"หลิวไห่จง ฉันจะเอ็งตาย"
ฉาจู้คำรามเหมือนสิงโตหนุ่มที่บ้าคลั่ง
ถ้าไม่ติดว่าหลิวกวงฝู่กับหลิวกวงเทียนรั้งไว้ เขาจะต้องทุบไอ้แก่เฒ่าไม่ตายดีอย่างหลิวไห่จงให้ตายคามือแน่
"หลินเส้าเหวิน แกมันสัตว์นรกชัดๆ"
หลิวไห่จงทิ้งประโยคไว้หนึ่งแล้วรีบวิ่งกลับบ้าน
เขากล้าต่อปากต่อคำกับหลินเส้าเหวิน เพราะหลินเส้าเหวินปกติจะไม่ลงมือ แต่ไอ้บ้าบิ่นอย่างฉาจู้ไม่สนเรื่องพวกนี้หรอก
"หลินเส้าเหวิน ทำไมนายกลับมาทีไรก็หาเรื่องทุกทีเลย" อี้จงไห่ขมวดคิ้วถาม
"ท่านผู้เฒ่าหนึ่ง เรื่องฟ้าดินจะยังคุม แต่คนอื่นคุยกันนี่นายก็จะคุมด้วยเหรอ" หลินเส้าเหวินไม่พอใจ
"ใช่" สวี่ต้าเม่าเองก็ลุกขึ้นหนุน "ท่านผู้เฒ่าหนึ่ง นายนี่ชอบสอนพวกเราให้เพื่อนบ้านใกล้ชิดกันไม่ใช่เหรอ ไม่คุยกันแล้วจะสนิทกันได้ไง"
อี้จงไห่ขมวดคิ้ว
มือกับสวี่ต้าเม่าหรือมือกับหลินเส้าเหวินคนใดคนหนึ่งเขาไม่กลัว แต่ถ้าสองคนนี้จับมือกัน เรื่องมันจะใหญ่ขึ้น แม้เขาจะไม่อยากยอมรับ แต่ในหมู่คนรุ่นใหม่ในลานบ้านนี้ สองตัวแสบนี้แหละฉลาดที่สุด
ไม่ได้ ต้องหาทางสั่งสอนพวกมัน
หลินเส้าเหวินเห็นอี้จงไห่เงียบไป ก็นึกเบื่อ
ตอนเดินผ่านหน้าเจียจางซื่อ ก็เห็นริมฝีปากนางขยับละเมียด
"ไอ้ชาติชั่วช้า ตายไปก็ไม่มีลูกชายสืบสกุล..."
ถึงจะไม่มีเสียงออกมา แต่ด้วยระดับการศึกษาของเจียจางซื่อ หลินเส้าเหวินเดาได้ไม่ยากว่านางกำลังด่าอะไร
หลินเส้าเหวินจึงหยุดฝีเท้า แอบเข้าใกล้นางแล้วตะโกนดังลั่น "เจียจางซื่อ ดูนั่น เถ้าเจียมานั่น!"