กลุ่มเรือนฝั่งตะวันตก
หลินเส้าเหวินเพิ่งเดินเข้าไป ก็เห็นฉินคานและฉินจิงหรูเดินออกมาจากบ้านของฉินหวยหรู
“น้องชาย... แค๊กๆๆ” ฉินคานถูกฉินจิงหรูหยิกทีหนึ่ง ก็เปลี่ยนคำเรียกทันที “เสี่ยวหลิน บังเอิญมาที่ซื่อจิ่วเฉิงมีธุระ เลยถือโอกาสมารบกวนนายหน่อย”
“จะเรียกว่ารบกวนอะไรกัน พวกเราเป็นพี่น้องกันนี่”
เรื่องรุ่นน้องรุ่นพี่ที่เพิ่งถูกฉินคานแก้ไขไป หลินเส้าเหวินก็เปลี่ยนกลับมาอีกครั้ง
“อะไรพี่น้องกัน ฉันแก่กว่าพ่อแกอีกตั้งหลายปี เมื่อกี้พูดเล่น พูดเล่น...” ฉินคานหน้าแดงขึ้นมาทันที เห็นได้ชัดว่านึกถึงเรื่องครั้งแรกที่มาที่ลานบ้านแล้วให้ฉินจิงหรูเรียกหลินเส้าเหวินว่า “ลุง”
“เอาล่ะ ยืนแข็งอยู่ตรงนี้ก็ดูไม่ดี...” หลินเส้าเหวินเพิ่งจะเปิดประตู ก็เหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ ร้องตะโกนเสียงดัง “พ่อครัวเหอ...”
“มีอะไร?”
ฉาจู้หน้านิ่วคิ้วขมวด ทำหน้าไม่พอใจสุดๆ
หลินเส้าเหวินไม่โกรธ หยิบบุหรี่จีนยี่ห้อชุงฮว่าที่ยังไม่แกะซองออกมาเขย่าๆ ในมือ “นี่ก็บ้านมีแขกมาไม่ใช่เหรอ? ยังไง... พ่อครัวเหอจะโชว์ฝีมือสักหน่อยไหม?”
“แกทำเรื่องแย่ๆ แบบนี้ ยังจะให้ฉัน...”
ฉาจู้พูดยังไม่ทันจบ ก็เห็นหลินเส้าเหวินล้วงบุหรี่ชุงฮว่าออกมาอีกซองหนึ่งจากอกเสื้อ
“ลุงครับ เรื่องทำอาหารไม่จำเป็นต้องให้ฉาจู้ทำก็ได้ครับ แม่ผมกับอวี๋ลี่ก็เก่งเหมือนกัน” เหยียนเจี่ยเฉิงรีบแย่งงานทันที
“ไปให้พ้น ฝีมือคุณนายสามน่ะยังสู้ฉันไม่ได้เลย” หลิวกวงฝู่ถุยน้ำลายใส่เหยียนเจี่ยเฉิงทีหนึ่ง แล้วหันมายิ้มประจบหลินเส้าเหวิน “พี่หลิน อย่าเห็นว่าแม่ฉันปกติไม่ค่อยพูดนะ ฝีมือทำอาหารของแก่อร่อยจริงๆ ว่ายังไง...”