ฉางเจวี๋ยหันไปทางหมิงจิ้ง พยักหน้าเล็กน้อย เสียงเย็นชา: "ขอบคุณ"
หมิงจิ้งดวงตาวาววับ ริมฝีปากบางขยับขึ้น มุมปากเผยรอยยิ้มที่สื่อความหมายลึกซึ้ง: "คุณฉางเจวี๋ยสุภาพเกินไปแล้ว ถ้าจะขอบคุณ ก็ควรขอบคุณผู้หญิงของคุณ ฉันไม่เคยเห็นผู้หญิงคนไหนมีความทรหดและกล้าหาญขนาดนี้มาก่อน ดึกดื่นยังอุตส่าห์ดึงคุณขึ้นมาจากทะเล พาเข้ามาในเขตชั้นใน แล้วยังย้อนกลับไปจัดการผู้หญิงสองคนที่ลักพาตัวคุณซะเข็ด"
เขารู้ดีว่านิงเสวี่ยคิดอะไร ก็จะไม่มีทางปล่อยให้เธอสมหวัง
ผู้ชายพวกนี้นิสัยหยิ่งยโส ก่อนยุคทะเลก็เป็นคนที่มีชื่อเสียงในจักรวรรดิ ไม่ใช่คนที่จะถูกผู้หญิงดึงดูดได้ง่าย ๆ แต่เสิ่นเหมยไม่เหมือนใคร นางมีตำแหน่งเป็นเจ้าแม่ อย่างน้อยก็ต่างออกไป
อีกทั้งเสิ่นเหมยที่เขาเห็น กับที่ได้ยินมานั้น แตกต่างกันมาก
บางที อาจจะมีความเข้าใจผิดระหว่างนางกับจวินเสวียนและคนอื่น ๆ ถ้าคลายความเข้าใจผิดนั้นได้ เชื่อว่าพวกเขาจะไม่มีใครหย่ากับเสิ่นเหมยด้วยซ้ำ อย่างนี้ นิงเสวี่ยจะอยากได้ยังไงก็ไม่ได้
ฉางเจวี๋ยตัวแข็งทื่อ หันไปมองเสิ่นเหมย เสียงแหบ: "นางกลับไปอีกแล้วหรือ?"
หมิงจิ้งพยักหน้า แววตาหยั่งลึกมีรอยยิ้มจาง ๆ: "เมื่อคืนคุณเสิ่นยังวุ่นวายอยู่กับการหาค่ารักษาพยาบาลให้คุณอีก ฉันเพิ่งเคยเห็นผู้หญิงที่ให้ความสำคัญกับสามีมนุษย์สัตว์ของตัวเองขนาดนี้ คุณฉางเจวี๋ยมีวาสนาดีจริง ๆ"
ฉางเจวี๋ยกดริมฝีปากบาง ดวงตาสีเขียวมรกตกระพริบเล็กน้อย สายตามองที่เสิ่นเหมย เติมความอ่อนโยนบางอย่างที่ตัวเองไม่รู้ตัว และยังมีความหมายในการประเมินเล็กน้อย