เมฆเหนือศีรษะกดต่ำลงเรื่อย ๆ สายฟ้าสีเงินแลบแปลบปลาบ ดุจอสรพิษเงิน ขณะที่อสนีบาตสีม่วงเข้มแผดประกายราวกับกรงเล็บมังกร คล้ายจะฉีกผืนฟ้าให้ขาดสะบั้น
แสงอสนีสีม่วงกลางอากาศรวมตัวกันมากขึ้นเรื่อย ๆ ก่อนถูกบีบอัดจนกลายเป็นเสาสายฟ้าขนาดมหึมา ฟาดลงใส่หยุนลั่วโยวที่ร่างชุ่มโชกไปด้วยเลือดอย่างรุนแรง
ในฐานะผู้ยิ่งใหญ่แห่งขั้นข้ามเคราะห์ หยุนลั่วโยวคิดว่าขอเพียงทนรับทัณฑ์อสนีบาตลูกสุดท้ายนี้ได้ นางก็จะทะยานขึ้นสู่สวรรค์โดยตรงแล้ว ไม่คาดเลยว่าโชคจะร้ายถึงเพียงนี้ ถึงกับต้องพบกับอสนีเทพม่วงเก้าสายที่เล่าลือกัน!
ว่ากันว่าผู้บำเพ็ญที่พบอสนีเทพม่วงเก้าสายมีแต่ตายสถานเดียว จนถึงบัดนี้ยังไม่มีผู้ใดทะยานขึ้นสู่สวรรค์จากใต้สายอสนีเทพม่วงเก้าสายได้สำเร็จ ทุกคนล้วนมอดไหม้เป็นเถ้าถ่านท่ามกลางทัณฑ์อสนีบาต
……
แผ่นดินเสวียนหลิง เมืองปี้อู๋
แสงตะวันเดือนหกเจิดจ้าร้อนแรง สาดลงบนร่างกายจนแผดเผาผิวหนัง
เรือนพักตระกูลเจียง เจียงอีเยว่นั่งอยู่ในศาลาริมน้ำซึ่งตั้งอ่างน้ำแข็งไว้ นางมองหยุนลั่วโยวที่ถูกมัดไว้กับเสากลางแดดแผดจ้าพร้อมรอยยิ้ม สาวใช้สองคนยืนอยู่ด้านหลัง คอยพัดให้นาง
หญิงวัยกลางคนร่างกำยำถือแส้หนังที่ชุบน้ำเกลือ ฟาดลงบนร่างหยุนลั่วโยวอย่างโหดเหี้ยม
แส้ยาวมีหนามเกี่ยวติดมาด้วย ครั้นดึงกลับก็หอบเอาเนื้อหนังฉีกขาดออกมาเป็นแถบ เลือดเนื้อเละเทะน่าสยดสยอง หยุนลั่วโยวกรีดร้อง “อ๊า!” ใบหน้าบิดเบี้ยวเพราะความเจ็บปวด
เสียง “เพียะ ๆ ๆ” ดังไม่ขาดสาย หยุนลั่วโยวจากที่กรีดร้องเสียงแหบพร่าในตอนแรก ค่อย ๆ อ่อนแรงจนเหลือเพียงลมหายใจรวยริน สุดท้ายแม้แต่เรี่ยวแรงจะร้องว่าเจ็บก็ยังไม่มี
เมื่อเห็นหยุนลั่วโยวนิ่งงัน หญิงวัยกลางคนก็ร้องอย่างลนลานว่า “คุณหนู นางสลบไปแล้วเจ้าค่ะ!”
เจียงอีเยว่เหลือบมองศีรษะที่ห้อยลงจากเสา ก่อนสั่งเสียงเย็นชา “ทำให้นางฟื้นขึ้นมา!”
“เจ้าค่ะ คุณหนู!” หญิงวัยกลางคนกวาดตามองรอบด้าน ก่อนยกถังน้ำสาดใส่หยุนลั่วโยวทั้งถัง
“น้ำ!” หยุนลั่วโยวเงยหน้า แลบลิ้นเลียหยดน้ำที่ไหลลงมา ริมฝีปากแห้งแตกจนลอกเป็นขุย ทั้งยังปริเป็นรอยเลือดฝอยนับไม่ถ้วน เพียงขยับเบา ๆ ก็ทำให้นางสูดปากด้วยความเจ็บปวด
เสียงเกียจคร้านของเจียงอีเยว่ดังมาจากศาลาริมน้ำ “หยุนลั่วโยว ข้าจะถามเจ้าอีกครั้ง คันฉ่องหมื่นเทพอยู่ที่ใด?”
