หยุนลั่วโยวคลายมือ เจียงอีเยว่ทรุดลงนั่งกับพื้น นางเงยหน้าขึ้นฉับพลัน ก่อนจะเห็นจิตสังหารที่หยุนลั่วโยวไม่คิดปกปิดในดวงตา เจียงอีเยว่หน้าซีดเผือดด้วยความหวาดกลัว “คนอยู่ไหน! ฆ่าหยุนลั่วโยวให้ข้า ฆ่านาง!”
สาวใช้สองคนได้ยินคำพูดของเจียงอีเยว่ ก็รีบคลานตะเกียกตะกายพุ่งเข้าใส่หยุนลั่วโยว แม้แต่หญิงชราร่างกำยำก็ยังกวัดแกว่งแส้กระโจนเข้ามา
เจียงอีเยว่ลุกขึ้นจากพื้น พลางแค่นหัวเราะ “หยุนลั่วโยว ที่นี่คือเรือนพักตากอากาศของข้า เจ้าตายแน่...”
“กร๊อบ! กร๊อบ!” เสียงคอหักสองเสียงดังขึ้นแทบจะพร้อมกัน สาวใช้ทั้งสองล้มตึงลงไปแน่นิ่ง ตายสนิท
หยุนลั่วโยวหันขวับ คว้าแส้ยาวที่หญิงชราฟาดมาไว้ได้ แล้วสะบัดอย่างแรง แส้หลุดจากมือหญิงชรา กลับพันรอบคอของนางหลายรอบ หยุนลั่วโยวกระชากสุดแรง ใบหน้าหญิงชราพลันม่วงคล้ำ ลิ้นแลบห้อย ก่อนสิ้นลมหายใจเช่นกัน
หยุนลั่วโยวมองเจียงอีเยว่ “ถึงตาเจ้าแล้ว!”
เจียงอีเยว่ตกใจสุดขีด “ไม่! หยุนลั่วโยว เจ้าทำกับข้าเช่นนี้ไม่ได้ เจ้าเคยพูดว่าไม่ว่าข้าจะกลายเป็นอย่างไร เจ้าก็จะเห็นข้าเป็นสหายเสมอ...”
นางคิดจะหนี แต่เมื่ออยู่ใต้สายตาของหยุนลั่วโยว แม้แต่แรงจะขยับขาก็ยังไม่มี
เจียงอีเยว่ร้องขอชีวิตด้วยเสียงสั่นเครือ “หยุนลั่วโยว อย่าฆ่าข้าเลย ต่อไปข้าไม่กล้าอีกแล้ว!”
“หยุนลั่วโยว ขอร้องล่ะ ปล่อยข้าไปเถอะ...”
“หยุนลั่วโยว ข้าถูกคนอื่นบงการ! ลู่หมิงเฟิงสั่งให้ข้าทำเช่นนี้ ใช่แล้ว เป็นลู่หมิงเฟิง... หยุนลั่วโยว ทุกอย่างเป็นฝีมือลู่หมิงเฟิง ตระกูลหยุนของเจ้าถูกล้างตระกูล ก็เป็นเขาที่ทำ!”
หยุนลั่วโยวยื่นมือออกไป “กร๊อบ!” ศีรษะของเจียงอีเยว่ห้อยพับลงอย่างไร้เรี่ยวแรง ก่อนตาย นางได้ยินเสียงเย็นชาของหยุนลั่วโยวดังแว่วมา “ข้าเกลียดที่สุดคือการถูกหักหลัง!”
เมื่อกำจัดภัยคุกคามได้แล้ว หยุนลั่วโยวจึงรู้สึกถึงความเจ็บแสบร้อนทั่วร่าง แม้จะเทียบกับความเจ็บปวดตอนข้ามเคราะห์ไม่ได้ แต่ร่างนี้ก็ไม่ใช่ร่างแข็งแกร่งที่นางเคยใช้ข้ามเคราะห์ในชาติก่อน!
