ภายในห้องเช่าคับแคบที่มีพื้นที่ไม่ถึง 35 ตารางเมตร เงาร่างสองร่างกำลังพัวพันกันอย่างแยกไม่ออก
หนึ่งชั่วโมงครึ่งต่อมา
“พอแล้ว ๆ นี่รอบที่สามแล้วนะ ฉันไม่ไหวจริง ๆ!” หลี่เหมยเจียวทนไม่ไหวอีกต่อไป จึงยื่นมือดันแผงอกกำยำของเฉินหยวนออก พลางวิงวอนขอร้องไม่หยุด
เฉินหยวนถึงได้หยุดลงอย่างอ้อยอิ่ง ก่อนพลิกตัวนอนลงข้าง ๆ ด้วยสีหน้าพึงพอใจ
แต่เขาไม่ทันสังเกตสีหน้าซับซ้อนของหลี่เหมยเจียว
“สบายแล้วใช่ไหม?”
“สบายแล้ว”
“ดีแล้ว ถ้าอย่างนั้นนับจากนี้ไป ฉันก็ไม่ติดค้างอะไรนายอีก เฉินหยวน เราจบกันเถอะ”
“หา? เธอพูดว่าอะไรนะ!” สีหน้าเฉินหยวนเปลี่ยนไปทันที เขาพลิกตัวลุกพรวดขึ้นมา
หลี่เหมยเจียวสวมเสื้อผ้าชิ้นสุดท้ายให้เรียบร้อย ก่อนเอ่ยว่า
“เฉินหยวน นายติดคุกสามปีเพราะฉัน ฉันจำเรื่องนี้ไว้ในใจ วันนี้เลยมารับขวัญนาย แต่ต่อจากนี้เราต่างคนต่างไป”
“ทำไม?” ดวงตาเฉินหยวนแดงก่ำ “เมื่อสามปีก่อนเธอเกือบถูกพวกอันธพาลนั่นข่มเหง ฉันช่วยเธอจนทำให้พวกมันพิการ! เธอบอกว่าพอฉันออกมาแล้วจะแต่งงานกับฉัน! ทำไมถึงจะเลิกกันล่ะ? พูดมาสิ! ทำไม!”
“นายรู้ไหมว่าตอนนี้นายอยู่ที่ไหน? เมืองโมตูที่ที่ดินแพงทุกตารางนิ้ว! สำหรับคนที่ออกมาจากหมู่บ้านอย่างเรา แค่ยืนหยัดในเมืองนี้ได้ก็ต้องพยายามจนสุดกำลังแล้ว นายยังหวังให้ฉันมาใช้ชีวิตกับนายอีกเหรอ? นายมีเงินไหม? มีบ้านไหม? มีรถไหม?”
เฉินหยวนกำหมัดแน่น เงียบงัน
“นายไม่มีอะไรเลย เป็นแค่นักโทษที่เพิ่งพ้นโทษ นอกจากแรงเยอะมาตั้งแต่เกิดก็ไม่มีความสามารถพิเศษอะไรสักอย่าง ในเมืองโมตูไม่มีบริษัทไหนรับนายเข้าทำงานหรอก! นายจะให้ฉันแต่งงานกับนาย แล้วจะเอาอะไรมาเลี้ยงฉัน? ไปแบกอิฐที่ไซต์ก่อสร้างหรือไง? เลิกเพ้อได้แล้ว เฉินหยวน เราไม่ใช่เด็ก ๆ กันแล้ว นายควรเข้าใจสักทีว่าทำงานใช้แรงไม่มีทางหาเงินก้อนโตได้” หลี่เหมยเจียวไม่ได้ตั้งใจเยาะเย้ย แต่ทุกคำกลับบาดลึกถึงใจ
เฉินหยวนอ้าปาก อยากบอกเหลือเกินว่าเขามีความสามารถอยู่!
ตอนอยู่ในคุก เขาได้ฝากตัวเป็นศิษย์กับอาจารย์สามคน
เขาเรียนวิชาแพทย์ที่ช่วยให้คนตายฟื้นคืนชีพ และทำให้กระดูกกลับมางอกได้
เขาเรียนวิชาต่อสู้ที่ทำให้รับมือคนสิบคนได้พร้อมกัน
เขาเรียนเคล็ดวิชาลมหายใจภายในพิสดารที่ช่วยเสริมสร้างสุขภาพ
ยิ่งไปกว่านั้น ตอนเด็ก ๆ เขายังเคยกินผลไม้ประหลาดลูกหนึ่งบนภูเขาด้านหลังหมู่บ้าน ทำให้มีพละกำลังมหาศาล ด้วยความสามารถทั้งหมดนี้ เฉินหยวนเชื่อว่าตัวเองจะสร้างหลักปักฐานได้ทุกที่
แต่!
