ฝู่ฉือเฉาไม่ทันสังเกตดวงตาของเธอที่หรี่ลงอย่างอันตราย
เด็กชายสะบัดมือ «อยากเรียกผู้ปกครองก็ไปสิ!»
เห็นเขายังเอาแต่ใจแบบนี้
เจียงจิ้งเจี่ยวกลับยิ้ม «ใครบอกว่าฉันจะเรียกผู้ปกครองล่ะ ฉันนี่แหละแม่ของนาย!»
ฝู่ฉือเฉาชะงักไป
เจียงจิ้งเจี่ยวหันไปบอกเด็กนักเรียนที่อยู่ไม่ไกล «พวกเธอไปกันก่อนนะ เดี๋ยวฉันจัดการเขาเอง»
เด็กคนอื่น ๆ รีบวิ่งหนีไปทันที
พวกเขาเองก็ไม่กล้าหาเรื่องลูกนอกสมรสของตระกูลฝู่หรอก ตระกูลนั้นเป็นตระกูลผู้ดีชั้นแนวหน้าทีเดียว
เจียงจิ้งเจี่ยวก้มหน้าพลางยกมุมปาก «กล้าดีขึ้นแล้วนี่ ถึงกับพูดว่าฉันตายไปแล้ว»
ฝู่ฉือเฉาตอบโดยไม่ทันคิด «แม่ผมก็ตายไปแล้วจริง ๆ นี่»
ตั้งแต่เด็กจนโต ฝู่ฉือเฉาไม่เคยเห็นหน้าตาแม่ของตัวเองเลย
ทุกครั้งที่ญาติ ๆ ในบ้านพูดถึงแม่ ก็มักทำสีหน้ารังเกียจ
บอกว่าเธอเป็นผู้หญิงเลวที่ไม่รู้จักบุญคุณ เป็นคนเนรคุณ
ภาพของแม่ในใจเด็กชายจึงเลือนรางไปนานแล้ว
แต่ตอนนี้…
เขากลับถูกคนจับหูยกขึ้นมา
เจียงจิ้งเจี่ยวระบายยิ้มอ่อนโยน ทว่าดวงตากลับเย็นชา «พูดอีกทีสิ?»
ไม่มีใครรู้ว่าหูของฝู่ฉือเฉาไวต่อสัมผัสเป็นพิเศษมาตั้งแต่เด็ก
แค่ถูกจับหูเมื่อไร เขาก็จะว่าง่ายขึ้นเป็นพิเศษ เรื่องนี้มีแค่พ่อของเขาที่รู้
คราวนี้หูของเขาถูกจับยกขึ้นมาอีกแล้ว
ฝู่ฉือเฉารู้สึกราวกับชะตาชีวิตถูกบีบไว้ตรงหู «โอ๊ย ผมผิดไปแล้ว!»
เจียงจิ้งเจี่ยวปล่อยมือ «แบบนี้ค่อยเข้าท่าหน่อย»
ฝู่ฉือเฉาคิดจะวิ่งหนี แต่เจียงจิ้งเจี่ยวคว้าตัวไว้ได้ทัน
ฝู่ฉือเฉาถามอย่างงุนงง «ดึงผมไว้ทำไม?»
เจียงจิ้งเจี่ยวตอบ «ฉันเพิ่งกลับมาได้ไม่นาน เล่าเรื่องพ่อของนายให้ฟังหน่อยสิ»
ฝู่ฉือเฉางอนตุ๊บป่อง «ทำไมผมต้องเล่าเรื่องในบ้านให้คุณฟังด้วย?»
เจียงจิ้งเจี่ยวยิ้มมุมปาก เธอเกิดมาสวยสะดุดตา ยืนอยู่ข้างแปลงดอกไม้ในโรงเรียน
«จะเพราะอะไรได้อีกล่ะ?» เธอก้มมองเด็กชาย «ก็เพราะฉันเป็นแม่ของนายไง»
ฝู่ฉือเฉามองเธออย่างขุ่นเคือง «คุณมีอะไรพิสูจน์ได้ไหมว่าคุณเป็นแม่ผม?»
ถือว่าฉลาดใช้ได้
เจียงจิ้งเจี่ยวลูบคาง คิดว่าจะพิสูจน์เรื่องนี้อย่างไรดี
ฝู่ฉือเฉาทำท่าภูมิใจ «เงียบไปเลยใช่ไหมล่ะ?»
เจียงจิ้งเจี่ยวโน้มตัวลง ยิ้มกรุ้มกริ่ม «ใต้ก้นนายมีปานแดงอยู่เม็ดหนึ่ง ใช่ไหมล่ะ?»
ฝู่ฉือเฉาชะงักงันไปเลย
เจียงจิ้งเจี่ยวรู้ว่าตัวเองพูดถูก จึงยิ้มมุมปาก
ฝู่ฉือเฉาพูดตะกุกตะกัก นิ้วอวบ ๆ ชี้มาที่เธอ «คะ…คุณรู้ได้ยังไง?»
เจียงจิ้งเจี่ยวลูบหัวกลม ๆ ของเขาทันที «ก็บอกแล้วไงว่าฉันเป็นแม่ของนาย!»
