ยามเช้าตรู่
ฉินจิงหรูยังหลับไม่ตื่น แต่หลินเส้าเหวินลุกขึ้นแล้ว ล้างหน้าแปรงฟันเสร็จก็มายืนอยู่ที่มุมหนึ่งของหมู่บ้าน
ฟ้าเริ่มสาง ชาวบ้านหลายคนออกจากบ้านกันแล้ว
“นายซ่อนอยู่ตรงนี้ทำไม? ทำให้พวกเราตามหากันวุ่นวายไปหมด” ฉินจิงหรูวิ่งหน้าตั้งมาหา พร้อมกับเอ่ยปากออดอ้อน
“เดี๋ยวก่อน” หลินเส้าเหวินจุดบุหรี่ขึ้นมา
“รออะไร?”
ฉินจิงหรูถามแต่ก็เดินมาอยู่ข้าง ๆ อย่างว่านอนสอนง่าย พร้อมกับควงแขน
หลินเส้าเหวินดูนาฬิกา เกือบจะเจ็ดโมงแล้ว ก็อดขมวดคิ้วเล็กน้อยไม่ได้
ฉินจิงหรูไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง ๆ แค่จับแขนเขาไว้แน่น
เจ็ดโมงตรง
หลินเส้าเหวินมองเห็นเงาหลายคน คิ้วที่ขมวดอยู่ก็เริ่มคลายออก
คนกลุ่มนั้นก็เห็นเขาเข้า รีบยกกล่องยาเดินวิ่งมา
“อาจารย์ครับ ท่านอาจารย์หญิง…”
หลี่เฟิงกับพวกเอ่ยทักทายอย่างเอาใจ
“อื้ม”
ฉินจิงหรูตอบเสียงเบา ๆ หน้าซีดลงไปนิดหน่อย แต่ก็ก้มหน้าหลบ
“นี่แหละ ถึงจะดูเป็นหมอ” หลินเส้าเหวินยื่นบุหรี่ให้หลี่เฟิงและเฉินปินคนละมวน แล้วก็ยิ้ม “ไปกินข้าวเช้าที่บ้านพ่อตาแม่ยายก่อน หลังกินข้าวก็ตรวจรักษาอาสาครึ่งวัน บ่ายนี้เรากลับ”
“ครับ อาจารย์”
หลี่เฟิงกับจางม่านอวิ๋นสบตากัน ทั้งคู่สีหน้าดีใจสุด ๆ
หลี่เสวี่ยเยว่กับเฉินปินถึงกับเหงื่อตก ยังดีที่พี่ใหญ่กับพี่สาวไหวตัวทัน ไม่งั้นงานนี้แย่แน่
คนกลุ่มหนึ่งเดินตามหลังหลินเส้าเหวิน กระซิบกระซาบกัน