ซ่างกวนชิวหน้าแดงก่ำ ขบฟันแน่น ก่อนหันไปมองมนุษย์สัตว์รอบข้างอย่างอดกลั้นไม่ไหว แล้วตวาดเสียงดังว่า “ทุกคน กว่าเราจะมาถึงวันนี้ได้ไม่ใช่เรื่องง่าย หรือแค่เปลี่ยนผู้ตรวจการทะเล ก็ต้องทิ้งเกียรติยศของตัวเองไปด้วยงั้นเหรอ?”
สำหรับชนชั้นสูง การสูญเสียฐานะสูงส่งและทรัพยากรที่เคยได้รับ ต้องมาอยู่ร่วมกับพวกต่ำต้อย นับเป็นความทุกข์ทรมานที่สุด
น่าเสียดายที่พอเธอพูดจบ มนุษย์สัตว์รอบข้างต่างก็ก้มหน้าลง เงียบกริบ ไม่มีใครเอ่ยสนับสนุนแม้แต่คนเดียว
ตอนนี้ไม่ใช่ยุคที่โจวเฟิงยังมีอำนาจอยู่แล้ว หากยังมองสถานการณ์ของตัวเองไม่ออก สิ่งที่รอพวกเขาอยู่ก็มีเพียงการถูกทอดทิ้ง ต่อให้เป็นมนุษย์สัตว์ที่อาศัยอยู่ในน้ำ หากออกจากค่ายไป ก็ยังไม่กล้ารับประกันว่าจะเอาชีวิตรอดในมหาสมุทรได้
พวกเขาไม่กล้า
“ท่านแม่...”
ซ่างกวนชิงเอ๋อร์หน้าซีดเผือด ตัวสั่นไม่หยุด มือกำชายเสื้อของซ่างกวนชิวแน่น พลางส่งสัญญาณอย่างร้อนรนให้เธอหยุดพูดเสียที
แต่หูเหยี่ยนกลับยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย โบกมือส่ง ๆ คนที่อยู่ด้านหลังก็เดินเข้ามา ลากคนตระกูลซ่างกวนออกไปทั้งหมด ตอนนั้นเองซ่างกวนชิวถึงเผยสีหน้าหวาดกลัวออกมา ยังคิดจะพูดอะไรอีก แต่หูเหยี่ยนไม่เปิดโอกาสให้เธอได้เอ่ยปาก
ไม่นาน รอบด้านก็เงียบสนิท
ฉินหวันหวันมีแววตาซับซ้อน นับตั้งแต่ค่ายอรุณก่อตั้งขึ้น เธอกับซ่างกวนชิวก็แก่งแย่งชิงดีกันมาไม่น้อย ไม่คิดเลยว่าสุดท้ายอีกฝ่ายจะลงเอยเช่นนี้ จะว่ารู้สึกสะใจก็ไม่ใช่ จะว่าสงสารก็ไม่เชิง มีเพียงความรู้สึกซับซ้อนที่ยากจะบรรยายเอ่อล้นขึ้นในใจ
การเชือดไก่ให้ลิงดูครั้งนี้ได้ผลชัดเจน เสิ่นเหมยกวาดตามองทุกคน ก่อนเอ่ยต่อ
“ข้อสอง เราจะสร้างค่ายขึ้นใหม่ ฉันจะเตรียมแบบแปลนไว้ให้ ที่นี่จะเป็นสถานที่ที่ทุกคนใช้ชีวิตร่วมกันต่อจากนี้ หวังว่าทุกคนจะช่วยกันเต็มที่ สร้างบ้านที่กำบังลมฝนและป้องกันสัตว์ทะเลในยุคทะเลนี้ ฉันจะมอบข้าว แป้ง และเมล็ดพันธุ์สำหรับบุกเบิกพื้นที่เพาะปลูกให้ฟรี นอกจากนี้ยังมีเมล็ดของต้นหนามพันด้วย ต่อไปทุกคนจะไม่ต้องกังวลเรื่องน้ำจืดอีกแล้ว”