เฉิงซวี่สั่งคนส่งอาซ่งหรือยายซ่งกลับบ้านเกิดหนึ่งเที่ยว เพื่อนำตำรายาเกี่ยวกับแมลงพิษกลับมาหลายเล่ม
กู้เหมียนเรียนแพทย์ เธอชอบตำรายามากที่สุด ว่างเมื่อไหร่ก็จะหยิบมาอ่านศึกษา
เพราะแมลงพิษไม่เพียงแต่ใช้ทำร้ายคน แต่ยังใช้ช่วยคนได้ด้วย
“คุณนายลี่” ยายซ่งถือถ้วยน้ำซุปเดินเข้ามา “ดื่มซุปนี้เถอะ ถึงแม้จะไม่สามารถออกฤทธิ์ต่อแมลงพิษในตัวคุณได้ แต่ก็ไม่มีผลข้างเคียง”
“ขอบคุณค่ะ”
กู้เหมียนรับถ้วยน้ำซุปมาดื่มหมดเกลี้ยง
“คุณนายลี่ คุณช่างขยันเรียนจริงๆ แค่นี้ก็อ่านไปครึ่งเล่มแล้ว”
“เนื้อหาน่าสนใจดี เผลอแป๊บเดียวก็อ่านไปมากขนาดนี้แล้ว”
“งั้นคุณก็สุดยอดมาก ตอนที่ฉันเรียน ฉันอ่านไม่อ่านเลยด้วยซ้ำ ถูกแม่ฉันตีหลายทีถึงได้ถูกบังคับให้เรียน”
กู้เหมียนหัวเราะ “ตอนหนุ่มสาวก็เป็นแบบนี้แหละ”
“ตอนนี้คนที่เลี้ยงแมลงพิษได้น้อยลงเรื่อย ๆ ฉันก็กลัวว่าวันหนึ่งมันจะสูญหายไป”
กู้เหมียนพูด “ถ้าการเลี้ยงแมลงพิษเป็นแบบที่หลานจิงห่าวใช้มันทำร้ายคน การสูญหายไปก็เป็นเรื่องดี”
“แต่ฉันดูจากตำรา แมลงพิษแต่เดิมใช้รักษาโรค”
“ใช่ สภาพแวดล้อมที่เราอาศัยอยู่มีพิษมาก แมลงพิษที่เลี้ยงด้วยพิษนั้นย่อมเป็นพิษร้ายแรง แต่ก็สามารถแก้พิษได้ร้อยชนิด...”
กู้เหมียนพยักหน้า “จะเห็นได้ว่าทุกอย่างมีสองด้าน”
“เวลาไม่เช้าแล้ว คุณนายลี่ คุณพักผ่อนเถอะ”
“ไม่รีบ ฉันจะไปดูอี้หวนหน่อย”
กู้เหมียนวางตำราในมือ แล้วลุกขึ้นไปที่ชั้นสาม
ซินซินหลับไปแล้ว สวีอี้หวนนั่งอยู่บนโซฟาด้านข้าง กำลังปักผ้าอย่างตั้งใจ
“อี้หวน”
กู้เหมียนเรียกเธอด้วยเสียงเบา
“เหมียนเหมียน คุณมาแล้ว” สวีอี้หวนลุกขึ้นต้อนรับ “นั่งก่อนสิ”
“ฉันมาดูเธอ อยู่ที่นี่ปรับตัวได้ไหม?”
“ฉันสบายดี ไม่ต้องห่วงฉัน”
“ฉันว่าเธอดูอาการดีขึ้นนะ”
สวีอี้หวนพยักหน้า “เหมียนเหมียน ในใจฉัน ไม่เคยเบาสบายขนาดนี้มาก่อน”
“เมื่อก่อนฉันเฝ้ารอทุกวันจวินหลินกลับบ้าน อธิษฐานให้เขามองฉันอีกสักหนึ่งครั้ง ยิ่งคาดหวัง ก็ยิ่งผิดหวัง”
“แต่ตอนนี้ไม่เหมือนเดิมแล้ว ฉันสามารถยืนยันเส้นทางที่ฉันเหยียบอยู่ ฉันยืนยันได้ว่าฉันจะดูแลซินซินได้ดี ฉันยังสามารถทำเรื่องที่ตัวเองชอบได้ ในใจฉันรู้สึกมั่นคงมาก”