เจียงถังสั่งอาหารเด่นมาทั้งโต๊ะ ตอนนี้นางรวยแล้ว ต้องเลี้ยงตัวเองให้ดีหน่อย
ไม่ถึงครึ่งเค่อธูป ชั้นแล้วชั้นเล่าของจานอาหารก็เรียงเต็มโต๊ะไม้ดอกเหอลี่ใหญ่โต ปลานึ่งแดงหอมกรุ่น ซี่โครงตุ๋นซุปเข้มข้น ขนมจับหมึกใสราวหยก ผลไม้สดเรียงเต็มโต๊ะ เหล้าผลไม้ในแก้วแก้วเจียระไนส่งกลิ่นหอมกรุ่นยวนใจ
สมใจนัก!
หากมีโทรศัพท์ ถึงเวลานี้คงได้ถ่ายรูปแต่งภาพลงโมเมนต์ไปแล้ว
เหมาะแก่การถ่ายรูปเช็กอินยิ่งนัก
เจียงถังเรียกเจ้าไอ้ระบบและเพ่ยลั่วออกมาร่วมสำราญด้วยกัน
ในฐานะก้อนข้อมูล เจ้าไอ้ระบบหมดวาสนาจะลิ้มรสอาหาร แต่กลับใช้ข้อมูลจำลองรสชาติอาหารได้
ในหมู่โต๊ะอาหารมากมายนี้ เจ้าไอ้ระบบชอบเหล้าผลไม้ที่สุด ดื่มข้อมูลเข้าไปหลายชุด ร่างวิญญาณของเจ้าไอ้ระบบเริ่มโอนเอน
เพ่ยลั่วร่างบางเบานั่งอยู่บนเก้าอี้ข้าง ๆ สีหน้าและแววตาเย็นชา "มนุษย์หยาบช้า"
เจียงถังกำลังคีบเนื้อปลาชิ้นหนึ่งกินอย่างเอร็ดอร่อย ได้ยินดังนั้นก็เลิกคิ้ว ตอบกลับอย่างไม่เกรงใจ "ท่านน่ะสูงศักดิ์นักสิ อย่าลืมเล่า ตอนนี้เจ้ายังต้องเรียกข้าว่าอาจารย์อีกคำ!"
เพ่ยลั่วโกรธจนหน้าซีด กระแสปราณรอบกายเริ่มปั่นป่วน ปลายนิ้วเรียวกำแน่น ร่างเงารอบกายแทบสลาย เกือบจะมุดกลับเข้าไปในสร้อยพระจันทร์เสี้ยวแล้ว
ต้องก้มหัวเมื่ออยู่ใต้ชายคาผู้อื่น
เพ่ยลั่วรู้จักถอย ไม่ดื้อดึงอีกต่อไป เขาหยิบตะเกียบขึ้นมากัดขนมจับหมึกชิ้นหนึ่งอย่างแรงราวกับระบายอารมณ์
ขนมจับหมึกเย็นเฉียบหวานละมุนละลายในปาก กลิ่นน้ำผึ้งดอกไม้นานาพุ่งทะลักบนปลายลิ้นในทันที