นางถอดเสื้อคลุมจากตัวเจียงอีเยว่มาสวม ลำคอราวกับมีไฟลุกไหม้อยู่ หยุนลั่วโยวเดินเข้าไปในศาลาริมน้ำ แล้วยกชาดื่มลงไปหลายถ้วยอย่างกระหาย
องครักษ์ของตระกูลเจียงมาถึงในตอนนั้นพอดี เมื่อเห็นเจียงอีเยว่ที่ตายอย่างอนาถ ทุกคนต่างตกใจ แล้วพากันพุ่งเข้าใส่หยุนลั่วโยวในศาลาริมน้ำ
หากเป็นชาติที่แล้ว องครักษ์ไม่กี่คนนี้ไม่ต่างจากมดปลวกในสายตานาง ทว่าบัดนี้นางมาเกิดใหม่ในร่างนี้ พลังบำเพ็ญสูญสิ้น หากต้องการจัดการองครักษ์ที่ดุดันเหล่านี้ ก็มีเพียงใช้ญาณเท่านั้น
ญาณของผู้บำเพ็ญขั้นข้ามเคราะห์ย่อมแข็งแกร่งอย่างไม่ต้องสงสัย แม้หยุนลั่วโยวจะข้ามเคราะห์ไม่สำเร็จ แต่ความแข็งแกร่งของญาณยังคงอยู่
องครักษ์เหล่านั้นรู้สึกได้เพียงจิตสังหารอันคมกริบถาโถมเข้ามา ยังไม่ทันตั้งตัว ก็รู้สึกว่าดวงจิตถูกสิ่งแหลมคมบางอย่างแทงทะลุอย่างรุนแรง หลังจากนั้นก็ไม่มีอะไรอีก
เมื่อพวกเขาล้มลง หยุนลั่วโยวก็ทรุดลงนั่งกับพื้นดัง “ตุบ” ใบหน้าซีดขาว
นางคิดว่าดวงจิตของตนแข็งแกร่ง จึงไม่เห็นคนเหล่านี้อยู่ในสายตา แต่ไม่คิดว่าร่างนี้จะทนไม่ไหว จนแทบพังทลายไปทั้งร่าง ราวกับถูกของหนักบดขยี้
องครักษ์อีกกลุ่มหนึ่งกำลังมุ่งหน้ามาจากทางเดิน
ไม่ได้การ ต้องรีบไปแล้ว!
หยุนลั่วโยวส่ายหน้าอย่างแรง ถึงขั้นกัดปลายลิ้นตนเองอย่างหนัก ความเจ็บปวดฉับพลันและกลิ่นคาวเลือดทำให้นางได้สติแจ่มชัดขึ้นชั่วขณะ จึงพุ่งออกจากศาลาริมน้ำ
เหล่าองครักษ์ปรากฏตัวไล่ตามทันที หยุนลั่วโยวพลิกตัวกระโดดข้ามกำแพงออกไป
ร่างพลันไร้น้ำหนัก เสียงลมหวีดหวิวอยู่ข้างหู
หยุนลั่วโยวไม่เคยคิดเลยว่าด้านนอกกำแพงเรือนพักตากอากาศของตระกูลเจียงจะเป็นหน้าผา!
คราวนี้แย่แล้ว ไม่แน่ว่านางอาจไม่ถูกสายฟ้าฟาดตาย แต่กลับตกหน้าผาตายแทน! เช่นนั้นนางก็จะกลายเป็นผู้บำเพ็ญขั้นข้ามเคราะห์คนแรกในประวัติศาสตร์ที่ตกหน้าผาตาย!
ในใจหยุนลั่วโยวมีความคิดผุดขึ้นนับไม่ถ้วน แต่ไม่มีวิธีใดเลยที่จะช่วยให้นางพ้นจากอันตราย ร่างที่บอบช้ำทั่วทั้งกายนี้ยิ่งไม่อาจทนต่อความรู้สึกไร้น้ำหนักจากการร่วงหล่นในที่สูง บาดแผลที่ห้ามเลือดได้แล้วปริแยกอีกครั้ง เลือดเนื้อทั่วร่างเละเทะ
เลือดจากบาดแผลไหลลงมาตามแขน เปื้อนปานขนาดเท่าเมล็ดถั่วบนข้อมือ แสงสีขาวสายหนึ่งพลันเปล่งออกจากปานที่เปื้อนเลือด หยุนลั่วโยวรู้สึกถึงบางสิ่งผุดขึ้นในห้วงความคิด
คันฉ่องหมื่นเทพ!
