เรือนฝั่งตะวันตกครึกครื้น ลานกลางหมู่บ้านก็ไม่แพ้กัน
เด็กหนุ่มกลุ่มใหญ่วิ่งเข้าออกจากนอกลาน ขนของเข้ามาไม่หยุด เจียจางซื่อตาโตเป็นกระต่าย
“นั่นจักรเย็บผ้ากับวิทยุป่าว”
“โห จักรยานด้วย”
“นาฬิกาข้อมือ สองเรือน”
……
สวี่ต้าเม่ารู้สึกแย่มาก แย่ยิ่งกว่าตอนกินขี้เสียอีก
ของพวกนี้เดิมทีควรเป็นของเขา ถ้าไม่ใช่เพราะไอ้ฉาจู้สัตว์นรกมาโผล่ ตอนนี้เขาคงแต่งกับหลัวเสี่ยวเอ๋อไปแล้ว
ถึงปากจะบอกว่าไม่ติดใจหลินเส้าเหวิน ใจกว้างพอ
แต่เรื่องนี้มันไปไม่รอดหรอก ทั้งชีวิตเขาก็ไม่มีวันไปรอด
หนุ่มฉกรรจ์สิบกว่าคนช่วยกันขนสินสอดทองหมั้นอย่างเดียวยังใช้เวลาเต็มครึ่งชั่วโมง ตั้งแต่ของชิ้นใหญ่อย่างสามสิ่งหมุนหนึ่งสิ่งดัง ยันของกระจุกกระจิกอย่างโต๊ะเก้าอี้เครื่องนอน กองพะเนินเต็มครึ่งลาน
หลายคนหมดอารมณ์กินโต๊ะตอนบ่ายไปเลย เอาแต่คิดหาวิธีแซะของจากมือหลินเส้าเหวินสักชิ้นสองชิ้น
บ่ายสี่โมง
เริ่มงานกินเลี้ยงอย่างเป็นทางการ
ของสดเป็นหลินเส้าเหวินให้จางกั๋วผิงไปซื้อ แน่นอนว่าเขาจ่ายเงินเอง คูปองน่ะหลินเส้าเหวินไม่ขาด ทางโหลวปานเฉิงก็ยิ่งไม่ต้องพูดถึง
ฉาจู้มีข้อดีอยู่อย่างหนึ่ง ไม่ว่าอารมณ์จะยังไง แต่พอรับเงินแล้วลงมือทำคือไม่มียึกยัก
เต็มยี่สิบห้าโต๊ะ เขาเริ่มวุ่นตั้งแต่ตีสาม
มีคนช่วยครัวสี่คน คือภรรยาของหลิวไห่จงกับคุณนายสาม แล้วก็ลูกศิษย์อีกสองคน หม่าหัวกับเจ้าอ้วน แต่ฉาจู้น่ะเจ้าเล่ห์จะตาย หลินเส้าเหวินจ่ายค่าจ้างคนช่วยครัวคนละสิบหยวน ฉาจู้ให้สี่คนนั้นคนละห้าหยวน อยากทำก็ทำไม่ก็ไม่ต้องทำ