หวังยู่เดินไปข้างหน้าตามทิศทางลม
รอยแยกแคบลงเรื่อย ๆ จนเธอต้องเบี่ยงไหล่สุดตัวถึงจะเบียดผ่านได้ เหลี่ยมหินกดทิ่มซี่โครง ทุกครั้งที่ขยับก็เจ็บจนต้องแยกเขี้ยว
ลมแรงขึ้นเรื่อย ๆ เย็นเยียบและชื้นแฉะ มีกลิ่นดินอับปนมาด้วย
จู่ ๆ เท้าข้างหนึ่งก็เหยียบพลาด ร่างทั้งร่างพุ่งถลาไปข้างหน้า
เธอร่วงลงไป ก่อนจะกระแทกเข้ากับกองอะไรบางอย่างที่นุ่มยวบ
เธอนอนคว่ำอยู่ครู่หนึ่ง พอได้สติจึงยื่นมือคลำ ก็สัมผัสได้ถึงสิ่งยาว ๆ กลม ๆ พอคลำอีกครั้งก็เจออีกท่อน วางระเกะระกะไขว้กันไปมา
เธอคว้าท่อนหนึ่งขึ้นมาใกล้ตา อาศัยแสงสลัวที่ไม่รู้ส่องมาจากไหนเพ่งดู แล้วก็พบว่ามันเป็นกระดูก
กระดูกมนุษย์
เมื่อครู่เธอร่วงลงมาทับกองกระดูก ใต้แขนยังมีกะโหลกศีรษะทั้งชิ้นถูกกดไว้ เบ้าตากลวงโบ๋หันตรงมาทางเธอ
หวังยู่ด่าคำหยาบที่นึกออกในใจจนหมด ก่อนจะรีบลนลานคลานออกจากกองกระดูก
เศษกระดูกใต้ฝ่าเท้าดังกรอบแกรบทุกครั้งที่เหยียบ เสียงดังขึ้นทีไร หนังศีรษะเธอก็ชาวาบ
เธอได้กลิ่นคาวนั่นอีกแล้ว เข้มข้นกว่าเมื่อครู่สิบเท่า ลอยมาจากที่ไหนสักแห่งในความมืด
เธอหรี่ตามองไปข้างหน้า เห็นเป็นเงาสลัวคล้ายมีบันไดหินทอดเฉียงขึ้นไป บนขั้นบันไดเต็มไปด้วยฝุ่นและเศษกระดูก
เธอรีบเดินไปทางนั้น เท้าเหยียบโดนของแข็งชิ้นหนึ่ง เสียงกร๊อบดังขึ้น เธอไม่กล้าก้มลงมอง รีบวิ่งต่อไป
ตอนขึ้นบันไดหินไปได้ครึ่งทาง เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านหลัง
ตุบ ตุบ ตุบ
ราวกับของหนักบางอย่างใช้ฝ่ามือตบพื้นหินคลานตามมา ด้วยความเร็วสูง
หนังศีรษะหวังยู่ชาวาบ เธอไม่หันกลับไป แค่เหลือบเห็นเงาสีเขียวอมเทากลุ่มหนึ่งพุ่งออกมาจากกองกระดูกที่เธอเพิ่งตกลงไป
มันเคลื่อนที่ด้วยสี่ขา ขาหน้ายาวกว่าขาหลังมาก ตอนขยับทั้งร่างเหมือนคันธนูที่ง้างจนสุด ดีดพุ่งไปข้างหน้าครั้งแล้วครั้งเล่า
ลิงทะเล
คำนี้ผุดขึ้นมาในหัวเธอ
เธอเองก็ไม่รู้ว่าเคยเห็นจากที่ไหน อาจเป็นนิยายหรือหนังสักเรื่องที่พูดถึงคำนี้ พอนึกขึ้นมาแล้วมันก็ผุดขึ้นอย่างเป็นธรรมชาติ
รูปร่างคล้ายลิง ผิวสีเขียวอมเทาเหี่ยวย่นแนบไปกับโครงกระดูก ใบหน้าเรียวยาว ดวงตาสองข้างฝังอยู่ในเบ้าตาที่โปนออกมา ไม่มีรูม่านตา มีแต่สีขาวขุ่นพร่าเลือน
กรงเล็บของมันเหมือนมือคน เล็บยาวกว่าปกติสองเท่า แหลมคม ข่วนบันไดหินจนทิ้งรอยสีขาวตื้น ๆ ไว้หลายรอย
หวังยู่เผ่นหนีสุดชีวิต
ปลายสุดของบันไดหินเป็นซุ้มประตูโค้ง ด้านหลังมืดจนมองไม่เห็นแม้แต่ปลายนิ้ว เธอหลับตาพุ่งเข้าไปข้างใน แล้วเตะโดนอะไรบางอย่างจนร่างทั้งร่างคะมำล้มลง
