เย่จวินหลินใจหายวาบ รีบหันรถกลับทันที
“เป็นอะไรไป?” กู้เหมียนถาม
“เปล่า มีของลืมไว้ ต้องกลับบ้านก่อน”
เย่จวินหลินลงจากรถกลับเข้าห้องนอนใหญ่ หยิบโทรศัพท์โทรหาลี่ถิงเซิน
“คุณอยู่บ้านหรือ?”
“อืม”
“เหมียนเหมียนอยากไปหาแม่ ผมเห็นรถคุณจอดอยู่หน้าประตู เลยหันกลับมา คุณออกไปก่อน เราค่อยไปทีหลัง”
“ได้”
เย่จวินหลินวางสาย หันกลับมาก็เห็นกู้เหมียนยืนอยู่ที่ประตู จ้องเขามอง
เย่จวินหลินรู้สึกผิดจนใจคอไม่ดี “เหมียนเหมียน ทำไมเธอตามขึ้นมาล่ะ?”
กู้เหมียนยิ้มบาง “ฉันก็มีของลืมไว้เหมือนกัน”
“เอาแล้วหรือยัง?”
“เอาแล้ว”
“งั้นไปกันเถอะ”
เมื่อมาถึงตระกูลลี่อีกครั้ง รถของลี่ถิงเซินหายไปแล้ว
เย่จวินหลินพากู้เหมียนเข้าไปในบ้าน ถ้วยชาในมือคุณย่าตระกูลลี่หล่นลงพื้นดังกระทบ ก่อนจะมองกู้เหมียน น้ำตาไหลออกมาไม่หยุด
เย่จวินหลินแนะนำ “เหมียนเหมียน นี่คุณย่าตระกูลลี่ เรียกคุณย่านะ”
“คุณย่า”
“เหมียนหนู ในที่สุดหนูก็กลับบ้านแล้ว...”
“คุณย่า เรามาเยี่ยมแม่ครับ”
“แม่หนูอยู่ในห้องของหนานหนาน เหมียนหนูกับหนานหนานไม่อยู่ ทุกวันเธอได้แต่เก็บเสื้อผ้าของหนานหนาน”
กู้เหมียนเดินขึ้นไปชั้นบน เจอหลินจิ่นซูในห้องของหนานหนาน
หลินจิ่นซูนั่งอยู่บนเตียง เงียบ ๆ จับเสื้อผ้าของหนานหนานมานั่งเก็บ
กู้เหมียนเดินเข้าไป นั่งยอง ๆ ตรงหน้าเธอ
เมื่อสายตาสบกัน หลินจิ่นซูชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วรีบยกมือขึ้น ลูบใบหน้ากู้เหมียนเบา ๆ
“ลูกแม่...”
“อืม หนูกลับมาแล้ว” กู้เหมียนกอดเธอ น้ำตาไหลออกมา “ขอโทษที่มาช้า”
“อย่าร้อง!” หลินจิ่นซูรีบปลอบ “ลูกแม่อย่าร้องไห้ แม่จะปกป้องหนู...”
“อื้ม...”
เย่จวินหลินยืนอยู่ที่ประตู ตาแดงก่ำโดยไม่รู้ตัว
แม่เสียสติก็เพราะลูกสาวหายไป
เขาถึงจะไม่ใช่ผู้หญิง แต่ก็เข้าใจที่กู้เหมียนพูด สำหรับแม่ส่วนใหญ่ ลูกคือชีวิตของพวกเธอ
แล้วในใจของสวีอี้หวน ซินซินคืออะไรกันแน่?
เย่จวินหลินหยิบโทรศัพท์ออกมา มองหน้าต่างข้อความบนวีแชทที่ไม่เคยมีคำตอบ ใบหน้าคล้ำลงทันที
เขากดโทรออก
“เพิ่มคน ขุดทุกตารางนิ้ว ก็ต้องเอาสวีอี้หวนออกมาให้เจอ!”
......
มื้อเที่ยงกินที่ตระกูลลี่