ที่แท้นี่ก็คือคันฉ่องหมื่นเทพ! ของล้ำค่าประจำตระกูลหยุนในตำนาน—ศาสตราเทพคันฉ่องหมื่นเทพ!
มิน่าเล่าตระกูลหยุนจึงถูกล้างตระกูล ไม่มีใครหนีรอด แต่กลับพยายามส่งหยุนลั่วโยวซึ่งไม่อาจบำเพ็ญออกมาได้ ตอนแรกนางคิดว่าเจ้าของร่างเดิมเป็นที่รักยิ่งของบิดามารดา บัดนี้จึงรู้ว่าเป็นเพราะคันฉ่องหมื่นเทพอยู่กับนาง
ตราบใดที่หยุนลั่วโยวยังมีชีวิตอยู่ ศาสตราเทพคันฉ่องหมื่นเทพก็ยังอยู่ ตระกูลหยุนย่อมไม่ถือว่าล่มสลาย
ยิ่งไปกว่านั้น เกรงว่าจะไม่มีใครคิดว่าศาสตราเทพของตระกูลหยุนซ่อนอยู่กับคนไร้ประโยชน์ เจียงอีเยว่หลอกนางมายังเรือนพักตากอากาศของตระกูลเจียง ก็เพียงต้องการเค้นถามที่ซ่อนของศาสตราเทพจากนาง
หยุนลั่วโยวชะงักไป
นางคิดมาตลอดว่าศาสตราเทพเป็นเพียงข่าวลือที่เล่าต่อกันจนเกินจริง หากตระกูลหยุนมีศาสตราเทพอยู่จริง จะถูกล้างตระกูลได้อย่างไร?
แต่บัดนี้ คันฉ่องหมื่นเทพยอมรับนางเป็นนายแล้ว!
เมื่อสัมผัสได้ถึงข้อมูลของคันฉ่องหมื่นเทพที่ส่งมาอย่างชัดเจนในทะเลจิต นี่เป็นศาสตราเทพจริง ๆ!
ทว่าความสงสัยในใจหยุนลั่วโยวกลับยิ่งลึกล้ำขึ้น ในเมื่อศาสตราเทพมีอยู่จริง เหตุใดคนตระกูลหยุนจึงไม่ดึงพลังจากศาสตราเทพมาใช้ กลับปล่อยให้คนอื่นล้างตระกูลได้?
ในใจหยุนลั่วโยวมีความคิดผุดขึ้นนับไม่ถ้วน แต่นางไม่รู้เลยว่าแรงสั่นสะเทือนที่เกิดขึ้นตอนคันฉ่องหมื่นเทพยอมรับนางเป็นนายเมื่อครู่ ทำให้อากาศบิดเบี้ยวเล็กน้อย จนตำแหน่งที่นางตกลงมาคลาดเคลื่อนไป
เสียงดัง “ตูม” หยุนลั่วโยวรู้สึกราวกับตกลงไปในน้ำ ทว่าสิ่งที่เห็นกลับเป็นสีแดงเข้มทั่วทุกสารทิศ กลิ่นคาวเลือดฉุนกึกพุ่งเข้าจมูกอย่างไม่ขาดสาย
นี่คือบ่อเลือดหรือ?!
หยุนลั่วโยวยังไม่ทันหายตื่นตะลึง ริมฝีปากก็สัมผัสเข้ากับบางสิ่งที่เย็นเยียบและนุ่มนวล นางเบิกตากว้างฉับพลัน แล้วก็เห็นชายคนหนึ่งนอนนิ่งอยู่ก้นบ่อเลือด
เขามีเส้นผมยาวสีดำสนิท แผ่สยายอยู่ข้างกายราวกับแพรไหม ใบหน้าหล่อเหลาได้สัดส่วนราวกับผ่านการวัดมาอย่างประณีต ทุกส่วนล้วนพอเหมาะพอดี ขนตายาวทอดเงาจาง ๆ ลงบนผิวขาวผ่อง สงบนิ่งงดงามจนไม่เหมือนคนธรรมดา
หยุนลั่วโยวยังมองได้ไม่ถนัด ก็ถูกแรงลอยตัวของบ่อเลือดดันพ้นผิวน้ำไปแล้ว ในชั่วพริบตาคล้ายมีแสงสีทองวาบผ่าน นางส่ายหน้าอย่างแรง คิดว่าตนคงตาฝาดไปเมื่อครู่
แต่ภาพที่เห็นเพียงแวบเดียวนั้นกลับติดตรึงในใจ แค่เหลือบมองก็รู้ว่าชายผู้นี้หล่อเหลาเสียจนสะเทือนใจ แล้วจะมองผิดไปได้อย่างไร?