แม้ชาติก่อนวิญญาณของเธอจะถูกดึงออกไป
แต่ในวินาทีที่กำลังสลายไป
เธอเห็นลูกทั้งสามคนรู้เรื่องนี้แล้วพากันซ่อนตัวร้องไห้ใต้ผ้าห่ม
ฟังดูแปลกดีใช่ไหม
ทั้งที่ตลอดสิบกว่าปีในชีวิตของพวกเขา แม่ไม่เคยปรากฏตัวเลยสักครั้ง
แต่สายใยแม่ลูกคงเชื่อมถึงกันจริง ๆ ลูก ๆ ของเธอถึงยังหลั่งน้ำตาให้กับการตายของเธอ
เพราะเหตุนี้เอง เจียงจิ้งเจี่ยวจึงอยากร่วมมือกับระบบเพื่อกลับมายังโลกนี้
คราวนี้เธอจะไม่ปล่อยให้เนื้อเรื่องต้นฉบับลากจูงอีกแล้ว เธอจะเขียนชะตากรรมอันแสนเศร้าของลูก ๆ ใหม่
ไม่ว่าอย่างไรก็จะไม่ยอมเป็นบันไดให้จูหว่าน เพื่อนรักของเธอกับลูกสาวเหยียบขึ้นไปเด็ดขาด
ฝู่ฉือเฉายังคงสงสัย «คุณเป็นแม่ผมจริง ๆ เหรอ? คุณย่าบอกว่าคุณทิ้งผมกับพ่อไป»
เจียงจิ้งเจี่ยวส่ายหน้า «เรื่องตอนนั้นมีความเข้าใจผิด»
ฝู่ฉือเฉารู้สึกสับสนไปหมด «ผะ…ผมไม่เชื่อ ผมไปแล้ว»
เขาผลักคนตรงหน้าอย่างแรงแล้วหันหลังคิดจะวิ่งหนี
แต่เขาคุมแรงไม่อยู่ ส่วนเจียงจิ้งเจี่ยวก็ไม่ทันระวัง
เธอสวมรองเท้าส้นสูง ร่างจึงเซจนเกือบล้ม
«อ๊ะ…»
แต่ความเจ็บปวดที่คิดว่าจะเกิดขึ้นกลับไม่มาถึง
เจียงจิ้งเจี่ยวล้มลงบนร่างกลม ๆ เด็กชายตัวอ้วนรับเธอไว้ได้
«เฉาเฉา?» เจียงจิ้งเจี่ยวมองเขา ขนตาสั่นไหวเล็กน้อย «ทำไมเธอ…»
ใบหน้าเล็ก ๆ ของฝู่ฉือเฉาแดงก่ำ «ลุกก่อนสิ ผมจะโดนทับตายแล้ว»
เจียงจิ้งเจี่ยวรีบยันตัวลุกขึ้น «เจ็บตรงไหนไหม?»
เด็กคนนี้อายุแค่สิบกว่าขวบเอง ทำไมถึงกล้าเอาตัวมารองเธอที่กำลังจะล้มกันนะ?
ฝู่ฉือเฉาลุกขึ้นจากพื้น บนหน้ายังมีรอยเปื้อนโคลน เขาส่งเสียงฮึ «ผมจะเป็นอะไรได้ล่ะ เมื่อก่อนผมเคยกลิ้งในบ่อโคลนตอนต่อยตีกันด้วยซ้ำ…»
สีหน้าของเจียงจิ้งเจี่ยวขรึมลง
ไม่ว่าฝู่ฉือเฉาจะเป็นอย่างไร เขาก็เป็นคุณชายน้อยของตระกูลฝู่ ตระกูลฝู่เป็นตระกูลใหญ่เก่าแก่ที่สืบทอดความรู้กันมาร้อยปี
ทำไมถึงเลี้ยงลูกชายคนโตออกมาเป็นแบบนี้ได้ ต่อให้ไม่ต้องรู้หนังสือมีมารยาท อย่างน้อยก็ไม่ควรทำตัวเหมือนเด็กป่าเถื่อนสิ
เจียงจิ้งเจี่ยวถาม «พ่อของนายไม่ดูแลนายเหรอ?»
ฝู่ฉือเฉาตอบตามปกติ «เขายุ่งกับธุรกิจน่ะ ผมไม่มีแม่อยู่แล้ว นอกจากคุณน้าจู ก็ไม่มีใครรักผมหรอก»
เจียงจิ้งเจี่ยวเงียบไป
เธอนึกถึงนิสัยเย็นชาของฝู่จิ่นชวนแล้ว อีกฝ่ายก็ดูไม่เหมือนคนที่จะเลี้ยงเด็กเก่งจริง ๆ
เจียงจิ้งเจี่ยวถาม «คุณน้าจูที่นายพูดถึงคือจูหว่านเหรอ?»
