“คุณแอบตรวจสอบเงินเดือนผม แล้วทำไมไม่ตรวจสอบประวัติของภรรยาผมบ้างล่ะ?” หลินเส้าเหวินมองหลูโหยวเถออย่างเย้ยหยัน “พ่อตาผมเป็นกรรมการโรงงานเหล็กกล้า ชื่อโหลวปานเฉิง บัตรเหล้านั้นเขาให้ผมมา มีปัญหาอะไรมั้ย?”
“พูดบ้าๆ!” สวี่ต้าเม่าก้าวออกมา “คุณกับหลัวเสี่ยวเอ๋อหย่ากันมาเกือบปีแล้ว จะมีบัตรได้มากมายขนาดนั้นได้ยังไง?”
“งั้นคุณก็บอกสิว่าของพวกนี้ฉันได้มายังไง?” หลินเส้าเหวินถามอย่างสนใจ
“ยังไงก็ต้องโกงกินมาอย่างแน่นอน” สวี่ต้าเม่าพูดอย่างจริงจัง “ถึงแม้คุณกับฉันจะเป็นพี่น้องกัน แต่ฉันเป็นคนเข้าข้างฝ่ายถูกเสมอ ต่อให้คุณจะช่วยเจี่ยตงสวี่พันแผล ก็ยังคิดเงินห้าหยวน…ยังไงก็ต้องเป็นเงินที่ขู่เข็ญเอาจากคนไข้แน่นอน”
“ใช่แล้ว หลินเส้าเหวิน หัวใจคุณดำจริงๆ” เจียจางซื่อก็กระโดดออกมาเช่นกัน
“เรียกขู่เข็ญก็ยังดูเบาไป ยังไงก็ต้องเป็นการรีดไถ”
ไม่ใช่แค่หลิวไห่จง คนอื่นๆ ในซื่อเหอย่วนก็พากันออกมากลุ้มรุมหลินเส้าเหวิน
ส่วนใหญ่ก็เพราะไอ้หนุ่มนี่เงินเดือนสูงอยู่แล้ว ยังเป็นคนขี้เหนียวไม่ยอมเสียอะไรสักแดง ไม่จัดการกับมันแล้วจะจัดการกับใคร
“พวกคุณกล้ารับผิดชอบกับคำพูดของตัวเองมั้ย?” หลินเส้าเหวินพูดยิ้มๆ
“นี่...”
สวี่ต้าเม่ากับพวกก็เริ่มกลัวทันที
ก็เพราะโดนหลินเส้าเหวินสั่งสอนมาหลายครั้ง ตอนนี้พวกเขาก็เริ่มเกรงกลัวขึ้นมาบ้างแล้ว
“หลินเส้าเหวิน อย่าพูดเลี่ยงไปเรื่อย ของพวกนี้คุณเอามาจากไหน?” หลูโหยวเถอตวาด
“ถ้าคุณมีหลักฐาน ก็แจ้งตำรวจจับฉันเลย ถ้าไม่มีหลักฐาน แล้วฉันบอกว่าของพวกนี้ฉันซื้อมาเอง คุณจะว่ายังไง?” หลินเส้าเหวินพูดเยาะเย้ย