"เราไม่ได้ทำอะไรกันนานแล้วนะ..."
ริมฝีปากบางของชายหนุ่มแนบข้างหูกู้เหมียน เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าพาให้ใจสั่น
"ถิงเซิน ฉันต้องไปโรงพยาบาล..."
กู้เหมียนเบี่ยงหน้าหลีกจูบของเขา
"แค่ครั้งเดียว!"
เวลาราวกับถูกยืดออกไปไม่สิ้นสุด
กว่ากู้เหมียนจะรู้สึกว่าตัวเองใกล้หมดสติ ชายหนุ่มถึงได้ปล่อยเธอ
"เจ็บตรงไหนหรือเปล่า?" เสียงทุ้มน่าฟังของชายหนุ่มดังข้างหู "เดี๋ยวจะให้คนไปซื้อกระเป๋ารุ่นใหม่ล่าสุดมาให้นะ"
กู้เหมียนค่อย ๆ ลืมตามองเขา
เขารูปงาม ใบหน้างดงามประหนึ่งเทพ มาดเยือกเย็นหยิ่งยะโส อาจเพราะเพิ่งเสร็จกิจรัก บนใบหน้าหล่อเหลาไร้ที่ติยังมีร่องรอยเสน่หาหลงเหลืออยู่
แต่งงานมาสามปี กู้เหมียนดูออกว่าเขาเพิ่งได้รับความพึงพอใจ
ถึงได้ใจป้ำขนาดนี้
กู้เหมียนยิ้มขมขื่น "คุณลืมไปแล้วหรือเปล่า ว่าฉันยังต้องอยู่ในคุก"
"ก็งั้นรอออกจากคุกแล้วค่อยใช้"
หัวใจของกู้เหมียนถูกแทงอย่างแรง!
เขาพูดง่ายดายไม่แยแส ราวกับการเข้าคุกของเธอเป็นแค่ไปพักร้อน
"ใกล้จะพ้นโทษแล้วไม่ใช่เหรอ?" มือของชายหนุ่มลูบไล้ปลอบประโลมบนใบหน้าเธอเบา ๆ "ฉันเคยบอกตั้งนานแล้ว หนึ่งปีผ่านไปเร็วนักหนา"
กู้เหมียนกลั้นน้ำตา ดึงมือเขาไว้ เสียงแหบแห้งยากลำบาก "โรงพยาบาลโทรมาแจ้งว่าคุณยายรู้สึกไม่ค่อยสบาย คุณพอมีเวลาสักเดี๋ยวไหม? ไปโรงพยาบาลกับฉันเยี่ยมท่านหน่อยนะ"
เธอติดคุกอยู่ ไม่อาจออกข้างนอกตามอำเภอใจ
โชคดีที่เพราะประพฤติตัวดี ถึงได้มีวันหยุดเยี่ยมบ้านหนึ่งวัน
ตั้งแต่เช้าที่ออกจากคุก เดิมตั้งใจจะตรงไปโรงพยาบาลเลย แต่กลัวว่าคุณยายเห็นสภาพเธอแล้วจะเป็นห่วง จึงแวะกลับมาเปลี่ยนเสื้อผ้า ผลคือเจอเข้ากับลี่ถิงเซินที่เพิ่งกลับจากไปทำงานต่างประเทศ
เธอรีบไปโรงพยาบาล แต่ชายหนุ่มกลับร่ำร้องไม่ยอมปล่อย หน่วงเหนี่ยวเธอตลอดเช้า
กู้เหมียนคิดว่าเจอเขาก็ดี เหมือนกัน ถ้าไปโรงพยาบาลพร้อมกัน คุณยายคงดีใจที่ได้เห็นเขา
แต่ชั่วอึดใจถัดมา ชายหนุ่มกลับชักมือกลับไปเสียดื้อ ๆ
ใจกู้เหมียนปลิววูบ!
