“จริงสิ พวกเขายังส่งไวน์มาให้แกหนึ่งลังกับ…” หยางเว่ยกั๋วนึกไม่ออกว่ามันคืออะไร
“ช็อกโกแลต” หลี่ชุนฮวาเตือน
“ใช่ ๆ ๆ ช็อกโกแลต”
หยางเว่ยกั๋วพูดจบ หลี่ซินหมินก็วางกล่องใหญ่สองกล่องไว้บนโต๊ะ
“ว้าว วอดก้าเหรอ” หลินเส้าเหวินแกะกล่อง
ไวน์หนึ่งลังมีหกขวด และทั้งหมดเป็นขนาดห้าร้อยมิลลิลิตร
ส่วนช็อกโกแลตอีกกล่องยิ่งไม่ธรรมดา หนักประมาณสี่ห้าชั่ง
เขาหยิบไวน์สองขวดกับช็อกโกแลตอีกกว่าหนึ่งชั่งออกมา แล้วดันกล่องกลับไป
“พวกนายเอาไปแบ่งกันเถอะ”
“เกรงใจจัง” หลี่ชุนฮวาหน้าแดงพูด “นี่ของที่มีคนให้แก พวกเราเอามาแบ่งกันมันเรื่องอะไร”
“ใช่ ไม่เหมาะสม” หลี่ซินหมินกลืนน้ำลาย
หลินเส้าเหวินขี้เกียจสนใจพวกเขา แกะช็อกโกแลตหักเป็นชิ้น ๆ แล้วยื่นให้พวกเขา
ถึงพวกเขาจะเป็นผู้บริหาร แต่ของอย่างช็อกโกแลต พวกเขาไม่เคยกินเลยจริง ๆ
หลายคนสบตากัน เอาใส่ปากแล้วตาเบิกกว้างทันที
ทั้งหอมทั้งหวาน
“เอามั้ย ไม่งั้นฉันขนกลับแล้วนะ” หลินเส้าเหวินมองพวกเขาด้วยสีหน้ายิ้ม ๆ
“ของที่ให้คนอื่นแล้ว จะเอากลับคืนได้ยังไง” หยางเว่ยกั๋วรีบพูด
“ใช่ ท่านรัฐมนตรีหลิน ตอนนี้นายเป็นผู้นำแล้วนะ” หลี่ชุนฮวากดกล่องไว้
“พอเถอะ อย่ามาก่อกวนฉันเลย” หลินเส้าเหวินพูดพลางยิ้มด่า
สามคนไม่พูดพร่ำทำเพลง แบ่งของเสร็จ หลี่ชุนฮวาลังเลครู่หนึ่ง ควักจดหมายสองฉบับออกมาจากกระเป๋าวางบนโต๊ะ
หลินเส้าเหวินขมวดคิ้วมอง เป็นจดหมายส่วนตัวทั้งหมด
ฉบับหนึ่งมาจากคาดังฟู อีกฉบับมาจากโซเฟีย