ความจริงกลับทำให้เขาเจ็บปวดที่สุด
แฟนสาวที่เติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็กกลับจะเลิกกับเขา!
“เหมยเจียว ฟังฉันก่อน...”
“ฉันไม่อยากฟังคำพูดโอ้อวดพวกนั้นหรอก เพราะมันไม่ตรงกับความเป็นจริงเลยสักนิด” หลี่เหมยเจียวพูดขัดขึ้นทันที
“ที่ฉันไปรับนายออกจากคุกก็เพราะอยากให้เราจากกันด้วยดี ขอโทษนะ เราไม่เหมาะกัน ถ้านายหวังดีกับฉันจริง ก็อย่ามาตามตื๊อฉันอีก”
พูดจบ เธอก็หันหลังเดินจากไป
ปัง
ทันทีที่ประตูปิดลง เฉินหยวนก็รู้สึกว่าโลกทั้งใบเงียบสนิท
เขานั่งนิ่งอยู่บนเตียงราวกับวิญญาณหลุดจากร่าง สับสนจนไม่รู้จะทำอย่างไร
“ที่แท้ความรักก็ต้านทานกาลเวลาไม่ได้จริง ๆ สินะ?” เฉินหยวนยิ้มอย่างขมขื่น
เขานึกถึงคืนฝนตกเมื่อสามปีก่อน
หลี่เหมยเจียวถูกอันธพาลสามคนล้อมไว้ในตรอก เสื้อผ้าถูกฉีกขาดไปกว่าครึ่ง เธอร้องไห้ตะโกนขอความช่วยเหลือ
เฉินหยวนพุ่งเข้าไปโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย เขามีพละกำลังเหนือคนทั่วไปมาตั้งแต่เกิด อันธพาลทั้งสามไม่ใช่คู่มือ ถูกเขาซ้อมจนแขนขาหัก หลังจากนั้นเขาก็ถูกตัดสินจำคุกสามปี
ตอนขึ้นศาล หลี่เหมยเจียวตะโกนว่า “ฉันจะรอนายนะ”
แล้วผลลัพธ์ล่ะ?
เฉินหยวนเดินไปที่หน้าต่าง มองทิวทัศน์ยามค่ำคืนอันคึกคักของเมืองโมตู ในที่สุดก็เลิกหลอกตัวเอง
ยุคสมัยเปลี่ยนไปแล้ว ถ้าไม่มีเงิน ก็ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะพูดถึงความรัก
“ถ้าฉันมีเงิน เธอจะรักฉันไหม?” เขาอยากถามหลี่เหมยเจียว อยากรู้คำตอบ แต่ก็กลัวที่จะได้รู้
หลังจากนั้นนาน เฉินหยวนหยิบโทรศัพท์ออกมา เลื่อนไปยังรายชื่อผู้ติดต่อเพียงสองคนที่มีอยู่ แล้วกดชื่อ “พี่ซุน”
พี่ซุนชื่อซุนอวี่โหรว เป็นพี่สาวบ้านข้าง ๆ เพราะผู้ใหญ่ของตระกูลเฉินกับตระกูลซุนเป็นสหายต่างวัยกัน เฉินหยวนกับซุนอวี่โหรวจึงสนิทกันมาก และเรียกกันเป็นพี่น้องมาตลอด
แม้จะไม่มีสายเลือดเกี่ยวข้องกัน แต่กลับสนิทสนมยิ่งกว่าพี่น้องแท้ ๆ เสียอีก
ตลอดสามปีที่เฉินหยวนติดคุก ซุนอวี่โหรวไปเยี่ยมเขาบ่อยกว่าหลี่เหมยเจียวเสียอีก หลังเขาพ้นโทษ เธอยังเป็นฝ่ายติดต่อมาเอง บอกว่าจะช่วยแนะนำงานให้
เพียงแต่ตอนนั้นเฉินหยวนเอาแต่คิดถึงหลี่เหมยเจียว เห็นว่าทำงานในสถานบันเทิงเป็นเรื่องน่าอับอาย จึงไม่เคยตอบตกลง แต่ตอนนี้ความจริงทำให้เขาเข้าใจแล้วว่า
หาเงินสำคัญกว่าสิ่งอื่นใด!
เงินต่างหากที่เป็นหลักประกันให้ผู้ชายยืดอกได้!