"ช่วงบ่ายฉันมีธุระอีก เธอไปเองเถอะ" ลี่ถิงเซินลุกขึ้น หยิบบัตรจากลิ้นชักโต๊ะข้างเตียงยื่นให้ "ซื้อของฝากคุณยายด้วย"
กู้เหมียนไม่ได้แปลกใจ เพราะไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาใช้เงินปัดเป่า
เขาไม่เคยคิดเลยว่า คุณยายไม่ได้ต้องการเงิน แต่ต้องการเห็นพวกเขาสองคนรักใคร่กลมเกลียวกัน
ลี่ถิงเซินอาบน้ำใส่เสื้อผ้าแล้วออกจากบ้านไป โดยไม่มีแม้แต่คำลา
กู้เหมียนลุกขึ้นเก็บของนิดหน่อย ตอนลงจากเตียง ขาทั้งสองยังสั่นระริก
เธอห่อเกี๊ยวน้ำลูกเล็ก ติดตัวไปโรงพยาบาล กะจะต้มให้คุณยายกิน
ตอนเดินเข้าห้องผู้ป่วย กู้เหมียนนิ่งค้าง ถุงในมือร่วงลงพื้น!
"คุณยาย!"
แม้คุณยายสุขภาพไม่ดีต้องอยู่โรงพยาบาลทั้งปี แต่ไม่เคยอยู่ในสภาพที่ต้องใช้เครื่องช่วยหายใจเช่นนี้มาก่อน!
กู้เหมียนพุ่งเข้าไปพลางร้อนใจเรียก "คุณยาย หนูกลับมาแล้ว ลืมตามองหนูหน่อยสิคะคุณยาย!"
คุณยายลืมตาขึ้นอย่างยากลำบาก ดวงตาที่เคยไร้แววมีแสงเล็ก ๆ สว่างขึ้น "เหมียนเหมียน หนูมาแล้วรึ..."
"คุณยายเป็นอะไรคะ?" กู้เหมียนรีบถาม "ในโทรศัพท์พยาบาลบอกว่าคุณยายแค่รู้สึกไม่ค่อยสบายแล้วคิดถึงหนูไม่ใช่เหรอคะ? ทำไมถึงขั้นนี้!"
"ยายกลัวหลานตกใจ ถึงให้พยาบาลพูดอย่างนั้น เหมียนเหมียน ยายใกล้จะอยู่ต่อไม่ไหวแล้ว"
"ไม่มีทางค่ะ!"
กู้เหมียนรีบจับมือคุณยายมาจับชีพจร
น้ำมันในตะเกียงมอดหมด ใกล้ล่วงลับเต็มที
น้ำตาพรั่งพรูดังเขื่อนแตก กู้เหมียนเสียใจประหนึ่งหัวใจถูกมีดกรีด
"เหมียนเหมียน เกิดแก่เจ็บตายเป็นเรื่องธรรมดา อย่าร้องไห้" คุณยายลูบคลำใบหน้าเธอ "ยายมีหลานสาวกตัญญูอย่างหนู ชาตินี้ไม่เคยเสียดายอะไร มีแค่เป็นห่วงหนูไม่เลิก"
"คุณยาย อย่าเพิ่งจากไปนะคะ!" กู้เหมียนปาดน้ำตาลวก ๆ ฝืนยิ้มพลางกล่าว "อีกเดือนเดียวหนูก็จะพ้นโทษแล้ว จากนี้ไปจะอยู่กับคุณยายทุกวัน คุณยายอยากกลับบ้านนอกไม่ใช่เหรอคะ? รอคุณยายหายดีแล้วเรากลับกันนะ..."
"ได้สิ" คุณยายมองเธอด้วยแววยินดี "เรียกถิงเซินมาด้วยกัน พวกเธอช่วยกันให้ยายมีเหลนน้อยหน้าตาน่ารักสักคนสิ"
ทั้งที่รู้ว่าเป็นไปไม่ได้ แต่กู้เหมียนก็พยักหน้าเต็มแรง "ดีค่ะ เขาต้องยอมแน่ เดิมเขาก็ตั้งใจจะมาเยี่ยมคุณยาย แต่บริษัทเกิดมีเรื่องด่วนกะทันหันต้องจัดการ"
"งานสำคัญ"
คุณยายล้วงหยกครึ่งวงกลมจากใต้หมอนวางใส่มือกู้เหมียน
บนนั้นสลักหงส์ เนื้อหยกเนียนละเอียดสัมผัสอุ่นนุ่ม เป็นของดีหาตัวจับยาก
"เหมียนเหมียน เก็บให้ดีนะ นี่คือ..."
คุณยายยังพูดไม่ทันจบ ประตูห้องผู้ป่วยก็ถลันเปิดออก
ลี่ถิงเซินสวมสูทสีเข้มสั่งตัด รูปร่างสูงเพรียวสมส่วน ช่วงไหล่กว้างสะโพกแคบเรียวขายาว เป็นราวกับหุ่นเดินแบบ ทุกอากัปกิริยาล้วนผุดพรั่งด้วยสง่าราศีแต่กำเนิด
กู้เหมียนดีใจ "คุณยาย ถิงเซินมาแล้ว ถิงเซินมาเยี่ยมคุณยายแล้วค่ะ!"
