ตึง ตึง ตึง!
กำแพงของกลุ่มเรือนฝั่งตะวันตกถูกเคาะดังขึ้น สามยาวหนึ่งสั้น เห็นได้ชัดว่าเป็นสัญญาณลับ
สวี่ต้าเม่าและฉาจู้เตรียมตัวมาอย่างดีในครั้งนี้ พวกเขารู้ว่าหากต่อสู้ขึ้นมาคงไม่ใช่คู่มือของหลินเส้าเหวินแน่ เลยไปเอาแหจับปลาจากสำนักงานเขตโดยเฉพาะ ทันทีที่หลินเส้าเหวินกล้าปีนกำแพง พวกเขาก็จะพุ่งเข้าใส่ทันที
"ตาเหยียน นายมาแล้วเหรอ?" เสียงของหลินเส้าเหวินค่อนข้างทุ้มต่ำ
สวี่ต้าเม่าและฉาจู้ถึงกับสะดุ้งเฮือก จะเป็นท่านผู้เฒ่าสามได้ยังไง?
สมองของฉาจู้ไม่ค่อยจะทันการ คิดจะตอบ แต่ถูกสวี่ต้าเม่าดึงไว้ทีหนึ่ง
จากนั้นสวี่ต้าเม่าก็เริ่มเคาะกำแพงสวนเช่นกัน เป็นสามยาวหนึ่งสั้นเหมือนกัน
"ตาเหยียน ตอนนี้หวังพึ่งหลิวไห่จงไม่ได้แล้ว โชคดีที่ยังมีนายนี่แหละ" หลินเส้าเหวินพูดด้วยความซาบซึ้ง "วางใจเถอะ พอเรื่องของฉันเรียบร้อยแล้ว จักรยานนายก็เอาไปเลย แน่นอนว่าเงินซื้อของฉันก็จะไม่ให้ขาดสักแดงเดียว..."
สวี่ต้าเม่าและฉาจู้ถึงกับกัดฟันกรอดด้วยความเกลียดชัง
หลินเส้าเหวินเห็นอีกฝ่ายเงียบไปนาน ก็เลยเร่งว่า "ตาเหยียน ที่บ้านฉันจะอดตายอยู่แล้ว รีบโยนของมานี่เร็ว..."
ฉาจู้กำลังจะตวาด แต่กลับได้ยินสวี่ต้าเม่าแผดเสียงว่า "ท่านผู้เฒ่าสาม นายมาทำอะไรที่นี่..."
พูดจบก็ทำท่าไม้ตายมือให้ฉาจู้ว่าวิ่ง ฉาจู้เข้าใจทันที "เปาะแปะๆ" วิ่งหนีไปไกลแล้ว
แต่สวี่ต้าเม่าไม่ได้ไปไหน เขายังคงหลบอยู่ที่มุมกำแพง
"เช่าเหวิน เกิดอะไรขึ้น?" จู่ๆ เสียงของหลัวเสี่ยวเอ๋อก็ดังขึ้น
"ท่านผู้เฒ่าสามเหมือนจะถูกคนจับได้" หลินเส้าเหวินยิ้มเจื่อน