"ในบรรดาเลขาฯ ที่ชางผิง มีตั้งมากมาย แต่สุดท้ายก็ต้องพึ่งพาท่านนะพี่" หลินเส้าเหวินก็พูดประจบประแจงเช่นกัน
"อย่าพูดอย่างนั้นเลย" ฉินคานเต็มไปด้วยรอยยิ้ม "ถ้าพูดถึงความร่ำรวย ก็ต้องดูที่จ้าวเอ้อแห่งหมู่บ้านจ้าว ไอ้แก่เจ้าเล่ห์นั่นถึงจะมีความสามารถจริง ๆ"
"ต่างก็มีดีกันไปคนละแบบ ต่างคนต่างก็มีดี"
หลินเส้าเหวินยิ้มพลางรินน้ำชาให้ทั้งสอง ขณะที่หลัวเสี่ยวเอ๋อก็นำขนมและผลไม้กระป๋องออกมาให้ทั้งสองกิน
"พ่อ"
ฉินจิงหรูมองขนมตรงหน้า แล้วแอบดึงชายเสื้อของฉินคานเบา ๆ
"น้องสาวจิงหรู อย่าเกร็งไปเลย ฉันน่ะเป็นเพื่อนต่างวัยกับพ่อเธอ เธอถือว่าที่นี่เป็นบ้านตัวเองก็พอ" หลินเส้าเหวินยิ้มพลางเปิดกระป๋องลูกท้อเชื่อม แล้วยื่นให้ฉินจิงหรู
"ยังไม่รีบขอบคุณลุงหลินอีก" ฉินคานทำหน้าดุ
"ขอบคุณนะพี่หลิน" ฉินจิงหรูพูดด้วยใบหน้าแดงก่ำ
"ไอ้เด็กเวรนั่น ให้ของดี ๆ อย่างนี้แก่ไอ้บ้านนอกพวกนั้นได้ยังไง แทนที่จะดูแลพวกเราแม่ลูกกำพร้า" เจียจางซื่อกัดฟันด้วยความเกลียดชัง
เจี่ยตงสวี่ที่อยู่ข้าง ๆ เห็นด้วยอย่างยิ่ง ส่วนฉินเพ่ยหรูกลับหลบอยู่ในบ้าน ไม่กล้าปรากฏตัวต่อหน้าฉินคาน ถ้าคิดกันตามจริงแล้ว เธอกับฉินคานและฉินจิงหรูก็เป็นญาติกันทั้งนั้น
ส่วนสวี่ต้าเม่าก็มองฉินจิงหรูที่นั่งกินผลไม้กระป๋องอย่างมุมปากมุมคำ ในแววตาฉายแววประหลาด เหยียนเจี่ยเฉิงกับหลิวกวงฝู่ยืนอยู่ด้วยกัน กระซิบกระซาบกันไม่รู้ว่ากำลังปรึกษาอะไร
มีเพียงฉาจู้ที่มองฉินจิงหรูด้วยสายตาละห้อย ทำท่าทางอยากจับเธอมากลืนกินเข้าไปทั้งตัว