แสงตะวันที่แรงกล้าทิ่มแทงดวงตาจนหยุนลั่วโยวลืมไม่ขึ้น ยิ่งไม่อาจมองเห็นเจียงอีเยว่ในศาลาริมน้ำได้ชัด
นางส่ายหน้า “เจียงอีเยว่ ข้าตาบอดเอง ถึงได้เห็นคนใจหมาป่าอย่างเจ้าเป็นสหาย อย่าว่าแต่ข้าไม่รู้จักคันฉ่องหมื่นเทพเลย ต่อให้รู้ ข้าก็ไม่มีวันบอกเจ้า!”
เจียงอีเยว่เดือดดาล “หยุนลั่วโยว ใกล้ตายแล้วยังปากแข็งอีกหรือ? ตีต่อไป! ตีจนกว่านางจะยอมพูด!”
หญิงวัยกลางคนฝืนใจเอ่ย “คุณหนู หากตีต่อไป นางต้องตายจริง ๆ นะเจ้าคะ!”
เจียงอีเยว่ขมวดคิ้ว ตอนนี้หยุนลั่วโยวยังตายไม่ได้ อย่างน้อยก็จนกว่าจะบอกที่อยู่ของคันฉ่องหมื่นเทพ นางยังตายไม่ได้! สายตาของเจียงอีเยว่ตกลงบนใบหน้าอันงดงามประณีตของหยุนลั่วโยว
แม้ใบหน้าของหยุนลั่วโยวจะถูกแดดแผดเผาจนแดงก่ำ ก็ยังไม่อาจบดบังเครื่องหน้าที่ประณีตได้ เจียงอีเยว่มองใบหน้างามล่มเมืองนั้นด้วยความริษยาจนแทบคลุ้มคลั่ง
จู่ ๆ นางก็คิดแผนการหนึ่งขึ้นมาได้
เจียงอีเยว่สั่งสาวใช้สองคนข้างกาย “ถอดเสื้อผ้านาง แล้วลากออกไปประจานรอบเมือง”
นางยิ้มอย่างชั่วร้าย “ให้คนทั้งเมืองปี้อู๋ได้เห็นกันว่า คุณหนูใหญ่ตระกูลหยุนกับหญิงคณิกาในหอนางโลม ใครจะงามกว่ากัน”
สาวใช้ทั้งสองไม่พูดพร่ำทำเพลง เดินเข้าไปยื่นมือหมายจะถอดเสื้อผ้าบนร่างหยุนลั่วโยว
เสื้อผ้าของนางถูกแส้ฟาดจนขาดวิ่นไปนานแล้ว คราบเลือดแห้งกรังติดแนบกับร่าง เพียงดึงเบา ๆ ก็ทำให้บาดแผลฉีกขาด เลือดสดไหลชโลมอีกครั้ง
เสียงของเจียงอีเยว่แทรกเข้าหูราวกับเสียงปีศาจ “หยุนลั่วโยว หากออกไปประจานรอบเมืองแล้วยังไม่ยอมบอกที่อยู่ของคันฉ่องหมื่นเทพ ข้าก็จะให้บุรุษทั่วเมืองปี้อู๋ได้ลองลิ้มรสดูว่า คุณหนูใหญ่ตระกูลหยุนกับหญิงคณิกาในหอนางโลมแตกต่างกันอย่างไร”
“ลากออกไป!”
ร่างหยุนลั่วโยวถูกปลดลงจากเสา นางไร้เรี่ยวแรงจนไม่อาจหลบมือของสาวใช้ทั้งสองได้ เมื่อเห็นว่าแม้แต่เสื้อผ้าชิ้นสุดท้ายที่ปกปิดร่างกายกำลังจะถูกถอดออก แววโกรธแค้นก็ลุกโชนในดวงตาหยุนลั่วโยว
นางกล่าวด้วยความเคียดแค้น “เจียงอีเยว่ เจ้าทำให้ตระกูลหยุนของข้าพินาศย่อยยับ ต่อให้ข้ากลายเป็นผี ก็จะไม่ปล่อยเจ้าไป!”
เสียงนั้นแหลมบาดใจ ถึงกับทำให้เจียงอีเยว่ได้ยินแล้วรู้สึกหวาดหวั่นขึ้นมา
นางผุดลุกขึ้นยืนทันทีแล้วตะโกน “จับนางไว้! อย่าปล่อยให้นางตาย!”