ลิงทะเลที่ตามหลังมาทันตวัดกรงเล็บตบพื้นข้างจุดที่เธอล้มเมื่อครู่ดังเพียะ
หวังยู่พลิกตัวกลิ้งไปด้านข้าง หลบไปอยู่หลังเสาหินต้นหนึ่ง
เธอพิงเสาหอบหายใจ หัวใจเต้นกระหน่ำรุนแรง
ลิงทะเลมองไม่เห็นเธอ มันวนเวียนอยู่ด้านนอกเสา ใช้กรงเล็บขูดพื้น ส่งเสียงครืดคราดในลำคอ
มันวนอยู่สองรอบแล้วหยุด ใบหน้าเรียวเอียงมาทางหวังยู่เล็กน้อย ดวงตาสีขาวขุ่นจ้องมายังที่ซ่อนของเธอ
มันได้กลิ่นเธอ
หวังยู่กลั้นหายใจ ค่อย ๆ ขยับถอยหลังอย่างเงียบเชียบ
มือที่คลำอยู่ด้านหลังสัมผัสโดนบางอย่าง แข็งทื่อ เป็นแท่งทรงกระบอก ยาวประมาณครึ่งแขน
เธอกำมันไว้ในมือแล้วลองชั่งดู หนักพอ แข็งแรงพอ
ลิงทะเลยังคืบเข้ามาทางเธอ ปลายกรงเล็บยื่นมาถึงขอบเสาแล้ว
เธอกำแท่งไม้แน่น
ใบหน้าของลิงทะเลยื่นเข้ามา หวังยู่เหวี่ยงแท่งไม้ฟาดใส่ทันที
แท่งไม้กระแทกหัวมันดังทึบ เจ้าสิ่งนั้นส่งเสียงกรีดร้องแหลมบาดหูแล้วถอยไปสองก้าว ใช้กรงเล็บกุมหน้าผากตัวเอง ของเหลวสีดำคล้ำซึมออกมาตามซอกนิ้ว
มันมึนงงจากแรงกระแทก สะบัดหัวไปมา ปากอ้า ๆ หุบ ๆ เผยให้เห็นฟันเล็กแหลมถี่เต็มปาก
หวังยู่ฉวยจังหวะนั้นพลิกตัวลุกขึ้น แล้ววิ่งต่อไปในความมืดมิด
คราวนี้เธอวิ่งเร็วกว่าเดิม ปลายเท้าคอยหยั่งพื้นโดยอัตโนมัติ แม้จะมองไม่เห็นว่าตรงไหนเป็นหลุม ตรงไหนนูนขึ้นมา แต่เท้าก็หลบได้เอง
ลิงทะเลที่อยู่ด้านหลังฟื้นตัวแล้วเริ่มไล่ตามอีกครั้ง เสียงกรีดร้องของมันดังจากไกลเข้ามาใกล้ แล้วกลับไกลออกไป วนเวียนตามเธอมาตลอดทาง
เธอวิ่งผ่านทางเดินแคบ ๆ สองข้างกำแพงมีช่องเว้าลึกคล้ายซุ้มเล็ก ๆ
ในแต่ละช่องมีรูปสลักหินขนาดเล็กนั่งยอง ๆ ยกมือทั้งสองข้างขึ้น ท่าทางแปลกประหลาดราวกับกำลังประคองอะไรบางอย่าง
ตอนหวังยู่ผ่านช่องหนึ่ง ไหล่ของเธอเผลอไปเฉี่ยวมือที่รูปสลักยกขึ้น
สิ่งนั้นขยับเล็กน้อย เสียงกร๊อบดังขึ้น เธอได้ยินเสียงฟันเฟืองขบกัน
เป็นเสียงน้ำ
ไหลลงมาจากด้านบน ซ่าเป็นสายใหญ่
เธอเงยหน้าขึ้น เห็นเพดานหินเหนือศีรษะแยกออกเป็นรอยแตก ของเหลวสีแดงคล้ำข้นเหนียวกำลังทะลักลงมาจากด้านใน
หวังยู่เบี่ยงตัวหลบไปด้านข้างทันที ของเหลวพวกนั้นสาดลงบนพื้นที่เธอยืนอยู่เมื่อครู่ ส่งเสียงฉ่าและพ่นควัน หินถูกกัดกร่อนจนเป็นรูพรุนเต็มไปหมด
กรด
หรือไม่ก็เป็นอะไรสักอย่างที่คล้ายกัน
หวังยู่ได้กลิ่นฉุนรุนแรง เธอยกมือปิดปากกับจมูกแล้ววิ่งต่อไป
ลิงทะเลที่ตามหลังมาก็ไล่มาถึงเช่นกัน มันช้ากว่าหวังยู่เพียงก้าวเดียวตอนมาถึงทางเดินช่วงนั้น ของเหลวสีแดงคล้ำตกลงบนขั้นบันไดตรงหน้ามันพอดี
