ลี่ถิงเซินเปลี่ยนหัวข้อสนทนา "ที่รัก ฉันติดตั้งเครื่องดักฟังไว้ในห้องทำงานของลู่หล่าง"
"เธอสงสัยเขามานานแล้วใช่ไหม?"
"ใช่ แค่ยังไม่มีหลักฐาน เขายังไงก็เป็นอาจารย์ของเธอ ถ้าไม่มีหลักฐานชัดเจน ก็พูดกันยาก"
"คนที่ควรขอโทษคือฉันต่างหาก" กู้เหมียนพูดทั้งน้ำตา "ฉันมองคนไม่ขาด ถึงได้พาให้เธอพลอยลำบากไปด้วย"
"โง่เขลาจริงๆ จะโทษเธอได้ยังไง" ลี่ถิงเซินยิ้ม "เป็นฉันเองที่ไม่สามารถปกป้องเธอได้ ทำให้เธอต้องทนทุกข์"
กู้เหมียนก้าวเท้าออกไปโดยไม่รู้ตัว "ถิงเซิน ฉันคิดถึงเธอมาก..."
"อย่าเข้ามา!" ลี่ถิงเซินรีบถอยหลัง "ฉันขอร้องเธอ..."
กู้เหมียนยืนนิ่งอยู่กับที่ ร้องไห้ออกมาอย่างแตกสลาย
"อย่าร้องไห้" ลี่ถิงเซินพูด "ถึงแม้ฉันจะเข้าใกล้เธอไม่ได้ แต่ฉันยังรักเธอเสมอ รักเธอตลอดไป"
"ฉันจะหาทาง" กู้เหมียนพูดทั้งน้ำตา "ฉันจะต้องหาทางบังคับให้หนอนพิษออกมาให้ได้"
"ดี ฉันจะรอเธอมารับฉันกลับบ้าน" ลี่ถิงเซินพูดเสียงอ่อนโยน "ฝนใกล้จะตกแล้ว เธอกลับบ้านก่อนนะ ดีไหม?"
กู้เหมียนพยักหน้า "ดี..."
......
เมื่อกู้เหมียนกลับมาถึงอวิ๋นเยว่วาน ฝนที่ตกลงมาอย่างหนักก็ได้ชะล้างเมืองนี้ไปแล้ว
เธอยืนอยู่หน้าหน้าต่างกระจกบานใหญ่ของห้องนอนหลัก มองดูม่านฝนด้านนอกอย่างเหม่อลอย
"เหมียนเหมียน"
เย่จวินหลินเคาะประตูเข้ามา "เธอจำความได้ตั้งแต่เมื่อไหร่"
"แค่สองวันนี้เอง" กู้เหมียนยิ้ม "พี่ชาย ขอบคุณที่คอยปกป้องฉันมาตลอด"
"คนที่คอยปกป้องเธอมาตลอดคือถิงเซิน ฉันแค่แสดงละครไปกับเขา" เย่จวินหลินเดินเข้ามาใกล้เธอ "เธอฉลาดขนาดนี้ พอจำความได้แล้ว ไม่ต้องถามอะไร ก็รู้ว่าทุกอย่างมันเป็นยังไง"
"ใช่ เพราะฉันมั่นใจว่าลี่ถิงเซินเป็นคนแบบไหน ฉันเลยไม่จำเป็นต้องถาม" กู้เหมียนยกมือกดที่หัวใจของตัวเอง "และฉันก็รู้จักร่างกายของตัวเองดี"
"เหมียนเหมียน หนอนพิษไม่ได้ทำอันตรายต่อร่างกายเธอใช่ไหม?"
กู้เหมียนส่ายหน้า "ตอนนี้ยังไม่... แต่กู้ซิงจือเป็นคนที่ยอมหักไม่ยอมงอ ต้องรีบหาทางเอาหนอนพิษออกให้เร็วที่สุด"
"ฉันจะไปรับป้าซ่งมาเดี๋ยวนี้อวิ๋นเยว่วาน รวมกับป้าหลู่และเธอ พวกเธอสามคนต้องคิดหาทางออกได้แน่ "
"ตอนนี้ก็ทำได้แค่นี้แหละ" กู้เหมียนถาม "กู้ซิงจืออยู่ที่ไหน?"