ปลายสายรับโทรศัพท์
“พี่ซุน เรื่องที่พี่เคยพูดไว้ ผมคิดดีแล้ว ผมยินดีไปทำงานที่สถานบันเทิงครับ”
“ดีเลย! มาบ้านพี่สิ ตอนเย็นพี่จะพาไปเปิดหูเปิดตา”
......
ภายในอาคารอพาร์ตเมนต์เก่าแห่งหนึ่ง เฉินหยวนยืนอยู่บนชั้นหก เคาะประตูห้อง 601
ครู่ต่อมา ประตูก็เปิดออก
กลิ่นหอมสดชื่นของสบู่อาบน้ำลอยมาแตะจมูกก่อน เฉินหยวนสูดเข้าไปอีกสองครั้งโดยไม่รู้ตัว กำลังจะทักทายอยู่แล้ว แต่กลับชะงักงัน
ซุนอวี่โหรวสวมชุดนอนสายเดี่ยวบางจนแทบโปร่งใส ชายกระโปรงปิดไว้ได้แค่โคนขา เรียวขาทั้งสองข้างตรงยาวชวนเย้ายวนจนแทบหนีบคนให้ตายได้!
เท้าเล็กน่ารักทั้งสองข้างเปลือยเปล่า ข้อเท้าเรียวบาง นิ้วเท้าทาเล็บสีแดง
ที่สำคัญคือดูเหมือนใต้ชุดนอนจะไม่ได้สวมอะไรไว้เลย ชวนให้นึกถึงความลับอันเย้ายวน
สายตาของเฉินหยวนเฉียบคมขึ้นจากการฝึกฝนตอนอยู่ในคุก เพียงกวาดตามองแวบเดียว ใบหน้าก็แดงก่ำขึ้นมาทันที
ดูเหมือนพี่ซุนจะยังไม่ทันรู้ว่ามีอะไรผิดปกติ เธอเช็ดผมเปียกชื้นไปพลาง หัวเราะหวานไปพลาง
“มองพอหรือยัง?”
เฉินหยวนสูดหายใจลึก รีบเบือนสายตาหนี
“ขอโทษครับ ผมไม่รู้ว่าพี่เพิ่งอาบน้ำเสร็จ”
“ดูนายสิ โตป่านนี้แล้วยังหน้าแดงอีก เอาละ คนกันเองทั้งนั้น มองพอแล้วก็รีบเข้ามา อย่ามายืนเกะกะอยู่หน้าประตู”
ซุนอวี่โหรวหัวเราะคิกคัก ก่อนหันหลังเดินเข้าไปในห้อง ยามที่เรียวขาทั้งสองขยับ เผยให้เห็นส่วนลึกอันน่าตื่นตะลึง!
อึก~
เฉินหยวนกลืนน้ำลายโดยไม่รู้ตัว ก่อนฝืนใจเดินเข้าห้องไป
อพาร์ตเมนต์ไม่ใหญ่ เป็นห้องชุดสองห้องนอนหนึ่งห้องนั่งเล่น
เสื้อผ้าหลายชิ้นกระจัดกระจายอยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่น เฉินหยวนเหลือบมอง แล้วก็อดใจไม่ไหวอีกต่อไป
กางเกงชั้นในสีดำ เสื้อชั้นในขอบลูกไม้ ขนาดคัพใหญ่เกินเหตุ!
ถุงน่องหลากหลายแบบทำให้เฉินหยวนไม่รู้ควรมองหรือไม่ควรมองดี
“ทำไมยืนอึ้งอีกแล้วล่ะ?” ซุนอวี่โหรวหันกลับมาเลิกคิ้ว ยิ้มเหมือนไม่ยิ้ม
“พี่ซุน นี่มัน...” เฉินหยวนชี้ไปยังเสื้อผ้าบนโซฟาอย่างกระดากอาย
ซุนอวี่โหรวไม่ใส่ใจแม้แต่น้อย เธอหย่อนตัวนั่งลงบนโซฟา ไขว่ห้างเรียวยาวเข้าด้วยกัน ชายชุดนอนเลิกขึ้นไปอีกเล็กน้อย
“ทำไมล่ะ? ไม่สวยเหรอ? ไม่เซ็กซี่เหรอ? งั้นให้พี่ใส่ให้ดูไหม?”
ทันใดนั้น สมองของเฉินหยวนก็อื้ออึงขึ้นมา
เขามองเรือนร่างอรชรของซุนอวี่โหรว แล้วหันไปมองชุดชั้นในเซ็กซี่พวกนั้น
ถ้าใส่ขึ้นมา คงสวยกว่าหลี่เหมยเจียวเป็นสิบเป็นร้อยเท่าแน่!
จู่ ๆ เขาก็อดคาดหวังขึ้นมาไม่ได้