ชายผู้นี้เป็นใคร? เหตุใดจึงนอนหลับใหลอยู่ในบ่อเลือด?
หยุนลั่วโยวมองบ่อเลือดลึกจนมองไม่เห็นก้นบ่อ แล้วเผลอยกมือขึ้นลูบริมฝีปาก ความรู้สึกเย็นเยียบเมื่อครู่ราวกับยังหลงเหลืออยู่ ทำให้หัวใจนางเต้นเร็วขึ้นเล็กน้อย
ในฐานะผู้บำเพ็ญขั้นข้ามเคราะห์ หยุนลั่วโยวมีชีวิตมาสองชาติ แต่นี่เป็นครั้งแรกที่ได้สัมผัสใกล้ชิดกับบุรุษถึงเพียงนี้ เอ่อ... แม้จะเป็นเพียงอุบัติเหตุก็ตาม
หยุนลั่วโยวไม่รู้เลยว่า ตอนที่แรงลอยตัวของบ่อเลือดผลักนางออกมา ชายที่ก้นบ่อเลือดได้ลืมตาขึ้นแล้ว
ชั่วขณะที่ลืมตา แสงสีทองพลันปรากฏในดวงตาเขา ราวกับดวงอาทิตย์ยามรุ่งอรุทรงกระโจนพ้นหมู่เมฆ แสงเจิดจ้าสาดส่องไปทั่ว สว่างไสวจนผู้คนมิอาจจ้องมอง
แสงสีทองวาบแล้วหายไป ดวงตาของเขากลับคืนสู่สภาพปกติ หากไม่เพ่งมองก็ไม่อาจเห็นประกายสีทองที่ซ่อนอยู่ในนั้น และยิ่งไม่รู้ว่าแสงสีทองนั้นหมายถึงพลังอันยิ่งใหญ่เพียงใด
“หึ คนที่ข้ารอคอย ในที่สุดก็ปรากฏตัวแล้วหรือ?”
สิ้นเสียงของเขา น้ำเลือดในบ่อก็เริ่มปั่นป่วน แรกเริ่มเพียงเกิดระลอกคลื่นบาง ๆ จากนั้นคลื่นก็ค่อย ๆ ใหญ่ขึ้น จนท้ายที่สุดก็เริ่มเดือดพล่าน
จากฟองอากาศเล็กจ้อยผุดขึ้นทีละนิด จนกลายเป็นฟองมากมายและใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ บ่อเลือดทั้งบ่อราวกับน้ำเดือดในหม้อ พลุ่งพล่านอย่างรุนแรง ประหนึ่งกำลังคำราม
หยุนลั่วโยวในบ่อเลือดสะดุ้งตกใจ รีบกระโดดขึ้นจากบ่อ ทว่าพอพ้นน้ำแล้วก็นึกถึงชายที่อยู่ก้นบ่อ ไม่รู้ว่าความเปลี่ยนแปลงของบ่อเลือดส่งผลต่อเขาหรือไม่
หยุนลั่วโยวคิดจะดำลงไปดูสถานการณ์อีกครั้ง แต่ถึงอย่างไรนางก็ไม่ใช่ผู้บำเพ็ญขั้นข้ามเคราะห์แห่งชาติก่อนแล้ว สำหรับสิ่งประหลาดอย่างบ่อเลือด นางไม่อาจพุ่งเข้าไปโดยไม่คิดหน้าคิดหลังได้จริง ๆ
ชายที่นอนอยู่ในบ่อเลือดก็ไม่ใช่คนที่นางต้องเสี่ยงชีวิตเพื่อช่วย
หยุนลั่วโยวคิดเช่นนั้นแล้วก็ชะงักฝีเท้า ได้แต่จ้องบ่อเลือดเขม็ง
นางเองก็ไม่รู้ว่ากำลังมองอะไรอยู่ แต่ร่างกลับเกร็งเขม็งตลอดเวลา ราวกับกลั้นลมหายใจเตรียมพร้อม ขอเพียงบ่อเลือดผิดปกติ นางก็จะลงมือทันที
