หลินเส้าเหวินได้ยินเพื่อนร่วมงานมาแจ้งข่าว หัวใจก็ร่วงวูบ เจี่ยตงสวี่ตายเร็วตามเนื้อเรื่องจริงหรือ นี่มันจะมาตรงกับคราวนี้แล้วหรือ... พอคิดได้ดังนั้น เขาก็ไม่กล้าชักช้า รีบคว้ากระเป๋ายาวิ่งเข้าไปในโรงงาน
"หลีกทางหน่อย หมอหลินมาแล้ว" หัวหน้าแผนกตะโกนลั่น
คนงานรีบแหวกทางให้ หลินเส้าเหวินหิ้วกระเป๋าพุ่งเข้าไป
"อ๊าก... ขาฉัน"
ตอนนี้เจี่ยตงสวี่นอนครางอยู่กับพื้น มีเหล็กเส้นเสียบคาอยู่ที่ต้นขา
"อย่าร้องแล้ว ไม่เป็นไร" หลินเส้าเหวินคุกเข่าข้างเดียวลงกับพื้น ฝังเข็มลงบนขาของเขาสองสามจุด
สีหน้าของเจี่ยตงสวี่ผ่อนคลายลงทันที
"หัวหน้าหลิน เจี่ยตงสวี่ไม่เป็นไรใช่ไหม" หัวหน้าแผนกหน้าเหงื่อโทรมกาย ถ้าเจี่ยตงสวี่เป็นอะไรไป เขาก็ต้องรับผิดชอบเหมือนกัน
"ไม่เป็นไร" หลินเส้าเหวินลุกขึ้น พูดเสียงทุ้ม "รีบส่งรถไปส่งเขาที่เซี่ยเหอเดี๋ยวนี้ เหล็กเส้นนี่เสียบโดนเส้นเลือดแดง ต้องผ่าตัดด่วน..."
"ผมไปจัดการเดี๋ยวนี้" หัวหน้าแผนกรีบวิ่งออกไป
"หลินเส้าเหวิน ฉันจะเป็นง่อยไหม" เจี่ยตงสวี่ถามทั้งน้ำตา
"ไม่เป็นหรอก" หลินเส้าเหวินยิ้ม "นายโชคดี ไม่โดนกระดูก อย่างมากก็พักสักพักก็หาย"
เจี่ยตงสวี่ปาดน้ำตา ไม่พูดอะไรอีก
อี้จงไห่จ้องมองเขาด้วยความเป็นห่วง ปลอบโยนเบาๆ เป็นครั้งคราว ดูเหมือนพ่อลูกที่รักใคร่กลมเกลียวกันดี
รถยังไม่มา หยางเว่ยกั๋วกับหลี่ซินหมินกลับมาก่อน
พวกเขาไม่ได้เข้าไปดูเจี่ยตงสวี่ แต่กลับมารุมล้อมอยู่ข้างหลินเส้าเหวิน