ลี่ถิงเซินมาถึงข้างเตียง แต่สีหน้ากลับไม่ปกติ
ปกติแล้วเขามักเยือกเย็นข่มอารมณ์ไม่แสดงสีหน้า แต่ยามนี้กลับดูกังวลไม่เป็นสุข "กู้เหมียน ลั่วเซวี่ยไม่สบาย ต้องให้เธอไปถ่ายเลือดเดี๋ยวนี้"
กู้เหมียนนิ่งงัน เธอคิดมาตลอดว่าลี่ถิงเซินเป็นกังวลเพราะคุณยาย ไม่คิดเลยว่าจะเป็นเพราะอิ่นลั่วเซวี่ย!
ก็จริง ในโลกนี้ หญิงที่เขารักที่สุดมีแค่รักแรกสมัยเด็กอิ่นลั่วเซวี่ยเท่านั้น ไม่มีใครเทียบเธอได้!
กู้เหมียนกล้ำกลืนความเจ็บรวดร้าวที่หน้าอก เสียงสะอื้นอู้อี้ "คุณยายใกล้จะอยู่ต่อไม่ไหวแล้ว ฉันต้องอยู่ข้างท่าน ถิงเซิน คุณให้อิ่นลั่วเซวี่ยใช้เลือดจากคลังเลือดได้ไหม?"
"เลือดกรุ๊ปหายากมีน้อยอยู่แล้ว แล้วโรงพยาบาลนี่ก็ไม่มี คลังเลือดที่ใกล้สุดเดินทางชั่วโมงกว่า กว่าเลือดจะมาถึงคนก็ตายแล้ว" ลี่ถิงเซินดึงข้อมือเธอออกไปข้างนอก "กู้เหมียน ชีวิตคนเป็นเรื่องสำคัญ เธอต้องไป!"
"ฉันจะอยู่กับคุณยาย! ปล่อยฉันนะ!" กู้เหมียนดิ้นรน แต่ไร้ผล
"เหมียนเหมียน... เหมียนเหมียน!" คุณยายบนเตียงคนไข้ยื่นมือมาทางเธอ เอ่ยอย่างร้อนรน "เรื่องชาติกำเนิดของหนู ยายไม่เคยบอกหนูเลย จริง ๆ แล้วหนู..."
"คุณยาย!"
กู้เหมียนถูกลากออกจากห้องผู้ป่วย ตรงไปยังสถานีถ่ายเลือด
คนปกติบริจาคเลือดได้ไม่เกิน 400 มิลลิลิตร แต่ลี่ถิงเซินบอกว่าเลือดอิ่นลั่วยังไม่พอ สั่งให้ดูดไปถึง 800 มิลลิลิตร
หลังจากดูดเลือด ใบหน้ากู้เหมียนซีดขาวดั่งกระดาษมานานแล้ว
เธอฝืนร่างกายที่อ่อนเปลี้ยประคองกำแพงกลับมาห้องผู้ป่วยคุณยาย กลับเห็นเครื่องช่วยหายใจหยุดทำงานแล้ว ผ้าขาวผืนหนึ่งปกคลุมร่างผ่ายบางของคุณยายเสียแล้ว!
ภาพเบื้องหน้ากู้เหมียนหมุนติ้วหมุนติ้ว ขาทรุดแทบล้มลงกับพื้น
เธอไร้กระทั่งแรงร่ำไห้ คลานเข้าไปหาคุณยายอย่างยากเย็น
"ไม่นะ... คุณยาย... ขอร้องอย่าทิ้งหนู..."
เธอคุกเข่าข้างเตียง กอดร่างไร้วิญญาณคุณยาย เจ็บปวดสุดประมาณ
"กู้เหมียน อย่าเศร้าไปเลย"
เสียงทุ้มต่ำเย็นชาของลี่ถิงเซินดังขึ้นข้างหลัง "จริงสิ ลั่วเซวี่ยพ้นขีดอันตรายแล้ว เธอลำบากหน่อย... แล้วก็ ทางเรือนจำโทรมาแจ้งว่าเธอควรกลับไปแล้ว"