เสิ่นห่าวอดไม่ได้ที่จะเขย่าตัวเจียงถังถามว่า "เจ้าคิดสมาธิอยู่จริงหรือ อยู่ที่นี่กลับมีความสุขได้ถึงเพียงนี้ได้อย่างไรกัน?"
บนศีรษะเล็กๆ ของเสิ่นห่าวเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถามนับไม่ถ้วน
พลังวิญญาณถูกสกัดกั้น ไม่อาจทำสิ่งใดได้ นอกจากเข้าสมาธิ เพื่อฝึกฝนจิตใจให้มั่นคง
โดยรอบพลังปราณนิ่งเฉย เงียบสงัดเสียจนได้ยินเสียงเส้นผมปลิวไสว ตามปกติแล้ว ผู้ที่เข้าสมาธิล้วนต้องประสบกับความน่าเบื่อหน่ายและความทุกข์ทรมานทางจิตใจ
แต่ทว่า เจียงถังที่อยู่ข้างกาย กลับนั่งขัดสมาธิอย่างสงบ ปลายตางอนขึ้น มุมปากแทบจะฉีกไปถึงใบหู ท่าทางสุขใจเช่นนั้น ไหนเลยจะเป็นการนั่งสมาธิอันน่าเบื่อหน่าย ดูราวกับกำลังเสวยสุขอย่างสำราญเสียมากกว่า!
[เจ้าไอ้ระบบ! ผ่านแล้ว ผ่านแล้ว! ได้รางวัลประจำด่านมาแล้ว!]
ภายในทะเลจิตของเจียงถัง กำลังเชื่อมต่อกับเจ้าไอ้ระบบ เล่นเกมจับคู่ขจัดความเศร้าได้อย่างบันเทิง ภายนอกดูเหมือนนั่งสมาธิอย่างเคร่งครัด แต่แท้จริงแล้วกลับกำลังกดหน้าจออย่างบ้าคลั่งในมิติแห่งจิตสำนึก เล่นได้อย่างสนุกสนานไม่รู้จบ
การบังคับเข้าสมาธิได้สกัดกั้นร่างเนื้อ แต่ไม่อาจสกัดกั้นจิตใจที่แอบหนีเที่ยวของนางได้!
เจียงถังหุบความคิดลง ลืมตามองดูเด็กหนุ่มอัจฉริยะที่เต็มไปด้วยความฉงนอย่างครู่หนึ่ง แล้วกระแอมไออย่างมีชั้นเชิง "เจ้าไม่เข้าใจ เจ้าไม่เข้าใจ หัวใจแห่งการตรัสรู้ชั้นสูง คือการหาความสุขท่ามกลางความทุกข์ การฝึกจิตใจของเจ้ายังไม่ถึงขั้น"
เสิ่นห่าว: ???
เขาจ้องมองสีหน้าอันสำราญของเจียงถัง จิตใจของเขาถูกสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง
"เป็นไปไม่ได้! การเข้าสมาธิต้องเป็นการบำเพ็ญเพียรอย่างเคร่งครัด ไหนเลยจะมีเหตุผลให้มีความสุขได้!" เสิ่นห่าวไม่ยอมจำนน รีบขยับกายเข้าไปนั่งแนบชิดกับเจียงถัง "ข้าจะลองดู เจ้ามีวิชาตรัสรู้แบบไหนกัน!">