เฟิ่งฉีจ้องมองค้อนในมือของเจียงถังแล้วก็ครุ่นคิดอย่างลึกซึ้ง
ขั้นตอนไหนกันแน่ที่ผิดพลาดไป?
เดิมทีพระนางวางแผนไว้ว่าจะให้ศิษย์ใหม่ผู้นี้ไปทำสัญญากับดาบเซียนวิญญาณ รับสืบทอดวิถีกระบี่ของอาจารย์ แล้วค่อยสอนวิชากระบี่ให้
แล้วมันกลายเป็นค้อนได้อย่างไร?
ยังเป็นค้อนลั่วซิงเล่มนี้อีกต่างหาก
เฟิ่งฉีถอนหายใจ สายตาแฝงความคิดถึงอยู่บ้าง "ค้อนลั่วซิงเล่มนี้ เป็นอาวุธวิญญาณที่นางพี่ของข้าทิ้งไว้ ตั้งแต่พี่สาวจากไป ค้อนเล่มนี้ก็ไม่ยอมผูกพันกับใครอีก ไม่คิดว่าเล่มนี้จะเลือกติดตามเจ้าไปด้วย"
เจียงถังยิ้มแห้งๆ สิ่งแรกที่ตนหมายตาไว้คือดาบเซียนวิญญาณต่างหาก แต่น่าเสียดายที่โดนค้อนบังคับรัก
เฟิ่งฉีเผยรอยยิ้มผ่อนคลาย "ข้าคิดจะให้เจ้าไปสืบทอดวิถีกระบี่ของอาจารย์ข้า แต่ว่าอาวุธประจำกายของเจ้ากลายเป็นค้อนลั่วซิงเล่มนี้เสียแล้ว เช่นนั้นข้าก็คงสอนวิชากระบี่ให้เจ้าไม่ได้ เจ้าไปดูที่หอเก็บคัมภีร์ว่ามีวิชาค้อนที่เหมาะกับเจ้าหรือไม่ ไปฝึกฝนด้วยตนเองเถิด"
เจียงถังถามด้วยความสงสัย "อาจารย์เจ้าคะ แล้วนางพี่ของอาจารย์ไม่ได้ทิ้งวิชาค้อนอันเก่งกาจอะไรไว้บ้างหรือเพคะ?"
ความกระตือรือร้นเท่านั้นที่จะนำมาซึ่งผลลัพธ์ เจียงถังตัดสินใจที่จะถามตรงๆ เลย!
เฟิ่งฉีสะบัดปลายนิ้วเบาๆ แผ่นหยกผนึกแผ่นหนึ่งตกลงบนฝ่ามือของเจียงถัง แผ่นหยกอุ่นเนียน อบอวลด้วยกลิ่นอายดวงดาวจางๆ ที่คล้ายจะเชื่อมโยงกับค้อนลั่วซิง
"นี่คือเครื่องหมายดาวที่นางพี่ของข้าทิ้งไว้เมื่อครานั้น เจ้าเอามันไปยังส่วนลึกของหอเก็บคัมภีร์ คัมภีร์ธรรมดาจะไม่ปรากฏ มีเพียงตำราที่เข้ากับค้อนลั่วซิงเท่านั้นที่จะผุดขึ้นมาเอง"