“ฉันมีแผนอะไร?” หลัวเสี่ยวเอ๋อชะงักค้างตรงนั้น
แต่งงานแล้วก็อยู่บ้านเฉย ๆ ไม่ได้เหรอ?
“เป็นแม่บ้านมันน่าเบื่อเกินไป” หลินเส้าเหวินยื่นมือไปขยี้หัวเธอเบา ๆ “เธอต้องออกไปเดินเล่นบ้าง หางานทำสักที่ ไม่งั้นอยู่แต่กับพวกเจียจางซื่อนินทาชาวบ้านทุกวัน มันไม่เข้าท่า”
“ฉันไม่ชอบพวกนั้นหรอก”
หลัวเสี่ยวเอ๋อย่นจมูกใส
“งั้นก็ไปทำงานเถอะ ไม่ต้องหวังให้ได้เงินเยอะ แต่ยังไงก็มีอะไรให้ทำ” หลินเส้าเหวินพูดด้วยรอยยิ้ม
“ไม่รู้ว่าฉันทำอะไรเป็น”
หลัวเสี่ยวเอ๋อก้มหน้าน้อยใจ แต่พอคิดอีกที หลินเส้าเหวินพูดก็มีเหตุผล เธอเลยถามด้วยความหวังว่า “ฉันเข้าไปทำงานที่โรงงานเหล็กกล้าได้ไหม?”
“ได้สิ”
หลินเส้าเหวินทำหน้าจริงจัง “บังเอิญว่าอี้จงไห่เป็นช่างกลึงระดับแปด เธอไปเป็นลูกมือเขาไหมล่ะ”
“ฉันไม่ทำหรอกกรรมกร”
หลัวเสี่ยวเอ๋อทำปากยื่น
เมื่อก่อนเธอตามโหลวปานเฉิงไปที่โรงงานเหล็กกล้า ในโรงงานไม่ว่าผู้ชายหรือผู้หญิงก็สกปรกทั้งนั้น แถมยังหยาบคายสุด ๆ
“พอเถอะ ฉันจัดการให้เธอเรียบร้อยแล้ว” หลินเส้าเหวินไม่แกล้งเธอต่อ “พอหมดวันหยุด เธอไปทำงานที่ฝ่ายบุคคลของโรงงานเหล็กกล้า ตำแหน่งเสมียนระดับสิบ”
เรื่องวุฒิการศึกษาของหลัวเสี่ยวเอ๋อ หลินเส้าเหวินเคยคุยกับโหลวปานเฉิงมาก่อน
แม้จะไม่เคยเรียนในโรงเรียนนอกบ้าน แต่จนถึงอายุสิบแปดปี การศึกษาของเธอก็ไม่เคยหยุด เพราะงั้นถือว่าเทียบเท่าวุฒิปวช.ก็ไม่น่ามีปัญหา ตามหลักแล้ววุฒิปวช.ควรเป็นเสมียนระดับเจ็ด แต่ทางโรงงานเขาไม่ยอมรับวุฒิ “บ้าน” แบบนี้หรอก