ฝู่ฉือเฉาพยักหน้า «ใช่ คุณรู้จักคุณน้าจูด้วยเหรอ? ได้ยินว่าเธอกำลังจะหมั้นกับพ่อผม»
เจียงจิ้งเจี่ยวรู้ว่าในเรื่องต้นฉบับมีเหตุการณ์นี้จริง ๆ
หลังจากเธอจากไป
จูหว่านก็ดูแลเด็ก ๆ อย่างเอาใจใส่ ปฏิบัติต่อพวกเขาราวกับเป็นลูกแท้ ๆ
ถึงขั้นเคยเฝ้าดูแลฝู่ฉือเฉาทั้งคืนโดยไม่หลับไม่นอน ตอนเขาเป็นไข้ในคืนฝนตก สุดท้ายตัวเองก็หมดสติไป
คุณย่าของตระกูลฝู่ซาบซึ้งใจมาก จึงกำหนดงานแต่งนี้ด้วยตัวเอง
ขณะที่กำลังคิดอยู่
ฝู่ฉือเฉาก็พูดขึ้น «ดูเหมือนหยางหยางจะดีใจมากเลย เธออยากเป็นครอบครัวเดียวกับผมมาตลอด»
เจียงจิ้งเจี่ยวหลับตาลงอย่างสิ้นหวัง
เธอจะดีใจที่ได้เป็นครอบครัวเดียวกับเด็กโง่คนนี้ได้ยังไงกัน
คงตื่นเต้นที่ตัวเองจะได้เปลี่ยนจากลูกสาวแม่บ้านมาเป็นคุณหนูตระกูลฝู่มากกว่า
เมื่อนึกถึงเรื่องในต้นฉบับขึ้นมาอีก
ลูกชายทั้งสองคนของเธอต่างก็เป็นพวกคลั่งรักที่ตามจีบหยางหยาง
เจียงจิ้งเจี่ยวถาม «ฉันถามหน่อย ทำไมหยางหยางถึงใช้คนขับรถของตระกูลฝู่ได้ตั้งแต่ตอนนี้? พ่อของนายอนุญาตเหรอ?»
ฝู่ฉือเฉากลับหลบสายตาอย่างรู้สึกผิดเล็กน้อย
อาจเป็นเพราะแรงกดดันจากแม่ เขาจึงไม่กล้าทำกร่างเหมือนก่อน
ฝู่ฉือเฉาตอบ «พ่อไม่รู้ครับ»
เจียงจิ้งเจี่ยวขมวดคิ้วน้อย ๆ «นายเป็นคนอนุญาตเหรอ?»
ฝู่ฉือเฉาลังเล «โรงเรียนเราเป็นโรงเรียนคนรวย หยางหยางเป็นลูกสาวแม่บ้านเลยโดนคนแกล้งบ่อย เธอดีกับผมมาก ผมจะไม่ช่วยก็ไม่ได้»
เจียงจิ้งเจี่ยวเงียบไปครู่หนึ่ง
ฝู่ฉือเฉาเห็นสีหน้าเธอเริ่มหม่น «คุณโกรธที่ผมปิดบังพ่อแล้วทำแบบนี้เหรอ?»
เจียงจิ้งเจี่ยวกลับตอบ «ฉันแค่กำลังคิดว่า แล้วนายล่ะ?»
ฝู่ฉือเฉาชะงัก «ผมเหรอ?»
เจียงจิ้งเจี่ยวถาม «พอคนพวกนั้นไม่แกล้งเธอแล้ว พวกเขาก็หันมาแกล้งนายแทนไม่ใช่เหรอ?»
ในหมู่คนรวย ใครมีอำนาจก็ได้รับการยกย่อง ใครอ่อนแอก็ถูกเหยียบย่ำ
สถานะลูกนอกสมรสกับทายาทหญิงตัวจริงของตระกูลฝู่ต่างกันราวฟ้ากับดิน
เรื่องที่ฝู่ฉือเฉาถูกคนล้อมหัวเราะเยาะเมื่อครู่นี้ก็เป็นหลักฐานชัดเจน
เขาต้องแบกรับเรื่องที่ไม่ควรต้องแบกรับแท้ ๆ แต่กลับถูกฝู่หยางหยางมองด้วยสายตารังเกียจ เหยียบย่ำความจริงใจจนจมดิน
เจียงจิ้งเจี่ยวถอนหายใจ «แล้วคนอื่นนั่งรถหรูไปบ้านพักตากอากาศของตระกูลฝู่ นายกลับยังไง?»
ฝู่ฉือเฉาลังเลอยู่พักใหญ่ก่อนตอบตะกุกตะกัก «นั่งรถเมล์ไปลงที่เชิงเขาคฤหาสน์ แล้วเดินกลับไปเองครับ»
มิน่าล่ะเขาถึงชอบมีเรื่องที่โรงเรียน ที่แท้เด็กพวกนั้นมองเขาเป็นคนจนแล้วพากันแกล้งนี่เอง
เจียงจิ้งเจี่ยวทั้งโกรธทั้งขำ «ฝู่ฉือเฉา»
ฝู่ฉือเฉาถามอย่างสงสัย «อะไรครับ?»
«ไม่มีอะไร» เจียงจิ้งเจี่ยวปัดมือ «ฉันแค่คิดว่าตอนนี้ต้องติดต่อพ่อนายเดี๋ยวนี้แล้วล่ะ»