แต่ถึงตอนนั้นจะหนีไปทันที หรือจะช่วยชายที่เห็นเพียงแวบเดียวผู้นั้น หยุนลั่วโยวเองก็ยังไม่รู้
น้ำเลือดในบ่อเดือดพล่านอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเริ่มลดระดับลงด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า แทบจะชั่วพริบตาเดียวก็ลดลงไปกว่าครึ่ง
หยุนลั่วโยวมองเห็นชายที่ก้นบ่อได้อย่างชัดเจน เขาลอยขึ้นลงอยู่ในน้ำเลือดที่เดือดพล่าน
สมองพลันมึนงงไปชั่วขณะ พอหยุนลั่วโยวได้สติ นางก็กระโดดลงบ่อเลือดไปแล้ว คิดจะลากชายผู้นั้นออกมา
นี่ไม่ถูกต้อง! นี่ไม่ใช่ความคิดของนางเองอย่างแน่นอน
หยุนลั่วโยวส่ายหน้า รีบปล่อยมือ แล้วคิดจะหนีออกจากบ่อเลือดทันที
แต่ชายในบ่อเลือดกลับคว้าเอวนางไว้แน่น ดึงเข้ามากอดเต็มอ้อมแขน “เจ้าตัวน้อย ข้ายังไม่ได้อนุญาตให้เจ้าไป!”
น้ำเลือดยังคงพลุ่งพล่าน โอบล้อมหยุนลั่วโยวไว้ด้วย บาดแผลบนร่างของนางสมานตัวอย่างรวดเร็วภายใต้อิทธิพลของน้ำเลือด แม้แต่ดวงจิตที่ใช้เกินกำลังก็ยังได้รับการฟื้นฟู ร่างกายอบอุ่นสบายราวกับกำลังแช่อยู่ในบ่อน้ำพุร้อน
แทบจะชั่วพริบตา บาดแผลบนร่างนางก็เรียบเนียนดังเดิม กระทั่งร่างกายนี้ยังถูกน้ำเลือดในบ่อปรับเปลี่ยนไปครั้งหนึ่ง
หยุนลั่วโยวไม่ทันสังเกตความพิเศษของน้ำเลือด ตอนนี้นางทั้งตกใจทั้งโกรธ จึงตวาดใส่ชายผู้นั้น “เจ้าเป็นใคร? รีบปล่อยข้าเดี๋ยวนี้ ไม่เช่นนั้นอย่าหาว่าข้าไม่เกรงใจ!”
ชายหนุ่มเลิกคิ้วยาวเรียวขึ้นเล็กน้อย เสียงเย็นชาดังขึ้นอีกครั้ง “เจ้าตัวน้อยช่างไม่รู้จักบุญคุณเสียจริง”
หากไม่เห็นแก่นางที่ช่วยคลายผนึกให้เขา เขาจะต้องเปลืองแรงถึงเพียงนี้เพื่อปรับเปลี่ยนร่างไร้ประโยชน์ที่เห็นได้ชัดของนางไปทำไม
เพราะถูกชายหนุ่มกอดรัดไว้แน่น ผิวกายของทั้งสองแนบชิดกัน ริมฝีปากสีจางของชายหนุ่มแทบสัมผัสริมฝีปากนาง ลมหายใจคลอเคล้ากันใกล้ชิดสนิทสนมยิ่ง
หยุนลั่วโยวขยับตัวไม่ได้เลย ในยามคับขันนางนึกถึงการใช้ญาณโจมตี แต่เพียงขยับความคิด ก็พบว่าดวงจิตถูกบางสิ่งกักขังไว้ ไร้การเคลื่อนไหวโดยสิ้นเชิง