ทั่วทั้งลานกลางหมู่บ้านพลันตกอยู่ในบรรยากาศประหลาด ไม่ต้องพูดถึงเพื่อนบ้านที่ไม่ไว้ใจกันเลย ต่อให้เป็นพ่อลูก ทุกคนก็ยังระแวงกันและกัน โดยเฉพาะเหยียนปู้กุ้ย เทพประจำประตู หลังจากเลิกงานเขาแทบนั่งเฝ้าอยู่หน้าบ้าน มือยังจับกระดาษกับปากกา จดเวลาที่แต่ละคนออกจากบ้าน
สมจริงสมจัง
พอพวกเขาลงมือทำแบบนี้ ในลานก็ไม่มีกลิ่นหอมลอยมาอีกเลยจริง ๆ
ทุกคนดีใจกันยกใหญ่ คิดว่าการกระทำของตนได้ผล
ตอนนี้ปิดล้อมหลินเส้าเหวินมาเกือบแปดวันแล้ว เหลืออีกเจ็ดวัน ยังไงก็ต้องทำให้พวกเขากลัวจนยอมจำนน
ผ่านไปอีกสองวัน
อี้จงไห่กับพวกแอบมาที่หน้าบ้านหลินเส้าเหวิน ฟังอยู่นอกมุมห้อง
"เช่าเหวิน ฉันหิวจัง ไม่อยากดื่มแต่น้ำแล้ว..."
หลัวเสี่ยวเอ๋อกอดกุ้งมังกรไว้ตัวหนึ่ง กัดไปด้วยบ่นไปด้วย แต่ใบหน้ากลับยิ้มแย้ม
หลายวันมานี้เธอไม่ได้ซูบผอมเลย กลับดูมีน้ำมีนวลขึ้นกว่าเดิม
ก็จริงนะ ใครที่กินแล้วนอน นอนแล้วกิน แทบไม่ได้ใช้พลังงานไปกับอะไรเลยนอกจากกิจกรรมบนเตียง พักผ่อนอยู่ตั้งอาทิตย์กว่า จะไม่อ้วนขึ้นได้ยังไง
"อดทนหน่อยนะ พอถึงกลางคืนจะมีคนเอาของมาให้เรา" เสียงของหลินเส้าเหวินทุ้มต่ำ
"นายหมายถึง..."
"ห้ามพูด"
หลินเส้าเหวินตัดบทหลัวเสี่ยวเอ๋อ จากนั้นในเรือนก็ไม่มีเสียงอะไรดังออกมาอีก
ลานกลางหมู่บ้าน
"อะไรนะ คืนนี้จะมีคนเอาของไปให้หลินเส้าเหวินงั้นหรือ" หลิวไห่จงระเบิดอารมณ์ทันที ตวาดเสียงเข้ม "ตอนนี้ถึงช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อแล้ว อีกแค่สองวันหลินเส้าเหวินก็ต้องยอม ถ้าพวกแกใครกล้าเอาของไปส่ง อย่าหาว่าฉันไม่เกรงใจ"