"ส่วนตาเหยียนน่ะ..."
หลินเส้าเหวินเพิ่งเอ่ยปาก เหยียนปู้กุ้ยก็รีบโบกมือ
"น้องเอ๋ย ข้าไม่ได้มีใจคิดร้ายนะ และก็ไม่ได้มีอะไรมาขอร้องนาย"
"ผมไม่ได้ว่าพี่ ความหมายของผมคือ พี่ไปรวมกับพวกเขาหาความสนุกทำไม ทั้งที่ไม่ได้ประโยชน์อะไร" หลินเส้าเหวินหัวเราะ
เหยียนปู้กุ้ยก็นิ่งเงียบไป
ใช่ ฉันไปก่อเรื่องอะไรกับพวกเขาด้วยนะ
หลังจากสามผู้เฒ่าพากันสิ้นลาย คนอื่นก็อยากจะพูด แต่ก็กลัวโดนหลินเส้าเหวินสวนกลับ ลานกลางหมู่บ้านก็เลยเงียบกริบ
"เอาล่ะ ไม่มีอะไรผมกลับไปนอนแล้ว"
หลินเส้าเหวินลุกขึ้นกลับบ้าน
"เลิกประชุม"
อี้จงไห่ทุบโต๊ะอย่างแรง
ฝูงชนก็สลายตัวกันไป
ฉินหวยหรูคุยกับทุกคนอีกสักพัก ถึงได้กลับเข้าบ้าน
สวี่ต้าเม่าเกิดความคิดชั่ววาบขึ้นมา ลูบคางพลางพูดว่า "พวกนายว่า… เมื่อกี้ที่หลินเส้าเหวินพูดน่ะจริงหรือโกหก"
"อะไรจริงอะไรโกหก" ฉาจู้ขมวดคิ้วถาม
"ก็ที่เขาบอกว่าอยู่กินกับฉินหวยหรูไปงั้นๆ น่ะ" สวี่ต้าเม่าครุ่นคิด "พวกนายว่า… พอเจอเรื่องหลัวเสี่ยวเอ๋อทีนี้ หลินเส้าเหวินก็เลยคิดเปิดใจได้แล้วเหรอ"
"นายหมายความว่า… เขากับฉินหวยหรูน่ะนะ" หลิวไห่จงตาสว่างทันที "นี่ไม่ได้นะ มันเป็นเรื่องเล่นชู้เมียชาวบ้าน"
"ศีลธรรมในหมู่บ้านเราดีนะ ไม่ยอมให้เกิดเรื่องแบบนี้เด็ดขาด" เจี่ยตงสวี่พูดอย่างชอบธรรม
ถ้าว่ากันแค่เรื่องหน้าตา ฉินหวยหรูทิ้งฉินเพ่ยหรูเจ็ดช่วงถนน
แล้วถ้าบวกเรื่องการแต่งตัวอีก ฉินเพ่ยหรูก็ไม่ต้องไปเทียบกับฉินหวยหรูเลย