“เพื่อนรักเอ๋ย เธอตายไปก็ดีแล้วจริง ๆ ในที่สุดทุกอย่างของเธอก็เป็นของฉัน!”
เจียงจิ้งเจี่ยวลืมตาขึ้น
เสียงของจูหว่าน เพื่อนรักจอมปลอม ยังคงก้องอยู่ข้างหู เป็นคำพูดที่เธอได้ยินหลังจากตายไปในชาติก่อน
หลายปีก่อน เธอทะลุมิติเข้าไปในนิยาย กลายเป็นอดีตภรรยาตัวร้ายของทายาทตระกูลใหญ่ หลังคลอดลูกก็หนีไปต่างประเทศ
จูหว่าน นางเอกผู้แสนดีและบริสุทธิ์ ฉวยโอกาสเข้ามาแทนที่เธอ
แต่เรื่องไม่ได้จบแค่นั้น
ทั้งเจียงจิ้งเจี่ยวและลูกแท้ ๆ ของเธอต่างกลายเป็นบันไดให้จูหว่านกับลูกสาวได้ปีนป่าย
ลูกชายถูกวางแผนเล่นงานจนพิการ เขากลายเป็นคนขี้อายและมองลูกสาวของจูหว่านที่เป็นพี่เลี้ยงเด็กว่าเป็นแสงสว่างแห่งการเยียวยา
ลูกสาวถูกน้ำร้อนลวกจนเสียโฉม ถูกคนหัวเราะเยาะและตบหน้า กลายเป็นตัวเปรียบเทียบให้ลูกสาวคนสวยของจูหว่าน
……
สุดท้ายจูหว่านไม่รังเกียจลูกพิการของเธอ และแต่งงานกับฝู่จิ่นชวน มหาเศรษฐีอันดับหนึ่ง
ส่วนลูกสาวของเธอกลับกลายเป็นคนที่ลูกชายของจูหว่านรักสุดหัวใจ ทั้งยังยกทุกอย่างของตระกูลฝู่ให้พวกเขา
เจียงจิ้งเจี่ยวกุมขมับ พลางหัวเราะขื่น ๆ
ระบบกล่าวว่า “ตัวละครสำคัญหลายคนในโลกนี้มีค่าความไม่ยินยอมสูงเกินไป จึงเรียกคุณกลับมา คุณยอมรับภารกิจหรือไม่”
เจียงจิ้งเจี่ยวตอบโดยไม่ลังเล “ฉันจะกลับไป”
ตัวเองต้องรับบทนางร้ายก็ช่างเถอะ แต่ทำไมลูก ๆ ต้องกลายเป็นเครื่องมือส่งเสริมความใจดีของนางเอกด้วยล่ะ?
แม่เลี้ยงจะเห็นด้วยก็เรื่องของแม่เลี้ยง แต่แม่แท้ ๆ อย่างเธอไม่ยอมแน่!
เมื่อลืมตาขึ้น แสงแดดจ้าที่ไม่ได้เห็นมานานก็กลับมาอยู่ในสายตาอีกครั้ง
เจียงจิ้งเจี่ยวยังไม่ทันได้ซึมซับความสุขจากการเกิดใหม่—
“พ่อฉันคือฝู่จิ่นชวนนะ!”
เสียงใสกังวานดังขึ้น พร้อมความหยิ่งผยองและหุนหันตามแบบเด็กผู้ชายวัยรุ่น
เจียงจิ้งเจี่ยวสะดุ้งไปทั้งตัว
ฝู่จิ่นชวนเหรอ?
นั่นไม่ใช่ชื่อพระเอก หรือก็คืออดีตสามีของเธอหรอกเหรอ?
เดี๋ยวนะ เด็กคนนี้เรียกฝู่จิ่นชวนว่าพ่อเหรอ?
เจียงจิ้งเจี่ยวเงยหน้าพรวด มองเด็กหนุ่มที่พูดขึ้นมา เขาสูงมาก แถมอ้วนกลมเป็นลูกบอล
เจ้าหมูน้อยเท้าเอว “ฉัน ฝู่ฉือเฉา พูดไว้ตรงนี้เลยนะ ใครกล้ารังแกหยางหยางอีก ก็เท่ากับหาเรื่องฉัน!”