เจ้าสิ่งนั้นเหยียบตรงจุดนั้นแล้วพุ่งไปข้างหน้า อุ้งเท้าหน้าข้างหนึ่งจมลงไปในของเหลว
มันกรีดร้องทรมานยิ่งกว่าเดิมสิบเท่า ร่างทั้งร่างดีดลอยขึ้น ปลายกรงเล็บมีควันดำลอยกรุ่น เนื้อหนังสีเขียวอมเทาเน่าเปื่อยกลายเป็นสีน้ำตาลดำให้เห็นต่อหน้าต่อตา
แต่มันไม่หยุด
มันซ่อนอุ้งเท้าที่เน่าเปื่อยไว้ใต้ท้อง ใช้ขาอีกสามข้างไล่ตามต่อไป เสียงร้องของมันแฝงความเคียดแค้นจนชวนให้หนังศีรษะชาวาบ
หวังยู่หนีอยู่นานจนขาทั้งสองข้างชา ปอดแทบระเบิด
เธอวิ่งจนเสียงกรีดร้องของลิงทะเลเบาลงเรื่อย ๆ และสุดท้ายก็เงียบหายไปอย่างสิ้นเชิง
เธอหยุดพิงกำแพง หอบหายใจเฮือกใหญ่ ลำคอแห้งผากร้อนเหมือนมีไฟลุก
แผ่นหลังแสบร้อน เธอใช้มือแตะดู ปลายนิ้วเปื้อนของเหนียวหนืดเล็กน้อย เป็นเลือด
เสื้อผ้าถูกข่วนจนขาดเป็นสามรอย เนื้อเปิดออกจนเห็นแผล เจ็บจนเธอแยกเขี้ยว
เธอไม่กล้าอยู่ต่อ รีบคลานลึกเข้าไปตามทางนี้
คลานไปได้ราวสองสามนาที เธอก็ตกลงไปในพื้นที่อีกแห่งหนึ่ง
เบื้องหน้ามีประตูบานหนึ่ง
ตรงกลางมีช่องแคบ ๆ แสงสีเหลืองอบอุ่นลอดออกมาจากร่องประตู
หวังยู่ยื่นมือผลักประตู
ประตูหินเบากว่าที่คิด ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดแล้วแง้มออกเป็นช่อง
เธอมุดเข้าไปข้างใน แล้วชะงักงันไปทั้งร่าง
ที่นี่คือสุสานขนาดใหญ่
บนเพดานฝังลูกกลม ๆ ไว้นับร้อยนับพันเม็ด แต่ละเม็ดเปล่งแสงนวลสีเหลืองอบอุ่น
ผนังทั้งสี่ด้านเต็มไปด้วยภาพจิตรกรรมฝาผนัง สีสันสดใส ลายเส้นพลิ้วไหว ตัวละครในภาพมีชายเสื้อปลิวสะบัด ท่วงท่าสงบนิ่ง ภายใต้แสงเงานั้นดูราวกับจะขยับได้ทุกเมื่อ
ใต้เท้าเป็นแผ่นหินสีดำขนาดใหญ่
กลางสุสานมีโลงศพตั้งอยู่ ฝาโลงสลักรูปใบหน้าด้านข้างของหญิงสาว คิ้วตาโค้งงาม มุมปากแต้มรอยยิ้มจาง ๆ
หวังยู่ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นเป็นเวลานาน
ที่นี่เงียบเหลือเกิน เงียบจนไม่กล้าหายใจแรง
บรรยากาศแตกต่างจากทางเดินมืดเย็นและชวนขนลุกด้านนอกอย่างสิ้นเชิง ราวกับไม่ใช่สถานที่เดียวกัน
ที่นี่มีความอบอุ่นและความขรึมสง่างามแปลกประหลาด ทำให้รู้สึกว่าการก้าวเข้ามาก็เป็นการลบหลู่แล้ว
หวังยู่ค่อย ๆ เดินเข้าไป เสียงฝีเท้าก้องสะท้อนในพื้นที่โล่งกว้าง
เมื่อเดินมาถึงหน้าโลง เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนยื่นมือผลักฝาโลง
หนัก
เธอออกแรงผลัก ฝาโลงเลื่อนเปิดออกไปครึ่งหนึ่ง เผยให้เห็นสิ่งที่อยู่ข้างใน