สาวใช้สองคนจับแขนหยุนลั่วโยวไว้แน่นคนละข้าง อย่าว่าแต่นางไร้เรี่ยวแรงจนดิ้นไม่หลุดในตอนนี้เลย ต่อให้หยุนลั่วโยวไม่บาดเจ็บ ก็ยังหนีจากการควบคุมของสาวใช้ทั้งสองไม่ได้
แม้นางจะเป็นคุณหนูใหญ่ตระกูลหยุน แต่กลับไม่อาจบำเพ็ญได้มาตั้งแต่เกิด ส่วนสาวใช้ทั้งสองของเจียงอีเยว่ล้วนเป็นผู้ฝึกยุทธ์ขั้นปรมาจารย์
แล้วอย่างไรเล่า? หยุนลั่วโยวไม่เคยคิดจะดิ้นรน นางเพียงกัดลิ้นฆ่าตัวตายเท่านั้น!
เมื่อเห็นนางดิ้นไม่หลุดจากมือของสาวใช้ทั้งสอง เจียงอีเยว่เพิ่งจะถอนหายใจอย่างโล่งอก ก็เห็นเลือดไหลจากมุมปากหยุนลั่วโยว ศีรษะของนางห้อยลงตามมา
สาวใช้คนหนึ่งยื่นมือไปตรวจลมหายใจตรงปลายจมูกของหยุนลั่วโยว ก่อนร้องตกใจว่า “คุณหนู นางตายแล้วเจ้าค่ะ!”
นางยังไม่ทันถามที่อยู่ของคันฉ่องหมื่นเทพ หยุนลั่วโยวก็สิ้นใจไปเสียแล้วหรือ?!
เจียงอีเยว่มองหยุนลั่วโยวที่หมดลมหายใจ โกรธจนตบโต๊ะอย่างแรง กระแทกจนมุมโต๊ะหักไปชิ้นหนึ่ง เมื่อนึกถึงคำพูดที่ว่า ต่อให้กลายเป็นผีก็จะไม่ปล่อยนางไป เจียงอีเยว่ก็รู้สึกขนลุกซู่ไปทั้งตัว
นางไม่กล้าแม้แต่จะมองหยุนลั่วโยว ได้แต่โบกมือส่ง ๆ “เอาไปโยนให้สุนัขกิน!”
ในตอนนั้นเอง หยุนลั่วโยวกลับเงยหน้าขึ้นมาอีกครั้ง แววตาเย็นเยียบดุจน้ำแข็งแตกกระจาย คมกริบจนผู้คนหวาดหวั่น
สาวใช้ทั้งสองตกใจจนปล่อยมือแล้ววิ่งหนีไปพลางร้องลั่น “อ๊ากกก! ศพคืนชีพ!”
หยุนลั่วโยวจำได้ว่านางกำลังเผชิญทัณฑ์อสนีบาต แล้วเหตุใดจึงมีคนอยู่ข้าง ๆ?
สองคนนี้คิดจะขัดขวางนางข้ามเคราะห์หรือ?! หยุนลั่วโยวยกมือฟาดใส่สาวใช้ทั้งสองทันที
แต่ทันทีที่ลงมือ นางก็รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ เหตุใดเรี่ยวแรงจึงน้อยนิดเพียงนี้ ถึงกับทำได้แค่ฟาดสองคนนี้ล้มลงกับพื้น แทนที่จะทำให้พวกนางมอดไหม้เป็นเถ้าถ่าน!
ไม่ถูกต้อง ที่นี่ไม่ใช่เกาะร้างซึ่งนางใช้ข้ามเคราะห์ แล้วที่นี่คือที่ใด?
นางไม่ได้กำลังเผชิญทัณฑ์อสนีบาตอยู่หรือ?
ไม่ใช่ว่ากันว่าหากข้ามเคราะห์ไม่สำเร็จก็จะมอดไหม้เป็นเถ้าถ่านหรอกหรือ?
พลังบำเพ็ญของนางเล่า?! เกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่?!
