สิบนาทีต่อมา
ประตูใหญ่ถูกเคาะอีกครั้ง
“ใครน่ะ?” หลัวเสี่ยวเอ๋อตะโกนอย่างไม่พอใจ
“ฉันเอง ท่านผู้เฒ่าหนึ่ง” อี้จงไห่ข่มอารมณ์พูด “ตามกฎ ประชุมใหญ่ทั้งลานทุกบ้านต้องส่งตัวแทนหนึ่งคน หลินเส้าเหวิน หลัวเสี่ยวเอ๋อ พวกนายหมายความว่ายังไง?”
“ข้าวปลานี่กินแล้วอารมณ์เสียจริง”
หลินเส้าเหวินถอนหายใจ เปิดประตู “ท่านผู้เฒ่าหนึ่งครับ คือว่าถ้าผมไม่อยู่ โลกมันไม่หมุนแล้วรึไง?”
“หมายความว่ายังไง?” อี้จงไห่ถามหน้าบึ้ง
“ก็ได้ ประชุมก็ประชุม” หลินเส้าเหวินพูดอย่างจำใจ
หลัวเสี่ยวเอ๋ออยากเดินตามออกมา แต่ถูกหลินเส้าเหวินดันกลับไป “กินข้าวให้หมดก่อนค่อยมา”
“ค่ะ”
หลัวเสี่ยวเอ๋อพยักหน้าอย่างว่าง่าย
อี้จงไห่เหลือบมองโต๊ะที่ตั้งอยู่ในลานบ้าน พลันรู้สึกปวดฟันขึ้นมา
สองคนนี้จะไม่ใช้ชีวิตกันแล้วหรือไง? กินแต่อาหารดีๆ ทุกวัน
ลานกลางหมู่บ้าน
ทุกคนรออยู่นาน พอเห็นหลินเส้าเหวินก็ไม่ค่อยพอใจกันนัก
หลินเส้าเหวินขี้เกียจสนใจพวกเขา ควักบุหรี่แจกหนึ่งรอบ แล้วนั่งลงบนม้านั่งของหลิวกวงฝู่ หลิวกวงฝู่กำลังจะอ้าปากพูด ก็เห็นบุหรี่ครึ่งซองลอยมาหาเขา เขาเปลี่ยนสีหน้าทันที
“พี่หลิน คราวหน้าประชุม ผมจะเอาม้านั่งมาให้”
“มีน้ำใจนะ”
หลินเส้าเหวินยิ้มบางๆ แล้วเริ่มคุยกับสวี่ต้าเม่า
“เถ้าสวี่ เรื่องอะไร?”
“ก็เจี่ยตงสวี่เจ็บน่ะสิ ฉินเพ่ยหรูกำลังท้อง เจียจางซื่อก็ต้องดูแลป่างเกิ่ง ในลานเราก็ต้องคิดหาทางช่วยบ้างใช่ไหมล่ะ?” สวี่ต้าเม่าแบมือ