วันต่อมา
หลินเส้าเหวินรีบไปที่เซี่ยเหอ จัดการเรื่องต่าง ๆ เสร็จแล้วก็รีบกลับมา
ฉินจิงหรูเมื่อวานนอนกับฉินหวยหรู ส่วนฉินคานถูกฉินซานลากกลับบ้านไป
"น้องชาย..."
"พ่อครับ"
"เอ่อ...ฉันเปลี่ยนไม่ทันจริง ๆ"
ฉินคานตบหน้าตัวเองแรง ๆ หนึ่งที
"งั้นเราเรียกกันตามสบายเถอะ" หลินเส้าเหวินยิ้มแห้ง
เมื่อวานถูกทั้งสองคนลากไปสาบานเป็นพี่น้องกัน ฉินซานบอกว่าอายจนหน้าไม่มีจะทาน ฉินคานก็เหมือนกัน แต่ก็ไม่มีทาง...นี่คือลูกเขยในอนาคต จะไม่พบก็ไม่ได้
"ฉันจะพยายามเปลี่ยน" ฉินคานสูดหายใจลึก "งั้นเรื่องของเราตกลงกันแล้ว เดือนนี้วันที่สิบห้า...มารับจิงหรู"
"พี่ชาย..."
หลินเส้าเหวินเรียกขึ้นมาหนึ่งเสียง แล้วทั้งคู่ก็เงียบไปพร้อมกัน
ฉินหวยหรูแทบจะขำตาย ส่วนฉินจิงหรูหน้านิ่งไปเลย ต่อไปอย่าให้ทั้งสองคนเจอกันเลยดีกว่า
นานทีเดียว
ฉินคานถึงทำลายความอึดอัด "นายว่า..."
"ผมคิดไว้ว่า ผมแต่งครั้งที่สองนี่นา ก็ไม่จัดโต๊ะจีนในเมืองแล้ว" หลินเส้าเหวินพูดเสียงอ่อย "แต่ก็ไม่อยากให้จิงหรูต้องเสียหน้า...งั้นแบบนี้ดีกว่า ผมออกเงิน จัดโต๊ะจีนในหมู่บ้าน เป็นยังไง?"
"ดีเลย!" ฉินคานดีใจ "คนในหมู่บ้านอยากกินเหล้าของนายจะแย่ น้องชายเอ๊ย นายไม่รู้...ที่บ้านฉินหงเหมียนเขาตั้งป้ายอายุยืนให้นายแล้ว"
"หืม พี่ชาย นี่มันเป็นลางไม่ดีหรือเปล่า?" หลินเส้าเหวินพูดอย่างเจ็บฟัน
"น้องชาย เราทั้งคู่โตใต้ธงแดง จะไปเชื่อเรื่องงมงายแบบนั้นไม่ได้" ฉินคานพูดอย่างจริงจัง