หยุนลั่วโยวกวาดตามองผู้คนที่อยู่ในเหตุการณ์
สาวใช้ทั้งสองถูกพลังมหาศาลฟาดจนล้มลงกับพื้น คนหนึ่งฟันหลุด อีกคนใบหน้าถลอก พอประสานเข้ากับสายตาสังหารของหยุนลั่วโยว ก็พากันร้องไห้จนน้ำตาไหลพราก คลานหนีทั้งกลิ้งทั้งตะเกียกตะกาย “อย่าฆ่าข้า…”
สายตาของหยุนลั่วโยวเพียงกวาดผ่านพวกนาง ก่อนจะหยุดลงที่เจียงอีเยว่ในศาลาริมน้ำ นางต่างหากคือคนเดียวในที่นี้ที่มีอำนาจตัดสินใจ
เจียงอีเยว่เองก็ตกใจไม่น้อย ถอยหลังไปสองก้าว ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าการถูกหยุนลั่วโยวซึ่งเป็นเพียงเศษสวะทำให้กลัวจนถอยหน้านั้นช่างน่าอับอาย นางจึงฝืนยืนหยัดไว้แล้วตวาดว่า “หยุนลั่วโยว อย่ามาเล่นกลหลอกผีอยู่ตรงนี้!”
“ส่งคันฉ่องหมื่นเทพมา ไม่อย่างนั้นข้าทำให้เจ้าตายได้ครั้งหนึ่ง ก็ทำให้เจ้าตายซ้ำได้อีกครั้ง!”
คำว่า ‘คันฉ่องหมื่นเทพ’ เป็นดั่งกลไกที่ถูกเปิดออก ความทรงจำของร่างนี้ทะลักเข้าสู่สมองของหยุนลั่วโยวอย่างบ้าคลั่ง กลืนกินนางในชั่วพริบตา
ที่นี่คือแผ่นดินเสวียนหลิง เป็นโลกที่ผู้แข็งแกร่งเป็นใหญ่ เช่นเดียวกับโลกที่นางเคยอยู่มาก่อน
เจ้าของร่างนี้คือหยุนลั่วโยว กำเนิดจากตระกูลหยุน หนึ่งในตระกูลผู้บำเพ็ญของเมืองปี้อู๋ ทว่านางกลับไม่อาจบำเพ็ญได้มาตั้งแต่เกิด จึงเป็นตัวตลกของคนทั้งเมืองปี้อู๋มาโดยตลอด
มีเพียงเจียงอีเยว่ซึ่งกำเนิดจากตระกูลผู้บำเพ็ญเช่นเดียวกัน ที่คบหากับนางมาโดยตลอด ทำให้หยุนลั่วโยวผู้ไร้สหายเห็นนางเป็นสหายที่ดีที่สุด
คันฉ่องหมื่นเทพคือศาสตราเทพที่บรรพชนตระกูลหยุนสืบทอดกันมา มีตำนานเล่าว่าผู้ใดเปิดใช้งานคันฉ่องหมื่นเทพได้ ผู้นั้นก็จะกลายเป็นผู้แข็งแกร่งที่กวาดล้างทั่วหล้า
ทว่าเรื่องนี้เป็นเพียงตำนานเท่านั้น หยุนลั่วโยวไม่เคยเห็นศาสตราเทพที่สืบทอดกันมานั่นเลยสักครั้ง
แต่ตำนานนี้กลับนำหายนะล้างตระกูลมาสู่ตระกูลหยุน
บิดามารดาของหยุนลั่วโยวใช้ทุกวิถีทางส่งนางออกมา ทว่านางกลับถูกเจียงอีเยว่หลอกมายังเรือนพักแห่งนี้ ถูกมัดไว้กลางแดดและถูกเค้นถามเรื่องที่อยู่ของคันฉ่องหมื่นเทพ สุดท้ายทนรับความอัปยศไม่ไหวจึงกัดลิ้นฆ่าตัวตาย ส่วนหยุนลั่วโยวที่ข้ามเคราะห์ไม่สำเร็จ ไม่รู้ด้วยเหตุใด จึงกลับมาเกิดใหม่ในร่างนี้
“ซี๊ด” มิน่าเล่านางถึงรู้สึกเจ็บปากอย่างหนัก ทั้งที่กำลังข้ามเคราะห์ ที่แท้ก็เพราะกัดลิ้นฆ่าตัวตายนี่เอง
เจียงอีเยว่มองหยุนลั่วโยวตรงหน้าด้วยความสงสัยไม่แน่ใจ
นางกอดศีรษะเงียบ ๆ สีหน้าเจ็บปวด จิตสังหารน่าสะพรึงที่ปรากฏเมื่อครู่หายวับไปราวกับเป็นเพียงภาพลวงตา
บางทีอาจเป็นแค่ภาพลวงตาจริง ๆ? ที่จริงหยุนลั่วโยวยังไม่ตาย พวกนางแค่เข้าใจผิด แล้วก็ถูกท่าทีที่จู่ ๆ นางฟื้นขึ้นมาทำให้ตกใจเท่านั้น?