ฝู่ฉือเฉา
ทำไมถึงชื่อเหมือนลูกชายของเธอไม่มีผิด?
แต่ในความทรงจำ ตอนที่เธอจากไป เด็กคนนั้นยังเป็นทารกอ้วนจ้ำม่ำแก้มยุ้ย
ยิ้มเก่ง ร่าเริง แถมติดแม่มาก
ถึงเธอจะไม่ได้อยู่เลี้ยงลูกมาหลายปี แต่ก็จำได้ว่าตอนเกิดมา ลูก ๆ น่ารักน่าเอ็นดูทั้งนั้น
เจ้าหมูน้อยจอมวางท่าทำตัวเป็นเด็กเกรียนตรงหน้า เป็นลูกชายของเธอจริง ๆ เหรอ?
เสียงระบบดังขึ้น “ใช่แล้ว โฮสต์ เขาคือลูกชายคนโตของคุณ ตอนนี้กำลังประจบลูกสาวของจูหว่านอย่างสุดชีวิต”
เจียงจิ้งเจี่ยวคลึงหว่างคิ้ว
แล้วก็เห็นฝู่ฉือเฉาวิ่งไปหาหญิงสาวหน้าตาน่าสงสารคนหนึ่ง
ฝู่ฉือเฉาพูดด้วยความเป็นห่วง “หยางหยาง ไม่ต้องกลัวนะ ต่อไปพวกเขาไม่กล้ามารังควานเธออีกแล้ว”
หญิงสาวที่ถูกเรียกว่าหยางหยางถอยหลังไปโดยไม่รู้ตัว
เห็นได้ชัดว่าเธอรังเกียจ
แต่กลับพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “พี่เฉา ถ้าไม่มีพี่ ฉันคงไม่รู้จริง ๆ ว่าจะทำยังไงดี”
เจียงจิ้งเจี่ยวแทบอยากเป็นลม ยัยชาเขียวตัวน้อยนี่มาจากไหนกัน?
แต่ฝู่ฉือเฉากลับดูไม่ออก
ฝู่ฉือเฉาพูดอย่างตื่นเต้น “หยางหยางไม่รังเกียจก็ดีแล้ว ต่อไปถ้ามีใครรังแกเธออีกก็บอกฉันนะ”
ระบบบอกเจียงจิ้งเจี่ยวว่า “นางเอกตัวน้อย หยางหยาง ตามสถานะแล้วเป็นลูกบุญธรรมที่จูหว่าน พี่เลี้ยงประจำตระกูลฝู่ เก็บมาจากสถานสงเคราะห์เด็กกำพร้า แต่ความจริงเป็นลูกแท้ ๆ ที่เกิดกับคนขับรถ”
เจียงจิ้งเจี่ยวหัวเราะ “สมกับเป็นลูกสาวชาเขียวของจูหว่าน เพื่อนรักตัวร้ายของฉันจริง ๆ”
ยังดีที่เธอกลับมา
ไม่อย่างนั้นคงไม่รู้ว่าแม่ลูกคู่นี้หลอกใช้ลูกชายเธอเหมือนหมา
ไม่ไกลนัก มีรถแล่นมาจากอีกฟากของลานกว้าง รถหรูคันนั้นดึงดูดสายตาทุกคน
คนขับรถตระกูลฝู่ลงจากรถแล้วเดินไปหาหยางหยาง “คุณหนูครับ ผมมารับกลับบ้าน”
เหล่านักเรียนต่างตกตะลึงกับภาพที่เห็น
ฝู่หยางหยางเพลิดเพลินกับความรู้สึกที่ทุกคนจับตามอง
เธอหันไปพูดกับฝู่ฉือเฉา “งั้นฉันกลับบ้านก่อนนะ”
ฝู่ฉือเฉาที่ยืนอยู่ข้าง ๆ รีบยิ้มตอบ “ได้ รีบกลับไปเถอะ ระวังเป็นหวัดนะ”
ฝู่หยางหยางขึ้นรถไปโดยไม่หันกลับมา
เจียงจิ้งเจี่ยวขมวดคิ้วแน่น
รถคันนี้มีไว้ให้ทายาทตระกูลฝู่ใช้เท่านั้น ไม่มีทางปล่อยให้ลูกสาวพี่เลี้ยงใช้ได้ตามใจ
ทำไมคนขับรถถึงมารับฝู่หยางหยาง แต่ไม่ให้ฝู่ฉือเฉาขึ้นรถไปด้วย?
