หมู่บ้านฉิน
เสียงเครื่องยนต์ของรถยนต์สองคันเกือบจะทำให้คนทั้งหมู่บ้านแตกตื่นออกมาดู
“ท่านผู้นำทั้งสอง ท่านมาที่หมู่บ้านของเรา...”
น้ำเสียงของฉินคานระมัดระวังอย่างมาก
ทั้งสองคนนั่งรถมาคนละคัน มีทั้งคนขับและคนรับใช้ เห็นได้ชัดว่าเป็นคนใหญ่คนโต
“เลขาฯ สวัสดีครับ” จ้าวชิงหมิงก้าวไปข้างหน้า จับมือทักทายแล้วยิ้ม “พวกเราเป็นเฒ่าแก่ของหลินเส้าเหวิน มาเป็นพิเศษเพื่อมาสู่ขอคุณหนูของท่าน”
“โอ้ย มาสู่ขอเหรอ?”
“ไม่ได้สู่ขอไปแล้วเหรอ? เลขาฯ ยังบอกอีกว่าวันขึ้นสิบห้าค่ำจะเลี้ยงข้าวทุกคน”
“แหมๆๆ เฒ่าแก่มานั่งรถยนต์กันเลย หมอนี่ช่างใหญ่โตจริงๆ”
“...”
ชาวบ้านพูดกันเป็นเสียงเซ็งแซ่ ส่วนฉินคานหน้ามีสีแดงปลั่งด้วยความปลื้มปีติ
“ท่านทั้งสองมาไกล เชิญไปบ้านผมดื่มชาสักถ้วยก่อนเถอะ”
“รบกวนด้วยนะครับ”
จางกั๋วผิงยกมือคำนับยิ้มๆ แล้วโบกมือ
คนรับใช้ของทั้งสองคนรีบยกของกำนัลออกมาจากรถ ทำเอาชาวบ้านตะลึงตาค้าง
เหล้าเหมาไถ บุหรี่จงหัว เสื้อผ้าใหม่... ตั้งหลายลังใหญ่โต
“นี่... นี่มันสุรุ่ยสุร่ายเกินไปแล้ว เส้าเหวินยังต้องใช้ชีวิตอีกนะ” ฉินคานส่ายหน้าอย่างขมขื่น
“เลขาฯ ลูกเขยของท่านไม่ธรรมดาจริงๆ” จางกั๋วผิงเอ่ยปากชม “เพิ่งเรียนจบได้สองปีก็เป็นรองผู้อำนวยการแล้ว ให้เวลาอีกหน่อย... ไม่ต้องขึ้นสวรรค์เลยหรือไง?”
“ก็เพราะผู้ใหญ่ทั้งหลายช่วยดูแลต่างหาก” ฉินคานยิ้มตามไปด้วย
บ้านของฉินคาน
ฉินจิงหรูมองลังของขวัญเหล่านั้น ฟังพี่สะใภ้แซว แล้วก็หน้าแดงด้วยความเขินอาย ใจเต็มเปี่ยมไปด้วยความหวานชื่น