เมื่อได้ยินโฆษณาแปลกใหม่นี้ ในห้องโถงเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะแตกออกเป็นเสียงพูดคุยอึกทึก
“ผลไม้? นั่นไม่ใช่ของที่ชนชั้นสูงเท่านั้นที่กินได้หรอกเหรอ? ราคาแพงมากใช่มั้ย?”
“ใครจะรู้ว่าผลไม้ในมือหล่อนจะไม่มีเชื้อโรค? มีเงินขนาดนั้นไปซื้อน้ำจืดยังดีกว่า”
“นางคือเสิ่นเหมยใช่มั้ย? มาอยู่เขตชั้นในได้ยังไง? หรือขายสามีมนุษย์สัตว์ไปหลายตัวแล้วเลยรวย?”
“……”
ผู้คนรอบข้างกระซิบกระซาบกัน ไม่มีใครกล้าเข้าไปข้างหน้า
ซ่างกวนชิงเอ๋อร์มองผลไม้ในมือเสิ่นเหมย ชะงักเล็กน้อย มองนางอย่างแปลกใจ สิ่งนี้แพงจริง ๆ ก่อนยุคทะเลจะมาถึง นางเองก็กินไม่กี่ครั้ง แล้วนางมีได้ยังไง?
หูเหยี่ยนก็ชะงักเช่นกัน ฟังเสียงวิพากษ์วิจารณ์รอบข้าง แววตาวาบความมืดหม่น
การไปยุ่งเกี่ยวกับผู้หญิงแบบนี้ เป็นความอัปยศที่ตลอดชีวิตเขาล้างไม่ออก
“ทุกท่านวางใจได้เลย ผลไม้ของดิฉันผ่านการตรวจสอบจากผู้มีพลังธาตุรักษาระดับสี่เพียงคนเดียวของโรงพยาบาลอรุณมาแล้ว ไม่มีเชื้อโรคแม้แต่นิดเดียว เป็นของดับกระหายชั้นยอด แถมคุณภาพดีราคาถูก ถูกกว่าน้ำจืดมาก ที่ถืออยู่นี่คือชุดทดลองคุ้มค่า ถุงหนึ่งมีเป็นร้อยลูก ราคาแค่ห้าพันเงินสหพันธรัฐ! ของมีจำนวนจำกัด ใครมาก่อนได้ก่อน ซื่อสัตย์ต่อเด็กและผู้ใหญ่ ไม่มีโกง!”
พูดจบ เสิ่นเหมยก็หยิบออกมาสองสามลูกแจกให้ผู้ชมที่กำลังลองเชิงอยู่หลายคน “ชิมได้เลย”
คนที่มาห้องโถงรัฐบาลก็ไม่ได้มีแต่คนจน บางคนเป็นชนชั้นสูงที่มายื่นขอใบรับรองทรัพย์สิน ได้ยินคำพูดเสิ่นเหมย บางคนก็หยุดฝีเท้าเข้าไปใกล้ ถามด้วยความอยากรู้ “ที่ว่าคือหมอหมิงจิ้งใช่มั้ย?”