เป็นอย่างที่คิด
เสียงนักเรียนคนอื่น ๆ ดังขึ้นรอบตัว
“หยางหยางเป็นคุณหนูบ้านมหาเศรษฐีจริง ๆ ด้วย”
“คนขับรถตระกูลฝู่มารับทุกวัน จะเป็นเรื่องหลอกได้ยังไง”
“ฝู่ฉือเฉาคงเป็นลูกนอกสมรสแน่ ๆ ไม่มีแม้แต่คนขับรถ ยังกล้าเรียกคุณฝู่ว่าพ่ออีก!”
ลูกนอกสมรสเหรอ?
เจียงจิ้งเจี่ยวได้ยินแล้วแทบโมโหจนหัวเราะออกมา
ลูกของเธอกับฝู่จิ่นชวนจดทะเบียนสมรสกันอย่างถูกต้องชัดเจนนะ!
ระบบอธิบายว่า “ลูกสาวคนเล็กของคุณประสบอุบัติเหตุจนเสียโฉม ตอนนี้รักษาตัวอยู่ต่างประเทศ ฝู่หยางหยางเลยสวมรอยเป็นคุณหนูตัวจริง”
เจียงจิ้งเจี่ยวอดชื่นชมไม่ได้
แม่ลูกจูหว่านนี่หน้าด้านจริง ๆ!
เด็กคนอื่น ๆ ที่อยู่ไม่ไกลยังพูดต่อว่า
“ฝู่ฉือเฉา แกเป็นลูกนอกสมรสแท้ ๆ ยังกล้าหวังจะสนิทกับคุณหนูตัวจริงอีกเหรอ น่าอายชะมัด…”
ฝู่ฉือเฉาโกรธจัด “พวกนายพูดว่าอะไรนะ?!”
เจียงจิ้งเจี่ยวพยักหน้า ต้องโกรธสิ คุณหนูอะไร ของปลอมทั้งนั้น
ลูกแม่เก่งมาก มีความกล้าหน่อย อย่าให้ใครมาดูถูกได้
แต่แล้ว—
ร่างอ้วนตุ้ยนุ้ยของฝู่หลีวิ่งพรวดออกไปด้วยความโกรธ “ใครอนุญาตให้พวกนายเอาเรื่องหยางหยางมาพูดลับหลัง!”
เจียงจิ้งเจี่ยว “……”
เธอทนดูต่อไม่ไหวจริง ๆ
จังหวะที่ลูกชายกำลังจะพูดอะไรโง่ ๆ อีกครั้ง
เจียงจิ้งเจี่ยวก็เอ่ยเรียก “เฉาเฉา”
ฝู่ฉือเฉาหันกลับมาอย่างสงสัย “ใครเรียกฉัน?”
นักเรียนคนอื่น ๆ ต่างเห็นหญิงงามในชุดกี่เพ้าสีดำรัดรูป ผมยาวสยายถึงไหล่ เดินเข้ามาด้วยรองเท้าส้นสูง
เจียงจิ้งเจี่ยวหยุดยืนตรงหน้าเหล่านักเรียน น้ำเสียงอ่อนโยนแต่หนักแน่น “ฉันเอง”
มีนักเรียนคนหนึ่งเห็นเธอแล้วรีบเรียก “คุณครู”
ที่แท้ตอนนี้เธอเป็นครูสินะ
เจียงจิ้งเจี่ยวมองฝู่ฉือเฉา นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้อยู่ใกล้ลูกชายขนาดนี้
ฝู่ฉือเฉาแค่นเสียง “คุณครู จะเรียกผู้ปกครองผมมาเหรอ?”
เจียงจิ้งเจี่ยวยังไม่ทันพูด
ฝู่ฉือเฉาก็พูดต่อ “ผมขอเตือนว่าอย่าหวังเลย แม่ผมตายไปแล้ว!”
เจียงจิ้งเจี่ยว “……”
ทำไมเธอถึงไม่รู้ว่าตัวเองตายไปแล้วล่ะ?