อาศัยฝูงชนเป็นกำบัง เจียงถังเปลี่ยนกลับเป็นชุดหญิงสาวอีกครั้ง ซ่อนสร้อยคอรูปพระจันทร์เสี้ยวไว้ใต้เสื้อผ้า
ระหว่างทางแวะซื้อขนมขึ้นชื่อของเมืองล่าเหอ ก้าวเดินอย่างไม่เกรงกลัวออกจากเมืองล่าเหอ
กว่าจะแอบกลับถึงนิกายจื่อเซียวก็เป็นเวลาเที่ยงคืนลึกแล้ว
ไม่มีอาจารย์ใหญ่มาสอดส่อง ดีมาก วันนี้เป็นวันแห่งโชคลาภจริง ๆ
เจียงถังนอนลงบนเตียงชื่นชมของที่ได้มา นางอาศัยสายสัมพันธ์อันแผ่วเบานั้นเข้าไปสู่ภายในสร้อยคอ
ภายในสร้อยคืออาณาจักรอันว่างเปล่า ใจกลางมีบ่อน้ำพุวิญญาณ น้ำใสกระจ่างส่งกลิ่นหอมยั่วยวน
เจ้าไอ้ระบบค่อย ๆ ร่อนลงกลางสายน้ำ ส่งเสียงร้องด้วยความพอใจ “น้ำวิญญาณนี้น้ำช่างสบายจริง”
ภายใต้การแช่ในน้ำพุ เจียงถังรู้สึกว่าร่างของเจ้าไอ้ระบบแน่นหนาขึ้นบ้าง
เจียงถังยื่นมือสัมผัสความมหัศจรรย์ของน้ำพุด้วยเช่นกัน วินาทีที่แตะต้องน้ำ ความเหนื่อยล้าจากการวิ่งว่อนทั้งวันก็สลายหายไปในพริบตา
ไม่ด้อยไปกว่าทรัพยากรของบุตรีแห่งสวรรค์เลย ใช้ได้จริง ๆ
“มนุษย์ผู้ต่ำต้อย รีบเอามือสกปรกของเจ้าออกจากน้ำพุวิญญาณเดี๋ยวนี้นะ!”
แสงสลัวพลุ่งขึ้น ท่ามกลางหมอกบางเบาของน้ำพุวิญญาณ วัยรุ่นคนหนึ่งปรากฏกายขึ้นราง ๆ
วัยรุ่นผู้นั้นดูอายุเพียงสิบหกสิบเจ็ดปี รูปร่างผอมเพรียวสูงโปร่ง ผิวขาวกระเบื้องเย็นที่เกิดจากการอาบแสงจันทราในป่าเขามานาน คู่หูแหลมยาวปกคลุมด้วยขนอ่อนสีเงินละเอียด ปลายหูห้อยต่างหูหยกชิ้นเล็ก ๆ แกว่งไกวทอแสงนุ่มนวล
สีผมเป็นสีเงินดั่งจันทราน้ำค้าง มัดไว้หลวม ๆ ด้านหลัง เส้นผมสองสามสายร่วงหล่นข้างแก้ม เน้นเรียวขากรรไกรที่คมชัดสะอาดสะอ้าน
ดวงตาสีเขียวแก้วไพลินจ้องมองมา ความรังเกียจและชิงชังในแววตาไม่ปิดบังแม้แต่น้อย
เอลฟ์ที่ตกสู่ความมืด เพ่ยลั่ว
ในกลุ่มฮาเร็มของเจียงลี่มีบทบาทสำคัญยิ่งนัก