อืม ต้องเป็นเช่นนั้นแน่! เจียงอีเยว่คิด หยุนลั่วโยวไม่ตายก็ดีแล้ว หากตายไปทั้งอย่างนี้ นางจะไปถามเรื่องที่อยู่ของคันฉ่องหมื่นเทพจากใคร?
เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ รอยยิ้มก็กลับคืนสู่ใบหน้าของนาง เป็นเพียงเศษสวะที่บำเพ็ญไม่ได้ มีอะไรให้น่ากลัวกัน
เจียงอีเยว่ไม่สนใจแดดแผดเผา ก้าวออกจากศาลาริมน้ำอย่างกระฉับกระเฉง มาหยุดตรงหน้าหยุนลั่วโยว ก่อนกล่าวอย่างโหดเหี้ยมอำมหิตว่า “หยุนลั่วโยว ตอนนี้คิดได้หรือยังว่าคันฉ่องหมื่นเทพอยู่ที่ใด?”
นางยื่นมือไปบีบแก้มหยุนลั่วโยว “จุ๊ ๆ โชคดีที่คุณหนูอย่างข้ามองการณ์ไกล ไม่ได้ทำลายใบหน้าของเจ้าเสียก่อน ไม่อย่างนั้นด้วยสภาพร่างกายยับเยินเช่นนี้ ต่อให้ถอดเสื้อผ้าหมดแล้วให้บุรุษดู ก็ไม่มีใครชายตามองหรอก”
“แต่มีใบหน้านี้ก็ไม่เหมือนกันแล้ว เมื่อรู้ว่าเจ้าเป็นคุณหนูใหญ่ตระกูลหยุน ต่อให้ร่างกายของเจ้าจะเน่าเละจนไม่มีเนื้อดีเหลืออยู่แม้แต่ชิ้นเดียว ก็ยังมีคนมากมายยินดีมาดู”
ความเคียดแค้นในร่างนี้มีเจตจำนงของตนเอง ทำให้หยุนลั่วโยวรู้สึกร่วมไปกับเจ้าของร่างในทันที
นางกล่าวในใจเงียบ ๆ “วางใจเถิด นับจากนี้เจ้าเป็นข้า ข้าก็คือเจ้า ความแค้นของเจ้าคือความแค้นของข้า ข้าจะล้างแค้นให้เจ้าแน่นอน”
หยุนลั่วโยวยื่นมือคว้าข้อมือเจียงอีเยว่ไว้แน่น
เจียงอีเยว่ตกใจ “หยุนลั่วโยว เจ้าคิดจะทำอะไร?!”
ทั้งที่เป็นเพียงเศษสวะที่บำเพ็ญไม่ได้ แต่กลับมีเรี่ยวแรงมากจนนางผู้เป็นผู้ฝึกยุทธ์ขั้นปรมาจารย์ระดับสามยังดิ้นไม่หลุด
ความหวาดกลัวในใจเจียงอีเยว่เริ่มแผ่ขยาย นางจ้องหยุนลั่วโยวตรงหน้าอย่างตื่นตระหนก “เจ้า…เจ้าไม่ใช่หยุนลั่วโยว เจ้าเป็นใคร?”
หยุนลั่วโยวตรงหน้ายิ้มแสยะให้ เผยให้เห็นเลือดเต็มปาก “เจียงอีเยว่ ข้าบอกแล้ว ต่อให้ข้ากลายเป็นผีก็จะไม่ปล่อยเจ้าไป!”
เพราะเจ้าของร่างเดิมกัดลิ้นฆ่าตัวตาย แม้จะไม่ได้กัดลิ้นขาด แต่ก็ทำให้หยุนลั่วโยวพูดไม่ชัด ถ้อยคำแต่ละคำอู้อี้ฟังแล้วทรมานหูเสียเหลือเกิน แม้แต่นางเองยังรังเกียจ
“ผี!!!” เจียงอีเยว่ร้องลั่นด้วยความตกใจ ตาเหลือกก่อนร่างจะหงายหลังล้มลงไปแข็งทื่อ
เสียง “กร๊อบ” เบา ๆ ดังขึ้นอย่างชัดเจน เป็นเสียงข้อมือหักของนาง ทำให้เจียงอีเยว่ที่หมดสติอยู่เจ็บจนฟื้นขึ้นมา
“อ๊า…” เจียงอีเยว่กรีดร้องด้วยความเจ็บปวด หวาดผวาจนถึงขีดสุด เหงื่อผุดเต็มศีรษะ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเจ็บหรือกลัว หรือแท้จริงแล้วแค่โดนแดดเผากันแน่