาตุหายาก และอยู่แต่ในเขตชั้นใน ทิฐิสูง จะให้มาช่วยก็ต้องใช้เงินสหพันธรัฐไม่น้อย หาเงิน หาเงินสำคัญที่สุด! หรือว่าหาวิธีพาฉางเจวี๋ยย้ายไปอยู่เขตชั้นในดี?